در روزی که پرسپولیس مهم ترین بازی تاریخ خود را برابر تراکتور با دو گل سروش رفیعی و گئورگی گولسیانی به پیروزی رساند، بدون شک علی علیپور به عنوان یکی از شخصیت های محوری این تیم به حساب می آمد و تصور این پیروزی بدون او ممکن نبود.
علیپور تا نزدیکی های میانه میدان عقب می نشست و توپ را دریافت می کرد، در جلو زمین فعال بود و پرس می کرد، در هوایی بلند می شد و به توپ هایی که روی سر می آمدند پاسخ می داد و در پرسینگ از همه پیشی می گرفت. او در ایجاد راه های نفوذ به عمق دفاع حریف، عملکردی حتی بهتر از هافبک ها از خود نشان داد و از بین ۶ پاس عمقی تیم، چهار تا را او ارسال کرده بود.
از دقیقه ۸۳ که عالیشاه به زمین را ترک کرد و بازوبند کاپیتانی به علیپور رسید، به نظر می رسید که انرژی مضاعفی دریافت کرده و به دویدن و جنگیدن ادامه داد و تأثیرش در میدان بیش از دیگران بود.
به گفته هواداران پرسپولیس، او به شدت به ترمیناتور شباهت داشت.
استراتژی پرسپولیس در برابر تراکتور نیز به خوبی با سبک بازی علیپور هماهنگ بود؛ جایی که او و آل کثیر با تلاش های پرسینگ قوی، شجاع خلیل زاده را وادار به ارسال پاس های عقب می کردند و به نوبت در برابر بیرانوند قرار می گرفتند تا مانع از رسیدن توپ به هم تیمی هایش شوند.
جالب اینجاست که با همین استراتژی، آنها چند بار توانستند توپ را از بیرانوند بگیرند، اما بدشانسی آنها به عدم تبدیل این فرصت ها به گل منجر شد. با این وجود، آنها راهی را برای تسلط بر تراکتور در لیگ برتر هموار کردند.
آنها به لیگ برتر آموختند که با پرسینگ قوی، موقعیت های بازی سازی از خط دفاعی تراکتور را محدود کنند و با فشاری که به شجاع خلیل زاده وارد می کردند، او را وادار به بازی با بیرانوند کرده و به هنگام حمله، توپ را از چنگ او درآورند.