نیروی هوایی روسیه تصمیم به این گرفته که از این پس به خلبانان خود سلاح سازمانی اختصاص دهد تا در مواقع ضروری به عنوان وسیله ای برای دفاع شخصی از آن استفاده کنند. سلاح منتخب، مسلسل دستی پی پی کی ۲۰ می باشد.
طبق گزارش منتشر شده توسط پارتیزان، پیشتر، خلبانان ارتش روسیه از تسلیحاتی مانند تفنگ لوله کوتاه ای کی اس ۷۴ یو (که عمدتاً توسط خدمه بالگردها به کار می رفت) و تپانچه خودکار استچکین بهره می بردند. هر دو نوع این سلاح ها به دلایل متعددی مناسب ایفای نقش سلاح پشتیبان برای خلبانان به شمار نمی رفتند. از سال ۲۰۲۰ برخی نمونه ها از مسلسل دستی ویتیاز به صورت آزمایشی به خلبانان نیروی هوافضای روسیه ارائه شد و اکنون تمامی تسلیحات پیشین به این مسلسل دستی جدید انتقال می یابند.
مسلسل دستی پی پی کی ۲۰ در حقیقت یک نسخه بهبود یافته از مسلسل دستی ویتیاز اس ان می باشد که نسبت به مدل قبلی، بسیار سبک تر و فشرده تر طراحی شده است. این سلاح همچنین قابلیت نصب سریع سرکوبگر صدا یا شعله پوش را دارد. وجود ریل پیکاتینی به صورت پیش فرض، نصب انواع تجهیزات نشانه گیری را نیز امکان پذیر می سازد.
تعریف دسته بندی PDW (تفنگ دفاع شخصی) چیست؟
اگر بخواهیم این مفهوم را به سادگی شرح دهیم، این نوع تسلیحات در حقیقت در میانه ی مسلسل های دستی و تپانچه های خودکار قرار می گیرند و به دلیل هدف خاص خود از این دو دسته متمايز هستند.
احساس نیاز به چنین سلاح هایی برای نخستین بار در خلال جنگ جهانی اول به وجود آمد، اما مفهوم آن تا زمان جنگ جهانی دوم که ارتش ایالات متحده تفنگ لوله کوتاه ام ۱ (ام ۱ کاربین) را به خدمت گرفت، معلوم نشد. به طور خلاصه، این نوع سلاح ها برای نیروهایی طراحی شده اند که نمی توانند سلاح سازمانی یا مسلسل دستی را حمل کنند، در حالی که به قدرت آتش و دقت بیشتری نسبت به یک تپانچه نیاز دارند. نیروهای آمریکایی در جنگ جهانی دوم با معرفی تفنگ لوله کوتاه ام ۱ به این نیاز پاسخ دادند. (اگرچه با تعاریف امروزی، ام ۱ به عنوان تفنگ دفاع شخصی شناخته نمی شود، اما بنیان گذار این مفهوم به شمار می رود.)
در طی جنگ سرد، کشورهای شرقی به این مفهوم توجه ویژه ای داشتند و دو نمونه بارز از تفنگ های دفاع شخصی شامل Vz.۶۱ چکسلواکی و PM ۶۳ لهستانی هستند. این سلاح ها بزرگ تر از تپانچه ها و کوچک تر از مسلسل های دستی بودند و قابلیت شلیک خودکار داشتند. همچنین به دلیل داشتن قنداق جمع شونده و قبضه کمکی (در مدل لهستانی)، دقت شلیک بسیار بهتری نسبت به تپانچه های معمولی ارائه می کردند.
در اواخر جنگ سرد، ناتو از این مسئله آگاهی داشت که در صورت رویارویی با شوروی، نیروهای چترباز آن کشور به خطوط پشتی و تدارکاتی نفوذ خواهند کرد، ولی نیروهای پشتیبانی و تدارکاتی سلاح های لازم برای مقابله با این نیروها را در اختیار نداشتند. (البته سلاح های مناسب وجود داشت، ولی ضعف بیشتر به ناتوانی در نفوذ گلوله های شلیک شده از سلاح های موجود در جلیقه های ضدگلوله نرم نیروهای شوروی برمی گشت.) به همین دلیل تفنگ های دفاع شخصی همچون FN P ۹۰ و HK MP ۷ به همراه گلوله هایی با کالیبر کوچک و سرعت بالا طراحی و به تولید رسیدند تا نیازهای مذکور را برآورده سازند. این آثار با فروپاشی شوروی و کاهش تهدیدها به محبوبیت و مقبولیت لازم دست نیافتند.
شایان ذکر است که تمامی سلاح های دفاع شخصی به بررسی شده در این مقاله، در دسته های مسلسل دستی و تپانچه خودکار نیز قرار می گیرند.