به نقل از اسو‌شیتد‌پرس، تیم تحقیقاتی در این مطالعه، سوابق پزشکی حدود ۱۷۰ هزار بیمار آمریکایی را مورد بررسی قرار دادند و نتیجه نشان داد که افرادی که از داروهای کاهش وزن استفاده کرده‌اند، نسبت به کسانی که از داروهای دیابت بدون اثر کاهش وزن همچون سیتاگلیپتین بهره می‌بردند، کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان‌های ناشی از چاقی قرار داشتند.
با وجود این که این تحقیق یک مطالعه مشاهده‌ای محسوب می‌شود و نمی‌تواند رابطه علت و معلولی قاطعی را مستند سازد، اما نتایج حاصل به دلیل شناسایی بیش از دوازده نوع سرطان مرتبط با چاقی، ارزش انجام بررسی‌های بیشتر را دارد.
دکتر ارنست هاوک از مرکز سرطان «دکتر اندرسون» (MD Anderson) در هیوستون، که در این مطالعه مشارکتی نداشت، اظهار داشت: «این نتایج باید زنگ بیدارباشی برای دانشمندان و محققان بالینی باشد تا به تحقیق بیشتری در این زمینه بپردازند و فرضیه‌های مربوطه را مورد تأیید یا رد قرار دهند.»
این یافته‌ها روز پنجشنبه در انجمن انکولوژی بالینی آمریکا ارائه شدند و قرار است در نشست سالانه این انجمن که در شیکاگو برگزار می‌شود، مورد بحث و تبادل نظر قرار گیرند. این پژوهش با حمایت مؤسسه ملی سلامت آمریکا (NIH) و به رهبری لوکاس ماوروماتیس، دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه نیویورک انجام گرفته است.
داروهای گروه آگونیست گیرنده «جی‌ال‌پی-۱» (GLP-1) که به شکل تزریقی برای درمان دیابت تجویز می‌شوند، در زمینه کنترل چاقی نیز کاربرد دارند. این داروها با شبیه‌سازی عملکرد برخی هورمون‌های مرتبط با روده و مغز، به تنظیم اشتها و احساس سیری کمک می‌کنند. اما تأثیر آن‌ها برای تمامی بیماران یکسان نیست و ممکن است عوارض جانبی نظیر تهوع و ناراحتی‌های گوارشی را به همراه داشته باشند.
محققان در این مطالعه به بررسی داده‌های ۴۳ مرکز درمانی در آمریکا پرداخته‌اند. شرکت‌کنندگان به دو گروه مشابه تقسیم شدند: یک گروه که به چاقی و دیابت مبتلا بودند و از داروهای جی‌ال‌پی-۱ استفاده می‌کردند، و گروه دیگر که شرایط یکسانی داشتند و داروهایی نظیر سیتاگلیپتین مصرف می‌کردند.
پس از گذشت چهار سال، خطر بروز سرطان‌های مربوط به چاقی در گروه اول ۷ درصد کاهش یافته بود و همچنین خطر مرگ به دلایل دیگر نیز ۸ درصد کمتر گزارش شد. در گروه مصرف‌کننده جی‌ال‌پی-۱، تعداد موارد جدید سرطان به ۲۵۰۱ نفر رسید، در حالی که این آمار در گروه دوم به ۲۶۷۱ نفر افزایش یافت.
این تأثیر بیشتر در میان زنان مشاهده گردید، هرچند از نظر آماری در مردان به وضوح معنی‌دار نبود. علت این تفاوت هنوز مشخص نشده است، اما ماوروماتیس بر این باور است که ممکن است تفاوت در غلظت دارو در خون، میزان کاهش وزن، متابولیسم و هورمون‌ها در این زمینه تأثیرگذار باشد.