چنان‌که خبر ورزشی گزارش داده، آذرماه سال ۱۳۵۶، ایران برای اولین بار توانست به مرحله نهایی جام جهانی راه پیدا کند و در سیزدهم خرداد سال ۱۳۵۷، به‌عنوان نماینده‌اش در این مسابقات، وارد میدان رقابت شد.
تیم ملی فوتبال ایران، که در جام جهانی ۱۹۷۸ تنها نماینده دو قاره آسیا و اقیانوسیه محسوب می‌شد، در گروهی پر چالش قرار داشت که شامل هلند، اسکاتلند و پرو بود. شاگردان حشمت مهاجرانی در روز سیزدهم خرداد ۱۳۵۷، نخستین بازی تاریخ خود را با کمک ستارگان تیم‌های تاج (استقلال)، پرسپولیس و سایر تیم‌ها در مقابل هلند آغاز کردند.
شکست با افتخار تیم ملی
بازی آغاز شد و در دقایق ابتدایی، ایران موقعیتی خوب را به دست آورد که به گل تبدیل نشد. پس از آن، هلندی‌ها کنترل بازی را در دست گرفتند و در نهایت بازی را با نتیجه ۳ بر صفر به نفع خود به پایان رساندند. “رنسن برینگ”، مهاجم مشهور هلندی در آن بازی هت‌تریک کرد (که از این تعداد، دو گل او از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید) و در حالی که نتیجه به نفع حریف تمام شد، تیم ایران نمایش قابل احترامی ارائه کرد. ناصر حجازی، دروازه‌بان فقید تیم ملی، با چند واکنش عالی خود مانع از رقم خوردن نتیجه‌ای سنگین‌تر شد.
علی پروین: در اندوه هستیم!
از لحظه‌ای که قرعه‌کشی جام جهانی ۱۹۷۸ انجام شد، همگروهی ایران با هلند به موضوعی برای طنز و ترس در بین فوتبالدوستان تبدیل شده بود، زیرا لاله‌های نارنجی به‌عنوان نایب قهرمان جام جهانی ۱۹۷۴ به میدان می‌آمدند و خیلی‌ها اذعان داشتند که در آن زمان بهترین تیم فوتبال جهان بودند. حسین گازرانی، مدافع ثابت تیم ملی که در این دیدار بازی کرد، سال‌ها بعد یادداشتی از آن نبرد با هلند بیان کرد و گفت: “علی پروین به‌عنوان کاپیتان، قبل از بازی بچه‌ها را دور هم جمع کرد و شوخی کرد: آقا! بگذارید به هلندی‌ها بگوییم که مادربزرگ‌هایمان فوت کرده‌اند و همه عزاداریم. به این ترتیب کمتر به ما گل خواهند زد!”