تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که والدین، شریک زندگی، خواهر و برادر یا فرزندان خود را از دست داده‌اند، در مقایسه با کسانی که چنین تجربیاتی نداشته‌اند، به علائم سن بیولوژیکی بالاتری دچار شده‌اند.
«آلیسون آیلو»، محقق ارشد و استاد علم طول عمر در دانشگاه کلمبیا نیویورک، اظهار داشت: «تحقیق ما نشان‌دهنده ارتباط قوی بین از دست دادن عزیزان از کودکی تا بزرگسالی و پیری بیولوژیکی سریع‌تر است.»
دانشمندان برای اندازه‌گیری این نوع پیری از نشانگرهای DNA به نام ساعت اپی‌ژنتیک استفاده می‌کنند و قادرند آن را با سن تقویمی افراد مقایسه کنند تا به ارزیابی تأثیر عوامل مختلف بر پیری زودرس بپردازند.
در این مطالعه، محققان داده‌های تقریباً ۴۵۰۰ نفر را که نمونه‌های خونی خود را برای آزمایش DNA در یک مطالعه طولانی‌مدت در زمینه سلامت ارائه کرده بودند، مورد تحلیل قرار دادند. شرکت‌کنندگان از دوران نوجوانی تا بزرگسالی تحت پیگیری قرار گرفتند.
محققان مرگ و میر نزدیکان افراد شرکت‌کننده را بررسی کردند تا رابطه احتمالی این مرگ‌ها با سن بیولوژیکی آن‌ها را مورد ارزیابی قرار دهند.
برمبنای یافته‌های اپی‌ژنتیک، آن دسته از افرادی که در طول زندگی خود دو بار یا بیشتر از دست دادن عزیزان را تجربه کرده بودند، سن بیولوژیکی بالاتری نشان دادند.
علاوه بر این، نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهند که تجربه دو مورد یا بیشتر از دست دادن در بزرگسالی، بیشتر از یک مورد از دست دادن نزدیکان، با پیری بیولوژیکی سریع‌تر مرتبط است و تأثیر زیادی نسبت به عدم فقدان نزدیکان دارد. تقریباً ۴۰ درصد از شرکت‌کنندگان حداقل یک بار از دست دادن را در سنین ۳۳ تا ۴۳ تجربه کرده بودند.
آیلو در یک اعلامیه خبری از دانشگاه تأکید کرد: «رابطه میان از دست دادن عزیزان و مسائل سلامتی در طول زندگی به وضوح قابل مشاهده است. اما برخی از مراحل زندگی ممکن است نسبت به خطرات سلامتی ناشی از فقدان آسیب‌پذیرتر باشند.»
وی افزود که برای درک تأثیر غم و اندوه بر سلامت طولانی‌مدت، نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد.