پوریا عادلی در مصاحبهای با خبرنگار ایمنا بیان کرد: یکی از مشکلات قابل توجهی که بیماران مبتلا به سرطان و افرادی که بهبود یافتهاند با آن مواجه هستند، خستگی درمان است. به واقع، این حس خستگی در ۱۴ تا ۹۶ درصد از بیماران سرطانی، بخصوص افرادی که در حال دریافت درمان هستند، مشاهده میشود و به عنوان یکی از عوارض این بیماری شناخته میشود که ریشههای رفتاری،心理 و زیستی دارد.
ایشان ادامه داد: خستگی را میتوان به عنوان احساس بیخوشی و افت توانایی در فعالیتها به علت کمبود انرژی تعریف کرد، به طوری که علائم آن ممکن است جنبههای عاطفی، روانی یا فیزیکی داشته باشد. با این حال، خستگی ناشی از سرطان و درمان آن به طور قابل توجهی متفاوت از سایر نوعهای خستگی است.
عضو هیئت مدیره انجمن علمی رادیوانکولوژی ایران تأکید کرد: به طور عمومی، خستگی میتواند به دو نوع مزمن یا حاد تقسیم شود. خستگی حاد به وضعیتی اطلاق میشود که به سرعت آغاز میشود و با علائم ضعف همراه است و در بسیاری از موارد استراحت قادر است این نوع خستگی را در افراد سالم کاهش دهد و به آنها اجازه دهد به سطح فعالیت عادی خود بازگردند. در مقابل، خستگی مزمن به نوعی خستگی گفته میشود که مدت طولانیتری ادامه پیدا کرده و معمولاً ناتوانکننده است و ممکن است از وابستگی به سرطان بیبهره باشد.
عادلی افزود: خستگی ناشی از سرطان به مدت طولانی باقی میماند و حتی استراحت و خواب نیز نمیتوانند آن را به طور کامل از بین ببرند. به همین دلیل، پژوهشگران اصطلاحاتی چون خستگی مزمن در بیماران سرطانی، خستگی مرتبط با سرطان یا خستگی ناشی از درمان سرطان را برای توصیف این وضعیت به کار میبرند.
وی همچنین گفت: بیمارانی که تحت درمان انواع سرطان قرار دارند، ممکن است از انجام فعالیتهای روزمره مانند رفتن به محل کار یا تحصیل غافل شوند، از جمعهای دوستانه فاصله بگیرند، به خواب بیشتری نیاز داشته باشند و در مواردی حتی توان انجام فعالیتهای بدنی را نداشته باشند.
عضو هیئت مدیره انجمن علمی رادیوانکولوژی ایران با افزودن اطلاعاتی گفت: عوامل فیزیکی، شیمیایی و رفتاری مختلفی به عنوان علل خستگی در نظر گرفته میشود که از جمله مهمترین آنها میتوان به درمان سرطان، کم خونی، مشکلات روانی، اختلالات خواب، عدم فعالیت بدنی و مصرف تعدادی از داروها اشاره کرد.
عادلی خاطرنشان کرد: شناسایی عوامل مؤثر بر خستگی در بیماران مبتلا به سرطان همیشه آسان نیست، اما بعضی از عوامل محتمل شامل کمخونی، مصرف انواع داروها، کاهش وزن، تغییرات متابولیک، استرسهای عاطفی، وضعیت فیزیکی، اختلالات خواب، مشکلات تنفسی، درد، التهاب شدید، تغذیه نامناسب و کمآب شدن بدن میباشد.
