وارد شدن نادرست یک زن 45 ساله به بیمارستان

 زنی که به اوتیسم و اختلال یادگیری مبتلا است، از سن هفت سالگی به طور نادرست و به مدت ۴۵ سال در یک بیمارستان روانی واقع در بریتانیا نگهداری می شود.
این زن، که به احتمال بسیار بالا در سیرالئون متولد شده و به منظور حفظ حریم خصوصی اش با نام کاسیبا شناخته می شود، به مدت ۲۵ سال در شرایط انزوا و جدا از سایرین تحت مراقبت قرار گرفته است.
کاسیبا به دلیل ناتوانی در گفتار، هیچ خانواده ای برای حمایت از خود ندارد. یک روان شناس بالینی در مصاحبه با بی بی سی توضیح داد که او ۹ سال از عمرش را صرف تلاش برای نجات این زن از شرایط ناراحت کننده اش کرده است.
وزارت بهداشت و خدمات اجتماعی بریتانیا به بی بی سی اعلام کرد که تداوم نگهداری شمار زیادی از افراد دچار ناتوانی در بیمارستان های روانی، غیرقابل قبول است و ابراز امیدواری کرد که اصلاحاتی در قوانین مرتبط با بهداشت روان اجرایی شود تا از چنین نگهداری های نامناسب جلوگیری به عمل آید.
در انگلستان، همچنان بالغ بر ۲۰۰۰ فرد مبتلا به اوتیسم یا اختلالات یادگیری، از جمله نزدیک به ۲۰۰ کودک، در بیمارستان های روانی تحت درمان هستند. دولت چندین سال است که متعهد به انتقال این افراد به خدمت های اجتماعی شده است، زیرا آن ها به بیماری روانی مبتلا نیستند.
پس از آنکه تحقیقی محرمانه از بی بی سی در سال ۲۰۱۱ به سو مدیریت در مورد افراد دچار اختلالات یادگیری در بیمارستان خصوصی وینتر بورن ویو در نزدیکی بریستول اشاره کرد، دولت به انجام اقدامات اصلاحی متعهد شد.
با این وجود، هیچ یک از اهداف این طرح ها در انگلستان به حقیقت نپیوسته است. به تازگی، سازمان خدمات بهداشت ملی بریتانیا در برنامه اش برای سال های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ اعلام کرد که قصد دارد وابستگی به بستری کردن افراد دارای اختلالات یادگیری و اوتیسم در بیمارستان های روان پزشکی را کاهش داده و حداقل ۱۰ درصد از تعداد بستری شدن آن ها را کاهش دهد.
دن اسکورر، مدیر سیاست گذاری و روابط عمومی سازمان خیریه من کاپ، اظهار داشت: «صدها نفر همچنان در بیمارستان های روانی به سر می برند و در حالی که باید آزاد باشند، نیاز به حمایت جامعه دارند. دلیل این مسئله این است که هیچ پیشرفتی در تعهدات دولت مشاهده نمی شود.»
دکتر پتسی استیت در سال ۲۰۱۳ با وضعیت کاسیبا آشنا شد. در آن زمان او تازه کار بود و مسؤولیت مراقبت روزمره از کاسیبا را بر عهده داشت، اما برای رهایی او از این شرایط، به ۹ سال تلاش نیاز بود.
دکتر استیت به بی بی سی گفت: «هرگز ندیده بودم فردی را در این شرایط زندگی کند. شگفت انگیز بود که این وضعیت به طور کامل رسمی و قانونی باشد.» او بیان کرد که ظاهر قانونی بیمارستان واقعیت ها را پنهان می کرد؛ زیرا کاسیبا «بیش از ۲۳ ساعت در روز در انزوا به سر می برد».
دکتر استیت هنگام بازدید از بیمارستان که به خاطر حفظ هویت کاسیبا از افشای نامش خودداریم به سمتی از حصار اشاره کرد که سوراخی در آن وجود داشت. او بیان نمود که این سوراخ به منظور مشاهده عبورکنندگان از فضای بیرونی بخش قفل شده ای که کاسیبا در آن نگهداری می شد ایجاد شده بود.
گمان می رود کاسیبا که اکنون در اواسط دهه پنجاه زندگیش به سر می برد، پیش از ۵ سالگی از سیرالئون به قو ل قاچاق شده باشد. او مدتی را در یک پرورشگاه سپری کرد، اما اقامتش در آنجا کوتاه بود و در سن هفت سالگی به بیمارستان روانی مخصوص نگهداری طولانی مدت منتقل شد.
دکتر استیت اشاره کرد که کارکنان بیمارستان روانی او را «خطرناک» و «چشم درآر» توصیف کرده بودند.
او تنها در پرونده های بیمار پیدا کرد که فقط یک مورد به این اتهامات خشونت آمیز نسبت به او مرتبط بوده است. چندین دهه پیش، هنگامی که کاسیبا ۱۹ ساله بود و پیش از آنکه برای او جداسازی طولانی مدت اجرا شود، زنگ خطر آتش سوزی به صدا درآمد و او مجبور به تخلیه بخش بیماران تحت حفاظت شد.
در این حین، کاسیبا دچار اضطراب شده و یکی از بیماران نزدیک او می شود. کاسیبا به صورت او چنگ می زند و این عمل منجر به آسیب به چشم آن بیمار دیگر می شود.
دکتر استیت گفت: «از آن زمان به طور مداوم داستان روایت می شد که “او چشم درآر است و آسیب جدی به آن فرد وارد کرده.” اما از نظر من، باور این که زنی میان سال با اختلال یادگیری که دهه ها در بیمارستان بوده، می تواند به این حد خطرناک باشد، دشوار بود.
