تحقیقات اخیر که بر روی مجموعه ای از لوح های عتیق مربوط به معبدی رومی در نزدیکی یولی واقع در گلاسترشایر بریتانیا انجام شده، جنبه های جدیدی از زندگی روزمره ساکنان رومیبریتانیایی در دوره ای که خبری از نیروی پلیس نبود، را به تصویر می کشد.
تحلیل بالغ بر ۸۰ نامه ای که به خدای رومی «مرکوری» ارسال شده، نشان دهنده این است که مردم از او خواستار یاری برای بازپس گیری اموال دزدیده شده و مجازات مجرمان بودند.
در فرهنگ رومی، مرکوری به عنوان خدای ثروت، باروری و پیام آور الهی شناخته می شد و اعتقاد بر این بود که او از افراد مختلفی از جمله نویسندگان، بازرگانان، مسافران، آوارگان و حتی خلافکاران محافظت می کند.
این نامه ها که عمدتاً ۱۸ قرن پیش از سوی ساکنین روستایی آن ناحیه نگاشته شده اند، شامل درخواست هایی از خدایان برای شناسایی، دستگیری و مجازات دزدان اموال مختلف از جمله اسب، گاو، گوسفند، کندوی عسل، منسوجات، حلقه های طلا، زین، لباس زیر زنانه، شنل، کلاه، دستکش، بشقاب های فلزی، چرخ ها و مقدار زیادی پول می باشند.
در دو مورد خاص، نامه ها به مبالغ هنگفتی اشاره دارند. یکی از آنها از مرکوری تقاضای کمک برای بازپس گیری ۳۵ هزار دناریوس (معادل بیش از ۲۷۰ هزار یورو) می کند، در حالی که نامه ای دیگر اطلاع می دهد که درصورت موفقیت در پرداخت قرض هایش با یاری مرکوری، ۱۰۰ هزار دناریوس به معبد تقدیم خواهد کرد.
دو نامه دیگر از مرکوری درخواست می کنند تا عذابی سخت بر جادوگران فرود آورد، به ویژه با هدف جلوگیری از آسیب رساندن به حیوانات مزرعه.
این نامه ها که به «الواح نفرین» شهرت دارند و روی صفحات سربی حکاکی شده اند، برای نخستین بار در دهه ۱۹۷۰ کشف شدند، اما به خاطر فرسودگی و سختی خواندن، کار رمزگشایی آنها تا سال های اخیر به طول انجامید.
یادداشت برداری و تحلیل این مستندات توسط پروفسور راجر تاملین از دانشگاه آکسفورد بیش از دو سال زمان برده است.
پروفسور تاملین در این خصوص اظهار داشته است: «این لوح های سربی مستندات فوق العاده ای هستند که به ما یاری می کنند تا زندگی در بریتانیا در دوران روم و نگرش مردم رومیبریتانیایی را به خوبی دریابیم.»
بیشتر این ۸۵ نامه به زبان لاتین نوشته شده اند، اما دو مورد به زبان سلتی و یکی با خط یونانی نگاشته شده است. محققان بر این باورند که این تنوع زبانی و نام های نویسندگان، نمایانگر یک جامعه چندفرهنگی در آن دوران، حتی در مناطق روستایی است.
بسیاری از این نامه ها از مرکوری یا خدای جنگ، مارس، درخواست می کنند که نه تنها مرتکبان جرایم را شناسایی کند بلکه آنها را مجازات نماید. به عنوان مثال، یکی از نامه ها از مرکوری می خواهد که مجرم را از انجام فعالیت های طبیعی مانند ادرار، دفع، گفت وگو، خواب و حفظ سلامتی محروم کند تا زمانی که اموال سرقت شده را برگرداند.
یک نامه دیگر از مرکوری می خواهد که مجرم به شدیدترین بیماری ها دچار شود و او را از نشستن، دراز کشیدن، خوردن یا نوشیدن منع کند.
یکی از نامه ها تقاضا می کند که مرکوری تمام اعضای خانواده مجرم را دچار بی خوابی، بیماری های ناشناخته و وضعیت جسمانی نامناسب کند و حتی مرگ آنان را به بدترین شکل ممکن تضمین نماید.
«معبد یولی» که به جای یک معبد رایج رومی ساخته شده، به عنوان یک معبد بومی انگلیسی شناخته می شود که در آن خدای رومی مرکوری با یکی از خدایان محلی (احتمالاً خدای باروری یا ثروت به نام «آرویریاکوس») ترکیب شده بود.
این ساختار از اواخر عصر آهن آغاز به کار کرد و حداقل برای ۳۵۰ سال مورد استفاده قرار گرفت، اما به نظر می رسد که در اواخر قرن چهارم میلادی و با گسترش مسیحیت در بریتانیا به ویرانی یا متروکه شدن دچار شده است.
تحقیقات انجام شده نشان می دهد که اهمیت این الواح در این است که نشان دهنده وجود سواد در جوامع روستایی رومبریتانیایی می باشد، مسأله ای که قبلاً به صورت کامل شناسایی نشده بود.
علاوه بر این، این اسناد نشان دهنده فراوانی جرم و جنایت در مناطق روستایی بوده و به وضوح ترس مردم از اجرای عدالت به خدایان خود را نشان می دهند.
به علاوه، چندین لوح با متون سلتی، اطلاعاتی درباره زبان بومی ساکنان بریتانیا در دوران روم را ارائه می دهند.
یورونیوز