یک بخش آبی در اقیانوس اطلس شمالی که در محاصره فلوریدا، پورتوریکو و برمودا قرار دارد، در میانه‌های دهه ۱۹۵۰ میلادی به دلیل انتشار مقالاتی که به ناپدید شدن مرموز قایق‌ها و هواپیماها در آنجا اشاره داشتند، به افسانه‌ای جذاب تبدیل شد.
بر اساس گزارش یورونیوز، یکی از بارزترین حوادث این ناحیه در سال ۱۹۴۵ میلادی اتفاق افتاد؛ زمانی که گروهی متشکل از پنج بمب‌افکن نیروی دریایی ایالات متحده در حال انجام مأموریت آموزشی در این منطقه محو شدند.
در پی این واقعه برای مدت‌ها، هر حادثه‌ای که در این آب‌ها رخ می‌داد، به نیروهای مرموز مثلث برمودا نسبت داده می‌شد.
تا اینکه در سال ۱۹۷۵، نویسنده‌ای آمریکایی به نام «لری کوشه» کتابی منتشر کرد و در آن به تحلیل گزارش‌های مربوط به مثلث برمودا پرداخت و بر نادرست و اغراق‌آمیز بودن آن‌ها تأکید کرد.
او همچنین بیان کرد که تعداد حوادث دریایی در این بخش از اقیانوس نسبت به دیگر مناطق، چندان بیشتر نیست.
با این حال، استناد به علل طبیعی و ماورایی برای توضیح این حوادث، همچنان برای سال‌ها ادامه یافت.
در برخی نظریات، به سراغ افسانه آتلانتیس رفته و بقایای این جزیره افسانه‌ای را به عنوان عامل بروز این حوادث مطرح کردند و در دیگر موارد ادعا کردند که در این مثلث، نوعی پدیده فضا-زمان حاکم است که اجسام را به درون یک جهان موازی می‌کشد.
در این مثلث، نوعی پدیده فضا-زمان حاکم است و اجسام را به درون یک جهان موازی می‌کشد.
یکی از توضیحات عجیب طبیعی در مورد این منطقه بیان می‌کند که حباب‌های متان که از بستر دریا آزاد می‌شوند، کشتی‌ها را واژگون می‌کند. با این حال، پژوهش‌های انجام‌شده توسط سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده، هیچ نشانه‌ای از انتشار قابل توجه متان در ۱۵ هزار سال گذشته در این ناحیه به دست نیاورده است.
به نظر می‌رسد یکی از علل سقوط هواپیماها و غرق شدن کشتی‌ها در گذشته‌های دور این منطقه، وقوع طوفان‌های شدید بوده است؛ آن هم در زمانی که خلبانان و کاپیتان‌ها ابزار دقیق برای پیش‌بینی شرایط جوی نامناسب در دست نداشتند.
یافته‌های یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که طوفان‌های همگرایی در این بخش، گاهی امواج وحشی به ارتفاع ۳۰ متر به وجود می‌آورند که می‌تواند حتی شناورهای بزرگ را غرق کند.
شبیه‌سازی‌های آزمایشگاهی نیز تأیید کردند که چنین امواجی می‌توانند خطر غرق کردن کشتی‌ها را داشته باشند ولی هیچ مدرکی وجود ندارد مبنی بر اینکه این پدیده‌ها واقعاً در مثلث برمودا اتفاق می‌افتند.
برخی نظریه‌پردازان مدعی هستند که ناهنجاری‌های مغناطیسی ممکن است منجر به سردرگمی ملوانان و خلبانان شده باشد که به وسیله قطب‌نما در حال حرکت بودند.
اگرچه تا کنون چنین ناهنجاری‌هایی شناسایی نشده‌اند، اما گمان می‌رود در اوایل قرن بیستم، شمال جغرافیایی واقعی با شمال مغناطیسی در مثلث برمودا همراستا شده است که می‌توانسته موجب بروز خطاهای ناوبری گردد.
گارد ساحلی ایالات متحده نیز هیچ خطر خاصی را در مثلث برمودا شناسایی نکرده است. علاوه بر این، مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۳ که خطرناک‌ترین مناطق کشتیرانی را مورد بررسی قرار داده، این ناحیه را در فهرست خود قرار نداده است.
آمارها نشان می‌دهد با وجود حجم بالای ترافیک دریایی و هوایی و همچنین طوفان‌های مکرر، از مثلث برمودا تعداد غیرعادی از تصادف و خرابی گزارش نشده است.
شاید علت واقعی جلب توجه به این منطقه، تمایل طبیعی مردم به راز و رمز باشد، به همین خاطر گزارش‌ها از ناپدید شدن‌ها به شدت مورد توجه قرار می‌گرفتند.
احتمالاً در سال‌های اخیر از قدرت باورهای مرموز کاسته شده است؛ شاید به دلیل اینکه فناوری‌های نوین امکان ردیابی دقیق‌تری از ترافیک‌های هوایی و دریایی را فراهم می‌آورد.