تأثیر شهاب‌سنگ‌های بزرگ بر شکل‌گیری زندگی

۰۹:۲۳ – ۱۱ آبان ۱۴۰۳

شهاب‌سنگ‌ها در گذشته‌های دور، بارها و بارها به سیاره زمین برخورد کرده‌اند، زمانی که هنوز هیچ نشانه‌ای از حیات که امروزه می‌شناسیم وجود نداشت.

یکی از این سنگ‌های فضایی تقریباً ۳.۲۶ میلیارد سال پیش از هم پاشید و به تازگی پرده از رازهای گذشته زمین برداشت.

این رخدادها، که ممکن است به جوشش دریاها یا ایجاد پوششی از گرد و غبار منجر شود که نور خورشید را از دسترس گیاهان دور می‌کند، معمولاً به عنوان تهدیدی جدی برای حیات تلقی می‌شوند. با این حال، متخصصان معتقدند که شرایط ناشی از برخورد شهاب‌سنگ S۲، که شواهد آن در کمربند گرین استون باربرتون در آفریقای جنوبی کشف شده و اندازه‌اش بین ۳۷ تا ۵۸ کیلومتر بوده، ممکن است منجر به ظهور نوع خاصی از زندگی برای شکوفایی شده باشد.

نادیا درابون، زمین‌شناس اولیه و استادیار گروه زمین و علوم سیاره‌ای در دانشگاه هاروارد ایالات متحده، بیان کرد: «ما بر این باوریم که رویدادهای ضربه‌ای ممکن است به شکل‌گیری زندگی فاجعه‌بار منجر شوند، اما در عین حال آنها به شکوفایی حیات کمک کرده‌اند، به‌ویژه در مراحل ابتدایی حیات. این تأثیرات می‌توانند محرکی برای اوج‌گیری زندگی باشند.»

شهاب‌سنگ S۲ حدود ۲۰۰ برابر بزرگتر از شهاب‌سنگی بود که موجب انقراض دایناسورها شد.

با تلاش بی‌وقفه برای جمع‌آوری و تحلیل نمونه‌های سنگ و بررسی رسوبات، ژئوشیمی و ترکیبات ایزوتوپ کربنی که از خود بر جای گذاشته‌اند، تیم درابون توانسته است قوی‌ترین تصویر از روزی که این شهاب‌سنگ به اندازه چهار قله اورست به زمین نزدیک شد را ترسیم کند.

مطالعات نشان می‌دهند که این شهاب‌سنگ باعث ایجاد سونامی عظیمی شده که آب‌های اقیانوس را با هم ترکیب کرده و زباله‌ها را به سواحل پرتاب کرده است.

دانشمندان اظهار می‌کنند که حرارت ناشی از این برخورد موجب جوشش لایه‌های بالایی اقیانوس و همچنین گرمایش جو شده و بخار غلیظی از گرد و غبار همه‌چیز را پوشانده و از انجام هرگونه فعالیت نوری جلوگیری کرده است.

با این حال، بر اساس نتایج این مطالعه، حیات باکتریایی به سرعت بازگشت، و با افزایش قابل توجه تعداد موجودات تک‌سلولی که از عناصر فسفری و آهن استفاده می‌کنند، گسترش یافت.

دانشمندان تصور می‌کنند که آهن به دلیل سونامی به سمت آب‌های کم‌عمق حرکت کرده و فسفر نیز از خود شهاب‌سنگ و افزایش فرسایش زمین وارد سیاره شده است.

یافته‌های پروفسور درابون نشان می‌دهد که باکتری‌های آهن‌خوار به محض وقوع این برخورد، به سرعت رشد و توسعه داشته‌اند.

کارشناسان تأکید می‌کنند که تغییر به سمت باکتری‌های دوست‌دار آهن، یک قطعه کلیدی از پازل حیات اولیه در زمین را در بر دارد.

امروز شواهدی از این برخورد در کمربند گرین استون باربرتون در آفریقای جنوبی به ثبت رسیده است.

کشفيات این مطالعه در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences به چاپ رسیده است.

منبع: ایندیپندنت