یورو نیوز: انسان‌ها از حدود ۴۰۰۰ سال پیش شیشه تولید می‌کنند. با این حال امروزه پژوهشگران به دنبال توسعه روش‌هایی هستند که قادرند جهان را دگرگون سازند و به “کشف قرن” منجر شوند.
در روزی خنک از مارس، در کارخانه شیشه “چیبا کوگاکو” واقع در شرق توکیو، آکیبا، مدیر این کارخانه و یکی از همکارانش از جدیدترین اختراع خود رونمایی کردند. در حالی که یک لیفتراک مشغول جابجایی دیگ سفالی بزرگی بود، این دو مرد با شکستن آن دیگ، ماده‌ای سخت و درخشان را که درونش پنهان بود، نمایان ساختند. ماده‌ای که تحت نور آفتاب بعدازظهر، درخششی به رنگ قرمز دارد. آکیبا در این لحظه از یکی از خالص‌ترین نوع شیشه‌های نوری معتبر به نام “ای-۶” پرده‌برداری می‌کرد.
خالص‌ترین شیشه نوری موجود در جهان
کارخانه “چیبا کوگاکو” برای بیش از پنجاه سال است که اقدام به ساخت شیشه درون گلدان‌های سفالی نموده است. این تکنیک که ریشه در اوایل قرن نوزدهم دارد، به دست پیر-لوئیس گیناند، عدسی‌ساز سوئیسی آغاز شده و در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت ژاپنی “Ohara Glass” به کمال رسید. شیشه “ای-۶”، که با انبساط حرارتی اندک تولید می‌شود، به‌طور انحصاری فقط توسط “چیبا کوگاکو” ساخته می‌شود.
تولید هر گلدان ۸۰۰ لیتری تقریباً چهار ماه به طول می‌انجامد. یک ظرف سفالی دست‌ساز با ترکیبی شامل سیلیس، اکسید بور و اکسید آلومینیوم پر می‌شود و در دمای ۱۵۰۰ درجه سانتی‌گراد گرم می‌گردد. شیشه مذاب به مدت بیش از ۴۸ ساعت به‌طور مرتب همزده می‌شود و سپس در یک محفظه با دمای کنترل شده قرار می‌گیرد تا به آرامی به مدت دو هفته خنک گردد.
پس از آن، با شکستن گلدان سفالی، تنها یک ماده خالص باقی می‌ماند. این ماده خالص دوباره ذوب می‌شود و به شکل‌هایی دقیق و مستحکم تبدیل می‌گردد که قادر به تحمل دماهای فوق‌العاده بالا هستند. این خلوص و دوام برای تولید عدسی‌های تلسکوپ‌های بزرگ اساسی است.
بازار چنین وسایل گران‌قیمتی آن‌قدر کوچک است که تمام شیشه‌های “ای-۶” تولیدشده در چهل و دو سال اخیر فقط به یک مشتری تخصیص داده شده است.
در حال حاضر، بخش قابل توجهی از این تولید، معادل ۱۲۲ تن، به یک پروژه جاه‌طلبانه اختصاص داده شده است که می‌تواند فهم ما از جهان را دگرگون کند.
شیشه، عنصری ۱۰۰٪ قابل بازیافت
“ای-۶” نمونه‌ای از نوآوری‌های جدید در عرصه شیشه است که مرزهای استفاده از این ماده را گسترش می‌دهد. در طول پنجاه سال گذشته، این ماده هزاران پیشرفت فناوری و صنعتی را نسبت به هزاره قبل شاهد بوده است. در سال ۲۰۲۲، سازمان ملل متحد تصمیم بر آن داشت که شیشه را به‌عنوان یک عنصر ۱۰۰٪ قابل بازیافت به رسمیت بشناسد تا به کشورها در دستیابی به اهداف توسعه پایدار تا سال ۲۰۳۰ یاری رساند. این امر نشان‌دهنده ورود به دوره‌ای نوین از شیشه است، جایی که دانشمندان از این ماده باستانی برای پیشرفت زندگی بشر استفاده می‌کنند.
امروزه، استفاده از شیشه آن‌قدر فراوان گشته است که تأثیرات این عدسی‌های نوری بر تمدن بشر اغلب نادیده گرفته می‌شود. کافی است تصور کنید که زندگی بدون بطری‌ها، ظروف پخت، آینه‌ها، پنجره‌ها، لامپ‌ها یا تلویزیون‌ها چگونه خواهد بود. حتی اکنون که در حال خواندن این مطلب بر روی گوشی هوشمند خود هستید، به لطف صفحه نمایش لمسی شیشه‌ای‌تان به این محتوا دسترسی پیدا کرده‌اید.