غلط نکنید؛ اینجا صحبت از غرور نیست، بلکه حرف از ایمان است!/ سرقت توپ طارمی از یامال الهام بخش نویسنده ایتالیایی!

“`html

از ناکامی استانبول تا اوج گیری در سطح قاره؛ اینتر به موفقیت ایمان دارد… فینال ۲۰۲۳ به عنوان محرک و مشوقی در مسیر امسال عمل کرده است؛ پیروزی های برابر بایرن و بارسا اعتماد به نفس بیشتری به تیم بخشیده است… ماروتا می گوید: «من خوش بین هستم، اما واقع بینانه!» این تیترهایی است که گاتزتا دلواسپرت به آن پرداخته است…

طارمی و یامال، تصاویری از یک قهرمانی

گاتزتا دلواسپرت اشاره می کند: در میان هزاران تصویر از افتخار در این مسیر، یک تصویر به وضوح گویاست: در دقیقه پایانی وقت اضافه، طارمی با یامال مواجه می شود، توپ را به تصرف درمی آورد و به سمت دروازه حرکت می کند، در میان شادی و هیاهوی سن سیرو. در این لحظه، همه چیز به پایان می رسد. باقی ماجرا، این ۲۳ روز است که میلان را از مونیخ جدا می کند؛ نشستی مداوم و متمرکز اینتری ها که از دیروز آغاز شده، مشابه پاپ در واتیکان. نشستی که تنها سه استثنا برای برگزاری عمومی دارد: تورینو، لاتزیو و کومو؛ و در غیر این صورت، تمام توجه ها به یک موضوع متمرکز است: جام. تفکر واحدی که سیمونه اینزاگی در گفتگو با Tg1 به آن اشاره کرد: «بهترین ها هنوز در راه است.» و آن بهترین نسخه در آلمان قرار دارد. آن بهترین، لیگ قهرمانان است. بهترین، جبران خاطره استانبول خواهد بود.

انتقام؟ نه، بلکه انگیزه ای مقدس

در واقع، موضوع انتقام مطرح نیست؛ چرا که اینتر هنوز شکست در استانبول را فراموش نکرده، بلکه آن شکست و حس تلخ بی عدالتی در فینال ۲۰۲۳ به یک بنیادی از انگیزه تبدیل شده است. احساسی که حتی بازیکنانی که در آن زمان در کمپ آپیانو حضور نداشتند، مانند طارمی و تورام، که تا آخرین لحظه می دوند و انرژی خود را در میدان به نمایش می گذارند، را تحت تاثیر قرار داده است؛ همچنین فراتزی که در مصاف های بزرگ، گل های مهمی به ثمر می رساند. حتی زومر و مخیتاریان که در فینال برابر سیتی به علت مصدومیت در شرایط ایده آلی به سر نمی بردند، نیز تحت تاثیر این حس قرار دارند. در همان شب، الساندرو باستونی گفت: «نگران نباشید، ما به میدان بازمی گردیم.» و او کاملاً درست بود.

در رختکن روز سه شنبه، فراتر از شادمانی طبیعی ایجاد شده بعد از یک پیروزی هیجان انگیز، احساس عمیق تری از رضایت وجود داشت؛ احساسی که به نتیجه یک مسیر طولانی، دشوار و پر بار اشاره دارد. تیم، با اطمینان باور دارد. این ایمان به دنبال یک فصل فوق العاده در سری آ به وجود آمده، جایی که تنها یک شکست (آن هم در برابر لورکوزن به دلیل بدشانسی) تجربه شده است. حالا با عبور از بایرن و بارسلونا، اینتر به خود مطمئن است: هیچ تیمی بالاتر از آن ها قرار ندارد. لائوتارو و همبازیانش نمی خواهند صرفاً قهرمان شوند؛ آن ها به دنبال کسب جام هستند. زیرا بر این باورند که بعد از هشت ماه تلاش در این سطح، شایستگی آن را دارند.

یادداشتی جادویی، در لحظه ای بی مانند

شاید به همین دلیل باشد که جوزپه ماروتا، رئیس باشگاه، در Tg1 مطرح کرد: «من هم خوش بین هستم و هم واقع گرا.» این دو احساس، ناشی از شناخت عمیق او از فوتبال است؛ دنیایی که قطعیتی در آن وجود ندارد. همچنین از تیمی که خودش، همراه با مدیر ورزشی پیرائو آسیلیو، ساخته اند: ترکیبی از توانایی فنی و شخصیت فردی. «شبی حماسی بود؛ چه در میدان، چه خارج از آن. پیروزی به دست آوردیم، سپس شکست خوردیم، مساوی کردیم، و دوباره پیروز شدیم.»

این نوسان جادویی، حتی ماروتا را نیز منفجر کرده است: «من به چنین هیجاناتی عادت دارم، اما از نظر آدرنالین، این بازی در اوج خود بود. و معمار اصلی این مسیر، اینزاگی است.»

باوری منطقی، نه شعار

در این تیم، دشوار است که فردی را از جمع مجزا کرد؛ بهتر است به نتایج توجه کنیم: تیمی که به طور تقریبی از محل پاداش های یوفا و فروش بلیت، نزدیک به ۲۰۰ میلیون یورو درآمد کسب کرده است. اینتر امروز، به هیچ وجه همانند گذشته نیست و حتی نسبت به نسخه اش در سال ۲۰۲۳ تفاوت هایی دارد؛ بلکه به واقع یکپارچه و هماهنگ است. ساختاری که در تمامی سطوح به سوی یک هدف در حال جستجو است. انرژی ای که از درون این تیم نشأت می گیرد، یادآور سال ۲۰۱۰ است. و این انرژی با هر گام، افزایش می یابد؛ گویی بازیکنان با هر مرحله، بیشتر به توانایی خود در فتح قهرمانی اعتماد می کنند.

زمانی که بازیکنی باتجربه مانند هنریک مخیتاریان، پس از پیروزی برابر موناکو می گوید: «اگر سبک بازی خود را به نمایش بگذاریم، هیچ کس قادر نیست با ما رقابت کند»، برخی آن را به حساب خودبینی گذاشتند. اشتباه کردند. آن، ایمان واقعی بود.

و اگر خودبینی عیب است؛ ایمان، اساس تمامی پیروزی هاست. اینتر، چشم به تاریخ ۳۱ مه دارد؛ و به تمامی آن باور دارد.

“`