در میان بقایای انسان هایی که از آخرین دوره یخبندان در اروپای مرکزی کشف شده اند، آثار ساییدگی غیرمعمولی روی دندان ها به چشم می خورد. این پدیده برای چندین دهه معما و چالشی برای محققان بوده است؛ اکنون، یک پژوهشگر در پرتغال نظریه ای نوین را مطرح کرده است: امکان سوراخ کردن گونه ها.
جان سی. ویلمن، انسان شناس زیستی از آزمایشگاه ماقبل تاریخ در دانشگاه کویمبرا در پرتغال، این نظریه را مطرح می کند که انسان های موسوم به «پاولو» (Pavlovian people)، که عمدتاً شکارچی بودند و بین ۲۵ تا ۲۹ هزار سال پیش در اروپای مرکزی سکونت داشتند، ممکن است سوراخ هایی در ناحیه گونه های خود داشته اند.
طبق گزارشی که در تاریخ ۲۳ ژانویه در مجله «باستان شناسی پارینه سنگی» منتشر شده، او استدلال می کند که پیرسینگ لابرت (سوراخ کردن زیر لب پایین) می تواند به سایش غیرمعمول دندان ها منجر شود؛ اتفاقی که پیش تر در بقایای بسیاری از ساکنان «پاولو» حتی در نمونه هایی با دندان های خوب حفظ شده مشاهده شده است.
ویلمن سپس به شواهدی از «ساییدگی های عجیب روی دندان های نزدیک به گونه» در بقایای انسان های «پاولو» اشاره کرده و می نویسد: «در این افراد، به علاوه سایش طبیعی که بر روی سطوح جویدنی دندان ها وجود دارد، نشانه هایی از سایش روی سطوح بیرونی “باکال” نیز مشهود است. سطوح “باکال” به آن قسمت از دندان اطلاق می شود که به گونه ها نزدیک تر است. به نظر من، ساییدگی این نواحی که به گونه ها نزدیک اند، شباهت زیادی به سایش ناشی از سوراخ کردن زیر لب پایین یا “لابرت” دارد، که در دیگر پژوهش ها در زمینه زیست باستان شناسی، قوم نگاری و مسایل بالینی مشاهده شده است.»
اگرچه ویلمن نخستین فردی نیست که فرضیه سوراخ کردن گونه را مطرح می کند، اما با تحلیل های جدیدی که روی بقایای دندان ها و همچنین عکس های این بقایا انجام داده، توانسته است نظریه ای محکم تر در این زمینه ارائه دهد.
او همچنین به این نکته اشاره کرد که پیرسینگ می تواند علاوه بر تأثیر بر ساییدگی دندان ها، به مرور زمان در راستای نظم و ترتیب دندان ها نیز تأثیرگذار باشد.
پیرسینگ گونه و یک مراسم آیینی
از آنجا که محققان پیش از این خراش هایی روی دندان های بزرگسالان و نوجوانان «پاولو» و حتی بر روی دندان های کودکان شش تا ده ساله نیز شناسایی کرده بودند، ویلمن نظریه ای را مطرح کرده است که ممکن است این پدیده به سن افراد وابسته باشد؛ به عبارتی دیگر، این نوع پیرسینگ احتمالاً در چارچوب یک مراسم آیینی و به عنوان نشانه ای برای ورود به دوران بزرگسالی انجام می شده است.
او در توضیح این موضوع اظهار می دارد: «احتمالاً کودکان در سنین نوجوانی، یک پیرسینگ در یک سمت صورت دریافت می کردند و شواهدی از پیرسینگ در هر دو طرف صورت نیز در بزرگسالان مشاهده شده است.»
با این حال، این معما هنوز به طور کامل حل نشده است، چرا که تا کنون هیچ نشانی از اجزای مرتبط با پیرسینگ در محل دفن های انسان های «پاولو» یافت نشده است.
ویلمن همچنین استدلال می کند که ممکن است در آن زمان از زینت آلاتی از جنس چوب یا چرم برای پیرسینگ استفاده شده باشد که به مرور زمان نابود شده اند؛ یا شاید هم مردمی که به «پاولو» تعلق داشتند، اجساد خود را با این زینت آلات دفن نکرده اند.
با مطرح کردن این نظریات، به نظر می رسد نیاز باشد تا در مورد این موضوع که پیرسینگ روی گونه ها پدیده ای مدرن است، بازنگری صورت گیرد.
یورونیوز