یک مطالعه جدید از این نوع نشان می دهد که محدودیت استفاده از تلفن همراه در مدارس ارتباطی با کسب نمرات بهتر یا سلامت روانی دانش آموزان ندارد.
بر اساس یافته های پژوهشگران، هیچ تفاوتی در کیفیت خواب، رفتار در کلاس، فعالیت های ورزشی و مدت زمان استفاده دانش آموزان از گوشی های موبایل در مدارس با ممنوعیت تلفن همراه و مدارسی که چنین محدودیتی ندارند مشاهده نشده است.
با این حال، آن ها دریافته اند که افزایش ساعات استفاده از گوشی های هوشمند و در کل رسانه های اجتماعی به نتایج منفی در همه این جنبه ها منجر می شود.
این تحقیق، اولین مطالعه جهانی در خصوص ارتباط قوانین مربوط به تلفن همراه در مدارس با شرایط بهداشتی و آموزشی دانش آموزان است که در سال های اخیر مبحثی بحث برانگیز در خانواده ها و مدارس بوده است.
دکتر ویکتوریا گودیر، نویسنده این گزار، به بی بی سی گفت که نتایج این تحقیق به منزله رد قوانین ممنوعیت استفاده از تلفن های هوشمند در مدارس نیست، بلکه این امر مشخص می کند که این اقدامات به تنهایی نمی تواند به مقابله با اثرات منفی استفاده از تلفن های هوشمند کمک کند.
او اشاره کرد که تمرکز معلمان و والدین باید بر کاهش زمان استفاده دانش آموزان از گوشی های موبایل باشد و افزود: «ما باید اقداماتی فراتر از صرف ممنوعیت استفاده از تلفن در مدارس اتخاذ کنیم.»
این تحقیق که در دانشگاه بیرمنگهام در انگلستان انجام شده، در نشریه لانست برای سیاست های سلامت اروپا منتشر شده و شامل بررسی ۱۲۲۷ دانش آموز و مقایسه قوانین ۳۰ مدرسه متوسطه در خصوص استفاده از گوشی های هوشمند در زمان استراحت و ناهار است.
این مدارس از میان ۱۳۴۱ مدرسه دولتی در بریتانیا شده اند.
این مقاله نتیجه گیری کرده است که در مدارسی که محدودیت هایی برای استفاده از گوشی های هوشمند وضع شده، پیشرفت های مورد انتظار در زمینه سلامت، رفاه و تمرکز بر درس به نظر نمی رسد محقق شود.
به علاوه، این تحقیق نشان داده است که افزایش زمان استفاده از تلفن همراه و رسانه های اجتماعی به طورکلی با مشکلاتی مانند افت سلامت روانی، فعالیت بدنی کمتر، بی خوابی، نمرات پایین تر و رفتارهای نامناسب در کلاس مرتبط است.
این مطالعه از مقیاس بهزیستی ذهنی وارویکادینبورگ استفاده کرده است که به صورت بین المللی به رسمیت شناخته شده برای سنجش سلامت افراد می باشد و همچنین میزان اضطراب و افسردگی در دانش آموزان را بررسی کرده است.
از معلمان درباره عملکرد دانش آموزان در درس های زبان انگلیسی و ریاضیات سوال شده است.
جو ریری، مدیر گروه کارزار «کودکی بدون تلفن هوشمند»، به رادیو بی بی سی گفت که نتایج مطالعه به شدت «غافلگیرکننده» بود، چرا که معلمان مرتبط با این طرح معمولاً از مزایای ممنوعیت گوشی ها در مدارس صحبت کرده بودند.
او افزود که میانگین زمانی که دانش آموزان در این مطالعه با تلفن خود صرف کرده اند، به طور متوسط چهار تا شش ساعت «مدت زمان بسیار زیادی است که صرف جست وجو در صفحات و لمس صفحه نمایش می شود.»
او بر ضرورت وجود مقررات سخت گیرانه تر برای ایجاد فضایی امن و بدون اعتیاد در شبکه های اجتماعی برای کودکان تأکید کرد.