پس از ماه ها تلاش، دکتر استیت توانست گزارشی ۵۰ صفحه ای به شورای محلی کمدن، نهاد منطقه ای مسئول پذیرش کاسیبا در بیمارستان روانی، ارائه دهد. او گفت که این شورا بالاخره پذیرفت که کاسیبا مبتلا به بیماری روانی نیست و گزارش به این نتیجه رسید که او خطرناک نیست و زندگی اش در جامعه ایمن خواهد بود.
در سال ۲۰۱۶، تیمی از متخصصان سلامت و خدمات اجتماعی تحت عنوان «کمیته رهایی» تشکیل شد تا آزادی کاسیبا را احیا نمایند.
لوسی دانستان از یک سازمان حقوق افراد کم توان به نام «تغییر زندگی ما» به عنوان حامی مستقل کاسیبا مشخص شد تا مستندات قانع کننده ای برای اثبات ایمنی خروج او از بیمارستان تهیه کند.
با این حال، آزادی کاسیبا تنها پس از تأیید دادگاه حمایت امکان پذیر بود؛ دادگاهی که درباره افرادی که توان ذهنی لازم برای تصمیم گیری در مورد زندگی خود را ندارند، بررسی می کند.
لوسی دانستان به یاد می آورد که وقتی برای نخستین بار با کاسیبا ملاقات کرد، کارکنان بیمارستان او را تنها با عنوان «چشم درآر» معرفی کرده بودند.
او می گوید به یاد دارد که از پشت یک پنجره کوچک در اتاقی که کاسیبا در آن نگهداری می شد، او را مشاهده می کرد. «او به تنهایی بر روی یک کاناپه دراز کشیده بود. اتاق بسیار خالی و بی روح به نظر می رسید. زندگی اش به طور کامل محروم و خالی بود.»
شش سال از اولین ملاقات با کاسیبا گذشت تا لوسی دانستان تماسی دریافت کرد که خبر می داد دادگاه حمایت خروج او از بیمارستان را تأیید کرده است. او بیان کرد: «زود می باریدم. از خوشحالی و آسودگی و افتخار.» و ادامه داد: «این موضوع در مورد من و کارهایی که انجام داده ایم نیست؛ این موفقیت متعلق به او بود. او بود که توانست و به آنها ثابت کرد.»
امروز کاسیبا با کمک نیروهای پشتیبانی در جامعه زندگی می کند. این نیروها از طریق تماس های ملایم و حرکات ساده با او ارتباط برقرار می کنند. مدیر مراقبت از کاسیبا اشاره می کند که او به مد روز بسیار علاقه مند است، به خانه اش افتخار می کند و از برقراری ارتباط با دیگران لذت می برد.
این مدیر تصریح کرد: «او حس شوخ طبعی فوق العاده ای دارد. واقعاً انسانی بی نظیر است. حدود دو هفته پس از شروع کارم، پیش آمد و مرا در آغوش گرفت. این آدم چیزی نیست که در موردش گفته شده بود؛ او یک چشم درآر نیست.»
لایحه سلامت روان که هم اکنون در پارلمان تحت بررسی است، به تغییر شرایط پرداخته و قرار است که افرادی با اوتیسم و ناتوانی های یادگیری که به بیماری روانی مبتلا نیستند، دیگر به اجبار در انگلیس و ولز بستری نشوند.
با این وجود، دولت بریتانیا اعلام کرده است که این تغییرات را تا زمانی که از تأمین حمایت کافی در جامعه اطمینان نیابد، اجرایی نخواهد کرد. بعلاوه، طبق این لایحه، ممکن است همچنان افراد به طور قانونی به مدت ۲۸ روز برای ارزیابی در بیمارستان بستری شوند.
جس مک گرگور، مدیر اجرایی بخش بزرگسالان و سلامت در شورای کمدن، این مسئله را یک «تراژدی» دانست که کاسیبا بخش عمده ای از زندگی اش را در بیمارستان گذرانده باشد. او گفت: «متأسفم. او نباید چنین تجربه ای را تحمل می کرد.»
یکی از سازمان های خدمات سلامت روان، که به منظور حفظ حریم کاسیبا نامش فاش نمی شود، اعلام کرد که هیچ گاه کیفیت مراقبت هایی که ارائه می دهند زیر سوال نرفته و خدمات این مرکز نیز از سوی کمیسیون کیفیت مراقبت، در سطح ممتاز ارزیابی گردیده است.
این سازمان به بی بی سی بیان کرد که هر فردی که به جداسازی طولانی مدت نیاز داشته باشد، در محل اقامتی مستقل با اتاق خواب، حمام، اتاق نشیمن و حیاط خصوصی زندگی می کند.
این سازمان همچنین ابراز کرد که از سال ۲۰۱۰ با مقامات محلی در همکاری بوده اند تا برنامه هایی برای حمایت از ترخیص تمامی بیماران بستری طولانی مدت و انتقال آن ها به مکان های مناسب تر ارائه دهند؛ اما این روند به واسطه شکایت های حقوقی خانواده های بیماران دیگر متوقف شده است.
این سازمان تصریح کرده است که کارکنانش به طور خستگی ناپذیر با مقامات محلی همکاری کرده اند تا از تأمین حمایت های لازم در جامعه اطمینان حاصل کرده و در نهایت موفق به تعطیلی این مرکز در سال ۲۰۲۳ شدند.
بی بی سی