به گزارش ایتنا و منبع آن، سایت اینترستینگ انجینیرینگ، برخلاف تصورات عمومی که رودخانه‌ها را عامل خطر برای سلامت مرجان‌ها می‌دانست، این پژوهش به ما نشان می‌دهد که جریان‌های آب شیرین در حقیقت سازندگان ناشناخته این اکوسیستم‌های دریایی با قیمت بالا هستند.
پروفسور تیلور پرون (استاد زمین‌شناسی در MIT) و مگان گیلیون (دانشجوی دکترا در همین رشته) با تمرکز بر جزایر سوسایتی در اقیانوس آرام جنوبی – منطقه‌ای که شامل جزایر تاهیتی و بورا بورا است – به این نتیجه‌گیری مهم نایل شدند.
به دلیل موانع ناشی از پاندمی کووید-۱۹، گروه تحقیقاتی تصمیم به استفاده از شیوه‌های مدرن تحلیل تصاویر ماهواره‌ای و نقشه‌برداری‌های دقیق گرفتند.
گذرگاه‌های مرجانی:شبکه‌های کلیدی
گذرگاه‌های مرجانی که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفتند، کانال‌های عمیق و قابل کشتیرانی هستند که صخره‌های مرجانی اطراف جزایر آتشفشانی را قطع می‌کنند.
این ساختارهای طبیعی در گردش مواد مغذی و آب میان اقیانوس و تالاب‌های مرجانی نقشی اساسی ایفا می‌کنند و به بیان محققان «سیستم گردش خون» صخره‌های مرجانی به حساب می‌آیند.
محققان دو فرایند کلیدی را شناسایی کردند که نشان‌دهنده چگونگی همکاری رودخانه‌ها در شکل‌گیری این گذرگاه‌ها در طول زمان زمین‌شناسی هستند:
۱. برش مرجانی (Reef Incision):
در زمان‌هایی که سطح دریا کاهش می‌یابد، رودخانه‌ها با نیروی تخریبی خود منافذی را در صخره‌های مرجانی تشکیل می‌دهند. این فرایند به شکل‌گیری دره‌ها در خشکی مشابه است، با این حال در محیط دریایی انجام می‌شود.
۲. پیشروی مرجانی (Reef Encroachment):
زمانی که سطح دریا افزایش پیدا می‌کند، کانال‌های قدیمی رودخانه‌ها به زیر آب رفته و به عنوان گذرگاه‌های مرجانی حفظ می‌شوند. مرجان‌ها به طور تدریجی اطراف این ساختارها رشد کرده و شکل خاص گذرگاه را به اشتراک می‌گذارند.
این تحقیق نشان می‌دهد که رودخانه‌ها به چندین روش به سلامت صخره‌های مرجانی یاری می‌رسانند:
– ایجاد «اتوبان‌های زیرآبی» برای جریان آب و مواد مغذی
– افزایش تنوع ساختاری صخره‌های مرجانی
– تسهیل تبادل آب میان تالاب و اقیانوس
– کنترل دمای آب در نواحی مرجانی
– انتقال مواد معدنی حیاتی برای رشد مرجان‌ها
چالش‌های انسانی و تغییر تفکر:
مگان گیلیون در این خصوص می‌افزاید: «در دهه‌های اخیر، بیشتر مباحث حول تأثیرات منفی فعالیت‌های انسانی مانند رواناب کشاورزی و آلودگی بر روی مرجان‌ها متمرکز بوده است». او ادامه می‌دهد: «این پژوهش به ما یادآور می‌شود که در شرایط طبیعی، رودخانه‌ها در واقع همکاران اکولوژیکی مرجان‌ها بوده‌اند».
این یافته‌ها می‌تواند عواقب گسترده‌ای داشته باشد:
۱. تجدید نظر در استراتژی‌های حفاظتی:
درک این ارتباط طبیعی می‌تواند به طراحی روش‌های حفاظتی هوشمندانه‌تری منجر شود که به جای قطع کامل رابطه رودخانه و صخره‌های مرجانی، بر مدیریت کیفیت آب تمرکز خواهد کرد.
۲. مهندسی اکولوژیکی:
این دانش می‌تواند به طراحی سیستم‌های گردش آب مصنوعی در مناطق مرجانی آسیب‌دیده کمک کند.
۳. پیش‌بینی عواقب تغییرات اقلیمی:
درک بهتر این تعاملات به دانشمندان کمک خواهد کرد تا تأثیرات افزایش سطح دریا بر صخره‌های مرجانی را به دقت پیش‌بینی کنند.
گفته می‌شود تیم MIT برنامه دارد تا این تحقیقات را در دیگر مناطق مرجانی جهان گسترش دهد. گیلیون در این زمینه بیان می‌کند: «ما می‌خواهیم بررسی کنیم که چگونه با استفاده از روش‌های مهندسی هوشمند، می‌توان عملکرد رودخانه‌ها را به گونه‌ای بهینه کرد که از سلامت مرجان‌ها حمایت نماید». این تحقیقات می‌تواند به‌عنوان یک رویکرد نوین در احیای صخره‌های مرجانی در سطح جهانی عمل کند.
این کاوش که در مجله معتبر Geophysical Research Letters به چاپ رسیده، روشن می‌سازد که برخلاف تصور عمومی، رودخانه‌ها در مقیاس زمان زمین‌شناسی نه تنها تهدیدی برای مرجان‌ها نبوده، بلکه در واقع شریک تکاملی آن‌ها به شمار می‌آیند.
این کشف می‌تواند مفهوم حفاظت از مرجان‌ها را دگرگون کند و به ایجاد استراتژی‌های جامع‌تری برای حفاظت از سلامت رودخانه‌ها و صخره‌های مرجانی کمک نماید.