«همیشه با تلفن»
چارلی، در سال هشتم به اولین گوشی هوشمند خود دست یافت، اما به دلیل اجرای محدودیت های سختگیرانه در مدرسه، به مدت دو سال آخر دبیرستان نتوانست آن را به با خود بیاورد.
تنبیه دانش آموزانی که در مدرسه تایفورد در غرب لندن با تلفن همراه در دست مشاهده می شدند، توقیف دستگاه آنها تا پایان ترم بود. به گفته کارکنان مدرسه، این مجازات به حدی «قائل به ترس» است که به عنوان یک بازدارنده قوی عمل می کند.
چارلی می گوید ممنوعیت استفاده از گوشی های هوشمند در مدرسه «شما را مجبور می کند تا با دوستانتان معاشرت و گفتگو کنید».
اکنون که سال سیزدهم را سپری می کند، به این باور است که این ممنوعیت در احتمال کمتری که برای شبکه های اجتماعی صرف کرده، نقشی داشته، اما تصریح می کند که تعداد قابل توجهی از دوستانش همچنان «تمام وقت با تلفن هایشان در حال فعالیت هستند».
کالین کرهان، رئیس مدرسه کاتولیک تثلیث مقدس در اسمال هیث، بیرمنگهام، احساس می کند که «وظیفه اخلاقی» او کمک به دانش آموزان برای یادگیری نحوه استفاده از تلفن های هوشمند در یک «محیط امن و کنترل شده» است.
او می گوید مسائل مربوط به استفاده از تلفن، به مانند ایجاد عدم تمرکز بر یادگیری، «منافی» هستند، زیرا دانش آموزان او به «آزادی» برای استفاده از تلفن های خود در زمان زنگ تفریح و ساعت ناهار ارزش قائل هستند.
او همچنین تصریح می کند: «این موضوع جزئی انکار ناپذیر از زندگی آنها در خارج از مدرسه بوده و اگر [معلمان] بخواهند که استفاده از آن را در مدرسه محدود کنند، در نهایت خود را درگیر نبردی خواهیم کرد که پیروز نخواهیم شد.»
اما دانش آموزانی که در مدارس دیگری که استفاده از تلفن ها در آن ممنوع است، اشاره کرده اند که به عنوان نتیجه این ممنوعیت، بهبودهایی مانند کاهش قلدری و افزایش مهارت های اجتماعی را تجربه کرده اند. این موارد در تحقیق دانشگاه بیرمنگهام لحاظ نشده است. نویسندگان گزارش تأکید کرده اند که نیاز به تحقیقات بیشتری در این باره است تا تأثیر این عوامل مشخص گردد.
دبیرستان یزگل ابرکونوی در شهر کونوی انگلستان اخیراً سیاست خود را تغییر داده است به گونه ای که تلفن های دانش آموزان در کیسه های آهنربایی قفل می شوند، مگر اینکه معلمین اجازه دهند که در حین کلاس استفاده شوند.
این مدرسه به تحقیقات اشاره کرده است که نشان دهنده افزایش احساس تنهایی در مدرسه بوده و اینکه برخی از کودکان، زمان زیادی که در رسانه های اجتماعی سپری می کنند را با رضایت کمتر از زندگی مرتبط می دانند.
جورجی، ۱۵ ساله، می گوید که پیش از تغییر مقررات، جو مدرسه «بسیار تهاجمی» بوده است.
او یادآور می شود: «درگیری های زیادی رخ می داد و دیگران معمولاً تلفن خود را بیرون آورده و شروع به فیلمبرداری می کردند. برخی از این کارها به شدت ناراحت کننده بود.»
جورجی معتقد است که اکنون مشاجرات کمتر شده و به ندرت به درگیری تبدیل می شود.
او می گوید: «بچه ها به هم نزدیکتر شده اند، چرا که رو در رو صحبت می کنند.»
این تغییری است که خواهر جورجی، شارلوت ۱۲ ساله، که تازه وارد کلاس هفتم شده، از شنیدن آن احساس «آرامش» می کند.
ایان جرارد، مدیر مدرسه می گوید که هرچند قلدری «به طور کامل ریشه کن نشده»، اما ایجاد «فضاهای امن» در مدرسه کمک کرده است تا دانش آموزان «نگرانی هایی از این قبیل نداشته باشند.»
