هوش مصنوعی موفق به شناسایی یک پپتید طبیعی شده که بدون بروز عوارض جانبی، نقشی مشابه با آمپول اوزمپیک (Ozempic) در کاهش وزن ایفا می کند. به نظر می رسد این مولکول جدید، توانایی سرکوب اشتها را دارد و می تواند به کم کردن وزن بدون عوارض ناخواسته کمک کند.
بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط پژوهشگران دانشگاه استنفورد با اتکا به هوش مصنوعی، موفق به کشف یکی از مولکول های طبیعی شدند که قابلیت استفاده به عنوان جایگزینی برای داروی کاهش وزن سماگلوتید (semaglutide)، که معمولاً به نام تجاری اوزمپیک (Ozempic) شناخته می شود، دارد.
به نقل از نیو اطلس، این مولکول تازه که به نام BRP شهرت دارد، قادر است اشتها را مهار کند و کاهش وزن را بدون بروز عوارضی نظیر حالت تهوع و یبوست تسهیل نماید.
پروفسور کاترین اسونسون (Katrin Svensson)، که رهبری این تیم تحقیقاتی را بر عهده دارد، بیان کرد که در حالی که سماگلوتید بر گیرنده های موجود در مغز و همچنین روده و پانکراس (لوزالمعده) تأثیر می گذارد، به نظر می رسد که BRP به طور خاص بر روی هیپوتالاموس، بخشی از مغز که مسئول تنظیم اشتها و متابولیسم است، تأثیر می گذارد.
این تمایز می تواند نشانه ای از رویکردی متمرکزتر در کنترل وزن و کاهش چربی بدنی باشد.
یک پپتید طبیعی
پروفسور اسونسون شرکتی راه اندازی کرده تا به زودی آزمایش های بالینی مربوط به BRP را بر روی انسان ها آغاز کند.
این پژوهش که به تازگی در مجله Nature منتشر شده، نشان داده که BRP ممکن است مسیر جدید و امیدوارکننده ای برای درمان چاقی باشد.
این گروه تحقیقاتی با استفاده از هوش مصنوعی، پروهورمون های گوناگون را غربال کرده اند؛ این مولکول ها می توانند به پپتیدهای فعال یا هورمون هایی تبدیل شوند که وظایف مختلف بدنی را تنظیم می کنند.
تیم تحقیقاتی با تمرکز بر روی پروهورمون «کانورتاز 3/1»، پروتئینی که با چاقی ارتباط دارد، موفق به شناسایی چندین پپتید شدند که می توانند بر متابولیسم انرژی تأثیرگذار باشند.
جداسازی سنتی پپتیدها به دلیل وجود محصولات جانبی طبیعی در طی پردازش پروتئین، چالش هایی را به وجود می آورده است. بدین سبب، محققان الگوریتمی تحت عنوان «Peptide Predictor» را ایجاد کردند تا این مسأله را حل نمایند. این ابزار به آن ها کمک کرد تا مکان های برش پروهورمون ها را در پروتئین های انسانی شناسایی کرده و تعداد نامزدهای ممکن برای تولید پپتیدهای فعال بیولوژیکی را به 373 محدود سازند.
پس از شناسایی، پژوهشگران 100 پپتید را از منظر تأثیرات آن ها بر سلول های عصبی که در آزمایشگاه کشت داده شده اند، مورد ارزیابی قرار دادند. یافته های آن ها مشخص کرد که GLP1، پپتیدی که اثر سماگلوتید را شبیه سازی می کند، میزان فعالیت این سلول ها را به طرز چشمگیری افزایش می دهد.
اما آن ها همچنین متوجه شدند که یک پپتید کوچک تر به نام BRP، که از پروهورمون BRINP2 مشتق شده، عملکردی بسیار بهتر از GLP1 داشته و فعالیت عصبی را تا 10 برابر بیشتر از گروه کنترل افزایش می دهد.
کاهش وزن بدون عوارض
برای بررسی عمیق تر تأثیرات BRP، محققان آزمایش هایی را روی موش های لاغر و خوک های کوچک که به عقیده آن ها شباهت بیشتری به متابولیسم انسان دارند، انجام دادند.
آن ها دریافتند که تزریق نوار عضلانی BRP پیش از تغذیه، می تواند مصرف غذا را در هر دو نوع حیوان تا 50 درصد در کمتر از یک ساعت کاهش دهد.
طی 14 روز، موش هایی که به طور روزانه BRP را دریافت می کردند، نزدیک به 3 گرم از وزن خود را که عمدتاً از چربی بدنی بود، کاهش دادند، در حالی که گروه کنترل با افزایش وزن روبرو شدند.
این بررسی ها همچنین نشان داد که هیچ تفاوت چشمگیری در سطوح فعالیت، مصرف آب یا نشانه های ناراحتی بین حیوانات تحت درمان وجود نداشته که گواهی بر این است که BRP تأثیر منفی بر سایر جنبه های سلامت ندارد.
علاوه بر این، تحقیقات درباره تغییرات فیزیولوژیکی به وضوح نشان می دهند که BRP مسیرهای متابولیکی و عصبی خاصی را فعال می کند که با آنچه در مسیرهای GLP1 مشاهده می شود، متفاوت است.
تیم تحقیقاتی به دنبال شناسایی گیرنده های سطح سلولی است که به BRP پاسخ می دهند تا درکی بهتر از عملکرد آن به دست آورد.
آن ها همچنین در تلاشند راهکارهایی برای افزایش مدت زمان تأثیر BRP پیدا کنند تا تأثیر پایدارتر بر اشتها و متابولیسم ایجاد گردد.
با توجه به تمایل روزافزون به کشف روش های مؤثر و ایمن برای کاهش وزن، یافته های مرتبط با BRP یک گزینه بسیار جذاب را فراهم می آورد. در صورت موفقیت کارآزمایی های بالینی در نشان دادن ایمنی و اثربخشی آن در انسان، BRP می تواند به عنوان یک مکمل باارزش در کنار دیگر ابزارهای مقابله با چاقی و اختلالات متابولیک مورد توجه قرار گیرد.