احمد بخشایش می‌نویسد: آقای پزشکیان مخالف اعمال فیلتر بر اینترنت بوده و بر این باور است که دستگاه مخابرات به‌طور همزمان در حال فروش اینترنت و فیلترکردن آن به‌منظور بالا بردن قیمت است. به‌عنوان مثال، چنانچه هزینه اینترنت ماهانه ۸۰ هزار تومان باشد و هزینه فیلترشکن ۱۵۰ هزار تومان، در این صورت قیمت اینترنت به‌طور قابل توجهی افزایش خواهد یافت.
در این راستا، شبکه‌ای از مافیا شکل گرفته که بی‌میل به کسب درآمد نیست و از این رو اقدام به فروش فیلترشکن‌ها می‌کند و در حقیقت تمامی افراد جامعه به نحوی به استفاده از این فیلترشکن‌ها روی می‌آورند. علاوه بر این، مقامات ما هم در تمامی شبکه‌های اجتماعی همچون اینستاگرام، تلگرام، واتساپ و سایر بسترها حضور فعالی دارند.
من شخصاً بر این باورم که آقای پزشکیان به‌دنبال حذف فیلترینگ است، اما همزمان لازم است که به این نکته توجه شود که فضای مجازی و اینترنت نباید به‌طور کامل رها باشد و ضروری است که نظارتی بر آن وجود داشته باشد. برای این دو مسئله یعنی فیلترینگ و نظارت، باید راه‌حل‌های مناسبی مورد بررسی قرار گیرد.
یکی از این راه‌ها این است که ما شبکه ملی اطلاعات خود را به‌قدری بهبود بخشیم که بتواند تمامی نیازهایی را که واتساپ یا تلگرام به‌وجود می‌آورند، پاسخگو باشد؛ اما چنانچه شبکه‌های داخلی نتوانند این نیازها را تأمین کنند، طبیعی است که مردم به سمت استفاده از شبکه‌های اجتماعی بین‌المللی متمایل خواهند شد.
راه‌حل دومی که می‌توان به آن اشاره کرد، برقراری ارتباط با نمایندگان شبکه‌های خارجی و فراهم آوردن فرصت برای فعالیت آنان در ایران است. در نهایت، شبکه‌های خارجی اطلاعاتی را در اختیار مقامات ایرانی قرار می‌دهند، اما در زمان انتخابات و برای فضاسازی، از این اطلاعات به‌نحوی که خود می‌خواهند بهره‌برداری می‌کنند.
البته، بخشی از این مسئله به دوقطبی بودن جامعه مربوط می‌شود. دلیل این دو قطبی شدن خود به‌طور کامل مشخص نیست؛ شاید به وضعیت اقتصادی و فقدان آزادی بیان در جامعه بازگردد. وقتی جامعه‌ای دوقطبی می‌شود، تمامی موارد به همین شکل می‌گردد. به‌عنوان مثال، طرفداران و مخالفان برجام، موافقان و مخالفان FATF و در حال حاضر نیز به موافقان و مخالفان فیلترینگ تبدیل شده‌اند.
آقای پزشکیان در حال حاضر در تلاش است تا یک راه‌حل منطقی برای مسئله فیلترینگ ارائه دهد؛ راه‌حلی که نه فضای مجازی را به‌گونه‌ای نسبت به آن کاملاً آزاد بگذارد و نه اجازه‌دهد افرادی از این وضعیت سوءاستفاده کنند. با توجه به این که شبکه‌های اجتماعی خارجی به‌عنوان منابع درآمدزایی شناخته می‌شوند، این نکته باید در فرآیند تصمیم‌گیری در نظر گرفته شود.