بی بی سی گزارش می دهد: از زمانی که در سال ۱۹۶۹ برای اولین بار انسان بر سطح کره ماه پا گذاشت، پژوهشگران به مطالعه سنگ های قیمتی آورده شده توسط فضانوردان پرداخته اند.
یکی از اهداف اساسی این تحقیقات، تعیین سن کره ماه است.
اما تعیین این سن به سادگی یک نگاه به شناسنامه افراد نیست.
در گذشته، دانشمندان بر این باور بودند که عمر ماه به حدود ۴.۳۵ میلیارد سال می رسد، با این حال یافته های اخیر نشان داده که سن واقعی ماه ممکن است چندین میلیون سال بیشتر از این مقدار باشد.
پروفسور فرانسیس نیمو و همکارانش از دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز، در حال بررسی این موضوع هستند.
نمونه هایی که برای سن یابی ماه به کار گرفته می شوند، از سطح این کره ای دور دست جمع آوری شده اند.
این گروه پژوهشی باور دارد که سطح ماه به مدت ۴۳۵ میلیارد سال پیش در واقع تحت فرآیند «ذوب مجدد» قرار گرفته و نمونه های کهن تر در لایه های عمیق تر پنهان هستند.
تیم تحقیق، گودال ها و حفره های موجود روی سطح ماه را مورد بررسی قرار داده و سن چندی از مواد معدنی و کانی ها نشانگر این است که ماه ممکن است تا ۴.۵۱ میلیارد سال سن داشته باشد که این موضوع ۱۵۰ میلیون سال بیشتر از برآوردهای قبلی است و تفاوتی بارز به حساب می آید.
متخصصان بر این باورند که ماه در دوران نخستین آشفتگی های منظومه شمسی شکل گرفته است، هنگامی که سیاره ای فرضی با نام تیا، که اندازه ای مشابه با مریخ داشت، به زمین در حال شکل گیری برخورد کرد.
این تکه های ماگمایی که شامل سنگ های مذاب بودند به فضا پرتاب شدند و حلقه ای از خرده سنگ ها را دور زمین ایجاد کردند.
به مرور زمان، این تکه ها به یکدیگر متصل شدند و به شکل گیری کره ماه انجامیدند.
این گروه پژوهشی بر این باور است که طی روند طولانی، ماه ابتدا گداخته و سپس سرد شده است و به همین دلیل سطح آن چندین بار ذوب و دوباره شکل گرفته است.
آنها معتقدند این تحقیق می تواند توجیهی برای عدم وجود حفره ها و شکاف های زیاد بر سطح ماه، با وجود برخوردهای سیارکی در حدود ۴ میلیارد سال پیش باشد.