این درخت که در شهر ابرکوه واقع شده، یکی از کهن‌ترین موجودات زندهٔ جهان به شمار می‌آید. محیط تنهٔ این درخت در سطح زمین به یازده و نیم متر می‌رسد و ارتفاع آن بین ۲۵ تا ۲۸ متر تخمین زده شده است.
حمدالله مستوفی در اثر خود به نام نزهت القلوب، که در سال ۷۴۰ هجری قمری نوشته شده، در مورد ابرکوه می‌نویسد: «در آنجا سروی وجود دارد که در دنیا معروفیت شگرفی را از آن خود کرده است. به‌طوری که سروهای کشمیر و بلخ نیز شهرت بالایی داشتند، اما اکنون این درخت از آن‌ها بلندتر و بزرگ‌تر است و هیچ درخت سروی در سرزمین ایران به پای آن نمی‌رسد.»