علی آهنگر در اعتماد نوشت:
چهارشنبه ۲۸ آذر ۱۴۰۳، روزی با محوریت برجام در صحن شورای امنیت سازمان ملل متحد به شمار می‌رفت. سه کشور اروپایی فرانسه، انگلیس و آلمان در نامه‌ای به شورای امنیت، اعلام کردند که آمادگی خود را برای فعال‌سازی مکانیزم ماشه یا اسنپ‌بک و بازگرداندن فوری تمامی تحریم‌های سازمان ملل ابراز داشته‌اند.
در برنامه عادی شورای امنیت، بررسی روند اجرای قطعنامه ۲۲۳۱ در دستور کار قرار گرفت. طی این نشست، گزارش هجدهم آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل و همچنین گزارش نماینده مالت به عنوان تسهیل‌گر اجرای برجام ارائه شد. نمایندگان ۱۵ کشور حاضر در این نشست، نظرات خود را بیان کردند. این نظرات به طور کلی بر اهمیت احترام به سند توافق‌نامه بین‌المللی و ضرورت گفت‌وگو و تعامل با ایران برای بازگشت به برجام تأکید داشتند.
این روزها، خاورمیانه به یکی از داغ‌ترین نقاط صحنه تاریخ بدل شده است. سوریه به کانون وابستگی قدرت‌های خارجی تبدیل شده است. کشورهای عربستان، امارات، مصر و اردن از وضعیت جاری در سوریه نگران و عصبانی هستند. اسراییل همچنان به عملکردهای تهاجمی خود ادامه می‌دهد و کردهای تحت حمایت آمریکا در شرق و شمال شرقی فرات خواهان حقوق خود هستند. به نظر می‌رسد ترکیه نیز به زودی با تنش‌های میان کردها و تهاجم‌های اسراییل مواجه خواهد شد و خوشبختی‌اش در سوریه به پایان خواهد رسید.
از سوی دیگر، ایران در طول سال‌ها تحریم با کمبودها و ناترازی‌های جدی مواجه بوده است. جامعه بین‌الملل و منطقه از وقوع هرگونه درگیری و نزاعی دیگر به شدت نگران‌اند. در این شرایط پیچیده، یک توافق که به عنوان منشوری برای وفاق و همدلی بین‌المللی شناخته می‌شود، هنوز هم مورد احترام واقع شده است. این توافق چیزی نیست جز برجام.
برجام می‌تواند شور و شوق ملی را با گفتمان وحدت و وفاق در دل‌های مردم شعله‌ور سازد. هرچند رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی، برجام را به عنوان سندی برای تجدید نظر نمی‌داند، اما شورای امنیت سازمان ملل، به ویژه چین، روسیه، سه کشور اروپایی و نماینده اتحادیه اروپا و همچنین آنتونیو گوترش، دبیر کل محترم، همگی خواهان احیا و بازگشت به همین سند بین‌المللی یعنی برجام هستند.
برجام، که در تابستان داغ ۱۳۹۴ به تصویب رسید، در آن زمان مانند افق‌های دور از دسترس به نظر می‌رسید. اما با کمال تعجب، زمان به سرعت گذشت و اکنون فقط هشت ماه به انقضای محدودیت‌های آن باقی مانده است.
۱۸ اکتبر ۲۰۲۵ یا ۲۶ مهر ۱۴۰۴، تاریخ انقضای قطعنامه ۲۲۳۱ سازمان ملل متحد و لغو تمامی محدودیت‌های تحریمی در نظر گرفته شده در آن خواهد بود.
هیچ تردیدی نیست که ساختار حاکم بر تصمیم‌گیری کشور به ارزش این فرصت منحصربه‌فرد و موقعیت به‌وجود آمده به منظور تحقق همدلی و وفاق بین‌المللی واقف است.
در زمستان سرد پیش‌رو، فقط یک خبر می‌تواند شعله‌های امید را در قلب‌های مردم روشن کند و آن چیزی جز خبرهای امیدوارکننده و دلگرم کننده درباره برجام نیست. به مانند آنچه نماینده سوئیس در این نشست خاطرنشان کرد: احترام به قطعنامه ۲۲۳۱ و بازگشت به گفت‌وگوی سازنده با همان رویکرد و نگرش سال ۲۰۱۵ یا ۱۳۹۴.
نکته اینجاست که اروپاییان و جامعه بین‌الملل زبان برجام را درک کرده و می‌فهمند. پس چرا نباید از این زبان مشترک و قابل فهم برای گفتگو بهره‌جست؟! دیپلماسی ایرانی با موفقیت‌های تاریخی خود از زمان امیر کبیر و مذاکرات ارزروم که نخستین مذاکره چندجانبه ایران بر سر یک موضوع مشترک بین ایران، عثمانی، روسیه و انگلیس بود، تا برجام، که تازه‌ترین این گفت‌وگوهای چندجانبه میان ایران و پنج کشور دائمی شورای امنیت به علاوه آلمان است، در تمامی این مراحل، به خوبی عمل کرده است.
آیندگان، ما را قضاوت خواهند کرد، همانگونه که ما امروز به وزیر نظام و مذاکرات ارزروم و پایان هوشمندانه چندین دهه جنگ و منازعه میان ایران و عثمانی ارج می‌نهیم.