پسوریازیس یک اختلال پوستی مزمن و خودایمنی است که در آن بدن به واسطه دلایل ناشناخته به سلول‌های خود آسیب می‌زند. این بیماری زمانی شکل می‌گیرد که سیستم ایمنی با ارسال سیگنال‌های غلط سرعت چرخه رشد و ریزش سلول‌های پوستی را از کنترل خارج می‌کند. به طور کلی، پسوریازیس در پنج نوع مختلف وجود دارد که شایع‌ترین نوع آن، پسوریازیس پلاک نام دارد و با نواحی قرمز رنگی که روی آن‌ها لایه‌ای نقره‌ای و سفید از سلول‌های مرده پوست قرار دارد، مشخص می‌شود.
پیتریازیس آلبا
این بیماری نوعی اختلال پوستی خوش‌خیم است که در آن پوست به صورت لکه‌ای به طور موقت رنگدانه‌های خود را از دست می‌دهد. پیتریازیس آلبا معمولاً در افرادی با زمینه آلرژیک بروز می‌کند و نواحی از پوست که در معرض نور خورشید قرار دارند، دچار خشکی و سفیدی می‌شوند. البته این سفیدی به گونه‌ای نیست که مشابه بیماری ویتیلیگو باشد، که در آن پوست کاملاً بدون رنگدانه می‌شود. پیتریازیس آلبا درمان خاصی ندارد، اما معمولاً لکه‌ها تا سنین ۲۰ تا ۳۰ سالگی به تدریج ناپدید می‌شوند.
ویتیلیگو
به ویتیلیگو نام‌های دیگری همچون پیسی، بَرَص و لک و پیس نیز اطلاق می‌شود که نشان‌دهنده یک اختلال در تولید رنگدانه‌ها در پوست است. در این حالت، ملانوسیت‌ها که سلول‌های تولیدکننده رنگدانه هستند، در قسمت‌های مشخصی از پوست، غشاهای مخاطی و شبکیه آسیب می‌بینند. این اختلال به ظهور لکه‌هایی بر روی پوست در نواحی گوناگون منجر می‌شود. همچنین، موهایی که در نواحی مبتلا به پیسی رشد می‌کنند، معمولاً به رنگ سفید درمی‌آیند. علت دقیق این بیماری هنوز به‌طور کامل شناسایی نشده است.
منبع: بهپو