مسعود ریگی بدون هیچ تردیدی یکی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین بازیکنان پرسپولیس در دو فصل گذشته می‌باشد، اما حقیقت این است که با گذر زمان و به دلیل فواصل کم بین مسابقات و همچنین شرایط سنی‌اش، سطح عملکرد این بازیکن به تدریج کاهش یافته است.
این وضعیت منجر به بروز یک خلاء چشمگیر در میانه میدان پرسپولیس شده است. این کمبود باید با اضافه کردن یک هافبک دفاعی با انگیزه، پرتلاش و فعال پر گردد.
در سال‌های اخیر، پرسپولیس به واسطه حضور بازیکنی چون کمال کامیابی نیا در این بخش، کمتر با مشکلاتی روبرو بوده است؛ به ویژه که بازیکنانی چون احمد نورالهی و میلاد سرلک در زمان‌های مختلف در کنار او به میدان می‌رفتند.
با جدایی کامیابی نیا، یک خلاء بزرگ در میانه میدان پرسپولیس به وجود آمد که یحیی گل محمدی و اوسمار در فصول گذشته تلاش کردند تا با استفاده از بازیکنانی مانند میلاد سرلک و مسعود ریگی این مشکل را برطرف کنند.
اما در این فصل، به دلیل مصدومیت‌های مکرر، میلاد سرلک هنوز به فرم مطلوب خود نرسیده و مسعود ریگی نیز به عللی که پیشتر به آن اشاره شد، یعنی فاصله زمانی کم مسابقات و شرایط سنی، به شدت افت کرده و در نتیجه محمد خدابنده‌لو، که هنوز به حد کمال خود نرسیده، به تنهایی بار سنگینی را بر دوش می‌کشد.
این کمبود منجر به وجود آمدن یک شکاف بزرگ میان دو مدافع میانی تیم، یعنی گولسیانی و کنعانی شده و پرسپولیس در چند بازی اخیر به دلیل ناتوانی در مهار ضربات ایستگاهی، گل‌های متوالی را دریافت کرده است.
این وضعیت از لحاظ نیاز به یک بازیکن پرتلاش و جنگجو در میانه میدان برای گاریدو اهمیت ویژه‌ای دارد. وجود چنین بازیکنی می‌تواند در کنار تخریب روند بازی حریف، به عنوان پل ارتباطی مؤثر میان پشت شماره ۸ (سروش رفیعی) و خط دفاعی عمل کرده و به مدافعان میانی تیمش نیز در زمان دفاع کمک نماید.