از سال های دور، عنصر اورانیوم وجود داشته و شواهد استفاده از آن به سال ۷۹ میلادی بازمی گردد. در آن زمان، اکسید اورانیوم به عنوان یک رنگدانه برای شیشه و لعاب های سرامیکی به کار می رفته است. هنگامی که از اورانیوم برای رنگ آمیزی شیشه بهره برداری می شود، در زیر نور سیاه در تاریکی به طرز جالبی می درخشد.
اورانیوم در حالت خالص خود نقره ای رنگ است اما به محض تماس با هوا به سرعت دچار اکسیداسیون می شود. در سال ۱۸۴۱، شیمیدان فرانسوی به نام اوژن ملشیور پلیگو موفق شد اورانیوم خالص را جداسازی کند. این کار او با حرارت دادن تتراکلرید اورانیوم در حضور پتاسیم صورت گرفت.
در سال ۱۸۹۶، آنتوان هانری بکرل، فیزیکدان فرانسوی، متوجه رادیواکتیو بودن اورانیوم شد. او این کشف را زمانی انجام داد که نمونه ای از اورانیوم را بر روی یک صفحه عکاسی که در معرض نور قرار نداشت، قرار داد.
ماری کوری، دانشمند مشهور لهستانی، پس از کشف های بکرل، اصطلاح «رادیواکتیویته» را به وجود آورد. وی به همراه همسرش، پیر کوری، یکی از پیشگامان تحقیق در زمینه رادیواکتیویته محسوب می شوند.
باور بر این است که اورانیوم حدود ۶.۶ میلیارد سال پیش در نتیجه یک انفجار ابرنواختر شکل گرفته و به زمین رسیده است. واپاشی رادیواکتیو آرام این عنصر اصلی گرما در عمق سیاره ما است.
اورانیوم، عنصری فراوان تر از نقره
اورانیوم چهل و هشتمین عنصر رایج در پوسته طبیعی زمین به شمار می رود و ۴۰ برابر از نقره بیشتر یافت می شود. میزان واپاشی در اکثر انواع اورانیوم نسبتاً پایین است و به نوع خاص آن بستگی دارد. برای نمونه، اورانیوم۲۳۸ دارای نیمه عمری حدود ۴.۵ میلیارد سال است و اورانیوم۲۳۴ نیمه عمری معادل با ۲۴۵,۵۰۰ سال دارد. در این بین، اورانیوم۲۱۴ که به طور مصنوعی تولید می شود، به لحاظ زمان نیمه عمر خود تنها نیم میلی ثانیه ای دارد!