جنرال اتمیکس، که به تازگی موفقیت خود را در استقرار سیستم پرتاب هواپیمای الکترومغناطیسی (EMALS) و تجهیزات توقف پیشرفته (AAG) برای ناوهای هواپیمابر کلاس فورد نیروی دریایی ایالات متحده جشن گرفته است، اکنون این فناوری را به پایگاه های دریایی بین المللی که تمایل به استفاده از آن دارند، معرفی کرده تا در ابعادی کوچک تر برای پهپادها طراحی شود.
به نقل از روزیاتو، سیستم های EMALS و AAG یک رویکرد ساده تر برای پرتاب هواپیماها فراهم می آورند، به این معنا که ناوهایی به اندازه ناوشکن ها و کشتی هایی که به عنوان پایگاه دریایی فعالیت می کنند، می توانند از این سیستم ها برای پرتاب پهپادهایی که به نگهداری محدودی نیاز دارند، بهره مند شوند.
عملکرد EMALS و AAG چگونه خواهد بود؟
در مقایسه با منجنیق های بخار سنتی موجود در ناوهای هواپیمابر، که در ابتدای هر دو فیلم Top Gun قابل مشاهده است، EMALS از الکتریسته استفاده می کند تا آهن رباها را برای پرتاب هواپیماها از روی کشتی ها فعال کند. به کارگیری انرژی الکترومغناطیسی به جای بخار و پیستون، امکان نگهداری کمتر و یک نیروی تدریجی بیشتری برای پرتاب هواپیماها فراهم می آورد.
علاوه بر این، تجهیزات توقف پیشرفته یا AAG نیز وجود دارد که از مغناطیس برای کاهش سرعت هواپیماهای در حال فرود بر روی ناوهای هواپیمابر بهره می برد و فرآیند نگهداری آن بسیار ساده و به حداقل رسیده است.
حال، EMALS و AAG چگونه به کارگذاری پهپادها در ناوهای هواپیمابر کمک می کنند؟
<pدر گزارشی از Naval News در تاریخ ۱۷ ژانویه، اینطور نقل قول شده که جنرال اتمیکس اکنون یک پرتابگر پهپاد مبتنی بر نسخه کوچک تر فناوری EMALS را در نمایشگاه اخیر انجمن نیروی دریایی سطحی ایالات متحده به نمایش گذاشته است. گری هاپر، معاون توسعه استراتژیک در General Atomics Electromagnetic Systems، اشاره کرده است: «ما درباره مسافت تیک آف ۲۲ متری» یا ۷۲ فوتی صحبت می کنیم. این در مقایسه با ۳۰۰ فوت یا ۹۱.۴ متر مورد نیاز برای پرتاب یک هواپیما با استفاده از EMALS، یک کاهش قابل توجه در طول است. همچنین این لانچر تنها به فضایی با ابعاد ۴ فوت در ۲ فوت نیاز دارد.
برخی ماکت های این فناوری نمایش داده اند که چنین سیستمی بر روی یک ناو هواپیمابر کلاس ملکه الیزابت نیروی دریایی بریتانیا قرار گرفته است که از جامپ اسکی برای پرتاب هواپیماهای F۳۵B Lightning II (معروف به پنترها) استفاده می کند. این ماکت ها یک پهپاد از خانواده Gambit را در عرشه نمایان کرد.
با این حال، این پهپادهای خانواده Gambit ممکن است در سایر سرویس ها نیز به کار گرفته شوند؛ از جمله در ایالات متحده آمریکا.
آیا ارتباطی با هواپیماهای رزمی مشترک وجود دارد؟
باید در نظر داشت که نیروی هوایی ایالات متحده در حال بررسی پهپادهای Gambit از شرکت General Atomics Aeronautical Systems است تا ببیند آیا این پهپادها نیازهای هواپیماهای رزمی مشترک (CCA) را برآورده می کنند یا نه، تا بتوانند جنگنده های بدون سرنشین را در کنار جنگنده های سرنشین دار پرواز دهند. ابتدایی ترین جنگنده سرنشین دار که احتمالاً از این همراهان بدون سرنشین بهره برداری می کند، F۳۵ تولیدی لاکهید مارتین خواهد بود همان F۳۵ی که نیروی هوایی، تفنگداران دریایی و نیروی دریایی ایالات متحده از تنوع آن استفاده می کنند؛ به این ترتیب ممکن است آینده ای وجود داشته باشد که در آن اشتراکات فراوانی بین پهپادهای نیروی دریایی و نیروی هوایی ایالات متحده برقرار باشد.
بنابراین، پهپادهای خانواده Gambit که در حال حاضر شامل انواعی است که می توانند نظارت دوربرد و گزینه های حمل موشک هوا به هوا را فراهم کنند در ناوهای جنگی به معنای آن است که این ناوها می توانند به یک نیروی هوایی دارای شناوری نسبتاً کم هزینه دست یابند. همچنین به وضوح مشهود است که CCA های جنرال اتمیکس می توانند از فناوری منجنیق مشابهی برای پرتاب بهره برند.
نتیجه گیری: پرواز مقرون به صرفه برای نیروی هوایی رزمی در دریا
معرفی یک منجنیق الکترومغناطیسی مقیاس پذیر توسط جنرال اتمیکس برای کشتی های جنگی، همراه با تلاش ها در زمینه CCA ها می تواند مسیر را برای ایجاد نیروی هوایی رزمی مقرون به صرفه دریایی هموار کند. دیگر ناوهای هواپیمابر و کشتی های جنگی آبی خاکی نخواهند توانست انحصار پرتاب هواپیماهای دارای بال ثابت را حفظ کنند و جنرال اتمیکس در حال توسعه پهپادهایی با قابلیت نظارت سطحی به عنوان بخشی از خانواده Gambit است.