ملیسا فورلونگ، اپیدمیولوژیست محیطی دانشگاه آریزونا واقع در آمریکا و یکی از نویسندگان این تحقیق، اظهار کرد: پژوهش نشان می دهد که فعالیت بدنی با بهبود معیارهای سلامت مغز در نواحی با آلودگی هوای پایین ارتباط دارد، اما در نواحی با آلایندگی شدید، برخی از مزایای ناشی از ورزش کاهش می یابد.
در این مطالعه، محققان به بررسی نشانگرهای مشخصی از سلامت مغز پرداخته اند که از جمله آنها می توان به میزان ماده خاکستری اشاره کرد. افزایش این ماده به معنای سلامت بهتر مغز است، در حالی که وجود ضایعات در ماده سفید مغز، نشانی از آسیب به شمار می آید.
این پژوهش شامل تجزیه و تحلیل سطح فعالیت بدنی حدود هشت هزار و ۶۰۰ نفر در انگلستان بود که میانگین سنی آنها ۵۶ سال بود، و همچنین بررسی میزان قرارگیری آنها در معرض آلاینده های هوا مانند دی اکسید نیتروژن و ذرات معلق.
پس از تنظیم داده ها بر اساس سن، جنسیت و عوامل دیگر، محققان متوجه شدند که ورزش های سنگین می تواند ضایعات ماده سفید را در بین افرادی که در مناطق با آلودگی کم ورزش می کنند، کاهش دهد، اما این اثر در افرادی که در نواحی با آلودگی زیاد به ورزش سنگین می پرداختند، مشاهده نشد.
مطالعه همچنین نشان داد که افرادی که بیشترین میزان فعالیت ورزشی سنگین را دارند، نسبت به آنهایی که این نوع ورزش را انجام نمی دهند، مقدار بیشتری از ماده خاکستری دارند به طور دقیق، ۸۰۰ سانتی متر مکعب در مقابل ۷۹۰ سانتی متر مکعب. جالب توجه است که قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا تأثیر فعالیت بدنی را بر حجم ماده خاکستری تغییر نداد.
فورلونگ به عنوان اپیدمیولوژیست محیطی در دانشگاه آریزونا تأکید کرد: نتایج این مطالعه به هیچ وجه به این معنا نیست که افراد باید از ورزش کردن پرهیز کنند.
وی در یک بیانیه مطبوعاتی بیان کرد: به طور کل، تأثیر آلودگی هوا بر سلامت مغز به میزان نسبتاً کمی بود که تقریباً به اندازه نیمی از اثر یک سال پیری محسوب می شود، در حالی که تأثیرات ناشی از ورزش سنگین بر روی سلامت مغز عمدتاً بیشتر است و معادل با سه سال جوان تر شدن به شمار می آید.