عصرایران؛مصطفی داننده- متأسفانه تیم ملی در برابر قطر شکست خورد و این بار نیز حسرت دستیابی به فینال بر دل ایرانی‌ها ماند. این دوره از جام ملت‌های آسیا به‌طور تقریبی بهترین فرصتی بود که می‌توانستیم بر قله قاره کهن بایستیم، اما ترکیب عنابی‌پوش‌های قطری با قدرت ایستادگی کرده و اجازه ندادند که در این روزهای ناخوشایند، چندی دلخوشی به ما ببخشند.
در راستای مسائل فنی نمی‌توانم نظری بدهم و مطمئناً کارشناسان این حوزه بهتر از من تحلیل خواهند کرد، ولی در این متن می‌خواهم درباره امیر قلعه‌نویی و نحوه‌ای که او در کیش رفتار می‌کند صحبت کنم.
به نظر می‌رسد که دوره قلعه‌نویی در تیم ملی قرار است ادامه یابد، مشروط بر اینکه او سال 2007 میلادی را فراموش کند. امیر همچنان در آن سال گام برمی‌دارد و در هر کنفرانس به ذکر آن سال و ظلمی که به‌زعم خود بر او رفته، می‌پردازد.
سرمربی تیم ملی بایستی به آینده نظر داشته باشد و نه به گذشته، اما قلعه‌نویی همچنان در آن سال پرحادثه گیر افتاده و می‌خواهد خود را به‌عنوان یک قربانی معرفی کند. 16 سال پیش یک رویدادی رخ داده، ولی سرمربی سابق استقلال و سپاهان همچنان انگار که این مسئله به تازگی پیش آمده است صحبت می‌کند و گویی انتقادات از او دیروز به وقوع پیوسته. گویی همین هفته پیش، عادل فردوسی‌پور در برنامه نود با او، امیر حاج‌رضایی و بیژن ذوالفقارنسب گفت‌و‌گو داشته است.
به‌نظر می‌رسد که قلعه‌نویی نه تنها آن روزها را نادیده گرفته بلکه هیچ چیز را فراموش نکرده است. انتقادات آن زمان علیرغم شدتشان، دور از واقعیت نبودند. کسانی که آن جام را به یاد دارند می‌دانند که در سال 2007 در مالزی، امیر قلعه‌نویی می‌توانست با کسب یک جام بین‌المللی، افتخارات تیم ملی و خود را غنی‌تر کند.
البته منتقدان قلعه‌نویی باید امیدوار باشند که او در سال 2007 باقی بماند و سال 2024 را به آن نیفزاید و نگوید که در این سال نیز انتقام‌گیری از او صورت گرفته و مانند مربیان قبلی با او غیرعادلانه رفتار شده است.
قلعه‌نویی ممکن است فراموش نکند، مانند بسیاری از افراد که مرتبط با فراموشی نیستند، اما می‌تواند از این احساس دست بکشد. بیخیال شو آقای قلعه‌نویی! گذشته را به این اندازه مورد تاکید قرار نده که نه برای تو سودی دارد و نه به فوتبال ایران کمک می‌کند.
اگر قلعه‌نویی قصد دستیابی به موفقیت دارد، باید به فکر تغییر نسل فوتبال ایران باشد، نسلی که قرار است در آینده در آسیایی رقابت کند که دیگر تیم ضعیفی در آن یافت نمی‌شود. فینال‌های قطر و اردن نشان از این دارد که فوتبال در آسیا به تغییرات عمده‌ای دست یافته است.
البته همه این موارد وابسته به این است که آیا قلعه‌نویی همچنان سرمربی تیم ملی باقی می‌ماند و رئیس فدراسیون دوباره از انتخاب یک سرمربی خارجی پشیمان نمی‌شود.