با وجود عدم شواهد واضح، سارا، مادر جورجی، می گوید که او «کاملاً» از سیاست دبیرستان ابرکونوی حمایت می کند.
او اشاره می کند که در زمان امتحانات، عدم توانایی در برقراری ارتباط با فرزندانش برای او مشکل ساز بوده است.
او اظهار می کند: «خوب است بتوانیم گهگاهی ارتباط برقرار کنیم تا از ایشان بپرسیم که اوضاع چطور پیش می رود؟»
مدارس دیگر متوجه شده اند که وجود والدینی که تمایل دارند با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند، می تواند چالشی برای اجرای مقررات جدید مربوط به تلفن ها باشد.
دیوید اسمیت، مدیر مدرسه، می گوید که در عرض چند هفته از زمان اجرای سیاست «تلفن آجری» یا محدود کردن استفاده دانش آموزان از گوشی های قدیمی در مدرسه پسرانه فولهام غرب لندن، دانش آموزان به سرعت با این شرایط سازگار شدند. اما نگرانی والدینی که فرزندانشان از مسافت های دور به مدرسه می آیند، مشکلاتی را ایجاد کرده است، چرا که این دانش آموزان تلفن هایی با اپلیکیشن های جدید ارتباطی ندارند.
یکی از دانش آموزان اخیراً سوار بر اتوبوسی شده که به مسیر اشتباهی رفته و به انتهای خط برگشته، چون گوشی هوشمندش اپلیکیشن نقشه را نداشت.
طبق آخرین تحقیق آفکام، نهاد نظارت بر ایمنی آنلاین در بریتانیا، ۹۶ درصد از نوجوانان ۱۲ تا ۱۵ ساله در بریتانیا دارای تلفن شخصی هستند.
سال گذشته، وزارت آموزش بریتانیا اعلام کرد که اکثر مدارس در انگلستان در تلاش برای اعمال محدودیت هایی در استفاده از گوشی های هوشمند هستند، چرا که وزارتخانه دستورالعمل های غیرالزام آوری را برای تشویق معلمان به اجرای این محدودیت ها منتشر کرده است.
اسکاتلند و ایرلند شمالی نیز از این روش پیروی کردند، اما در ولز به دلیل وارد کردن «مهارت های دیجیتال» به برنامه درسی، مدارس رویکرد بازتری دارند.
این مطالعه ممکن است مباحث داغ تری را ایجاد کند که آیا نوجوانان زیر ۱۶ سال باید کلیه دسترسی به تلفن های هوشمند را از دست بدهند یا خیر؟
برخی از مدارس عنوان می کنند که این وظیفه والدین است که در این زمینه اقدام کنند.
حزب محافظه کار بریتانیا از جمله نهادهایی است که بر دولت این کشور فشار می آورد تا محدودیت های سخت تری در مدارس قرار دهد.
حزب حاکم کارگر همچنین پیشنهاد می دهد که ممکن است راه حل در ممنوعیت رسانه های اجتماعی برای افراد زیر ۱۶ سال که در استرالیا اجرا می شود، نهفته باشد.
یک مقام دولتی در واکنش به مطالعه دانشگاه بیرمنگهام بیان کرد که معلمان از قبل دستورالعمل هایی با «رهنمودهای واضح» دریافت کرده اند که «شامل شیوه های موثر مدیریت استفاده از تلفن های هوشمند در مدارس می شود.»
قانون ایمنی آنلاین که به زودی اعمال می شود، به محافظت از جوانان در برابر محتوای مضر پرداخته و اطمینان حاصل می کند که تجربه آنلاین آن ها متناسب با سنشان باشد.
این مقام اضافه کرد: «برای کسب نتایج روشنی در مورد تأثیر تلفن های هوشمند بر کودکان، شواهد قوی تری لازم است، و به همین دلیل ما در حال انجام تحقیقاتی تحت سرپرستی دانشگاه کمبریج برای بررسی تأثیر رسانه های اجتماعی بر سلامت کلی کودکان هستیم.»
بی بی سی