اوکراین نیازمند راه حل است

پایگاه نشنال اینترست آمریکا در این مطلب به قلم استیون سایمون که در دولتهای اسبق آمریکا در وزارت امور خارجه و شورای امنیت ملی کار کرده و هم اکنون کارشناس انستیتوی سیاستمداری مسئولانه کوئینسی است ادعا می‌کند: «هیچ یک از طرفهای جنگ روسیه و اوکراین نمی‌توانند به اهداف جنگی حداکثری خود دست یابند: روسیه نمی‌تواند کل اوکراین را تصرف کند و اوکراین هم  نمی‌تواند به صورت جامع نیروهای روس را از خاکش بیرون کند.

عملکرد نظامی چشمگیر نیروهای اوکراینی این دیدگاه را تقویت کرده که دستیابی به یک پیروزی قاطع علیه روسیه برای این کشور امکان‌پذیر است. اما اوکراین شایستگی یک پیروزی به همراه بیرون راندن نیروهای روسیه از شرق خاکش را نداشته و این امری است که هر چه بیشتر غیرمحتمل می‌شود. این احتمال بیشتر است که دو طرف  به یک جنگ فرسایشی شدید رو بیاورند که به  شکلی خطرناک تنشها را تشدید کند. بر همین اساس، آمریکا و متحدانش باید اولویت را بر این بگذارند که آتش بس اجرا شده و نیروها جدا سازی شوند. آمریکا ابزار و تجربه لازم برای تحقق آن را دارد.»

نشنال اینترست در ادامه این مطلبش با تیتر “اوکراین نیازمند راه حلهاست نه جنگ بی پایان” نوشته است: «هیچ یک از طرفین نمی‌تواند اهداف جنگی حداکثری خود را برآورده کند: روسیه نمی‌تواند تمام اوکراین را فتح کند و اوکراین نمی‌تواند نیروهای روسیه را به طور همه جانبه از خاکش بیرون کند. هر کدام از طرفها همچنین به تضمینهای حداقلی نیاز دارند. اوکراین به تضمین‌ها از این جنبه نیاز دارد که روسیه به تلاش برای پاک کردن آن از روی نقشه ادامه ندهد در حالی که روسیه نیز به ناتو اجازه نخواهد داد در امتداد مرزش مستقر شود. اینها الزامات غیر منطقی نیستند. اوکراین یک کشور  مستقل به رسمیت شناخته شده در سطح بین‌المللی است. با وجود بهانه‌های نادرست ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، این کشش اوکراین به سمت غرب بوده که محرک این جنگ که منافع واقعی روسیه را دربرمی‌گیرد بوده است. هر دو کشور به تضمین‌های امنیتی نیاز دارند.

همچنین این فرض گسترده وجود دارد که از آنجایی که رهبران دو طرف جنگ (به ویژه پوتین) تمایلی به مذاکره ندارند، مذاکرات تنها می‌تواند از دل یک جنگ فرسایشی که اکنون در جریان است و در زمانی که نیروهای جنگی دو طرف خسته شده باشند بیرون بیاید. این دیدگاه در بردارنده راه‌حل موقت باثباتی برای یک دشمنی عمیق ژئوپلیتیکی ارائه نمی دهد. هر دو طرف نگرانی‌هایی جدی دارند که می تواند منجر به تشدید تنش در سطحی بالا و به نحوی سریع شود.»

نشنال اینترست در انتهای این مطلب اضافه می‌کند: «اوکراینی‌ها نگران هستند که حمایت اروپا از آنها ضعیف باشد. تأثیر پدیده “گازکتومی” روسیه بر اقتصاد و سیاست آلمان در زمستان امسال می‌تواند حمایت تا کنون نابرابر این کشور از اوکراین را تضعیف کند. اگر آلمانی‌ها از جمع اروپایی‌ها جدا شوند، اروپایی‌های دیگر نیز ممکن است رویه آن را دنبال کنند. اوکراین همچنین هزاران سرباز و شهروند خود را در حالی که زیرساخت هایش در حال تخریب است از دست می دهد. با وجود وعده عضویت در اتحادیه اروپا در آینده به اوکراین، اوکراینی‌ها احتمالاً گمان می‌کنند که هر چه این جنگ طولانی‌تر شود، بازسازی آن فرآیندی دلهره‌آورتر خواهد بود و تمایل اهداکننده‌های بالقوه برای پرداخت هزینه آن کاهش خواهد یافت.

در جنگ روسیه و اوکراین، به نظر می‌رسد هیچ یک از طرفین تمایلی به گفتگو با یکدیگر در این مرحله نداشته باشند. اما یکی از اهداف دیپلماسی، بررسی مقاصد دشمنان – و متحدان – در یک بحران است. انتقال تسلیحات می‌تواند برای تعیین صحنه کلیدی باشد. آمریکا و ناتو باید به اوکراین بفهمانند که اگر فرصت دیپلماتیکی وجود داشته باشد، انتظار دارند کی‌یف از آن استفاده کند و اگر این فرصت را استفاده نکنند می‌تواند شیر آب حمایتها را ببندند. برای روسیه نیز این پیام فرستاده می‌شود که از چنین فرصتی استفاده کند، در غیر این صورت اوکراینی ها تسلیحات بسیار بیشتری دریافت خواهند کرد.

این خوب و موثر است که آمریکا و متحدانش در ناتو به تسلیح اوکراین ادامه دهند. اما زمان آن فرا رسیده است که هر دو طرف را تشویق کنیم تا پیش از آنکه تشدید تنشها دیپلماسی را هر چه بیشتر از دسترس خارج کند، به بررسی احتمالات برای حصول یک راه حل سیاسی بپردازند. و تا زمانی که آمریکا و ناتو کمک نظامی به اوکراین را مشروبط به به تعامل سیاسی سازنده اوکراین نکنند، آنها فاقد اهرمی برای اقدام موثر در جهت حصول یک هدف باثبات خواهند بود.»