قلم را به دستانت می‌سپارند و داستان زندگی آغاز می‌شود: الف ب پ ت ث…، «مادر به خانه آمد»، «بابا تاب را بست»، «مدرسه پرچمی دارد» و… روند یادگیری همچنان ادامه دارد تا انتهای مسیر زندگی. انسان‌هایی که این مسئولیت بزرگ را برعهده دارند، نه تنها از طریق کلمات آموزش می‌بینند، بلکه آینده و پیشرفت کشور را نیز رقم می‌زنند. در ۱۲ اردیبهشت، همچون هر سال به احترام روایت‌گران انسانیت و زندگی گرد هم می‌آییم و با کمال افتخار به معلمان ارادت می‌ورزیم؛ «روز معلم مبارک».
، تاریخ هیچ‌گاه فراموش نخواهد کرد که معلمانی با چه درجه‌ای از فداکاری، برای رسیدن به دانش‌آموزان، جان خود را در خطر انداختند و سال‌ها در مسیر اعتلای نام ایران و تعلیم فرزندانشان مسافت‌های طولانی را پیاده طی کرده‌اند تا نشان دهند که معلم بودن به معنی جان‌فشانی برای دانش‌آموزانت همچون فرزند خود است.
«امین شکری» یکی از همین معلمان بزرگ کشور است که بیش از ۳۰ سال از عمرش را به تکمیل و بهبود آموزش اختصاص داده و باوجود بازنشستگی، عشق و علاقه‌اش به شغلش هنوز او را به فعالیت در این عرصه متعهد نگه‌داشته و سال‌هاست به صورت رایگان به تعلیم و تربیت دانش‌آموزان می‌پردازد.
عشایری بودیم و ۶ ماه در سال دور از خانواده به تحصیل پرداختم
امین شکری، آموزگار ۶۴ ساله ایلامی در شهرستان چرداول واقع در سرابله است که باوجود داشتن خانواده‌ای عشایری، با تحمل دوری از آنها به تحصیل خود ادامه داد و در سال ۱۳۵۹ به جمع خانواده بزرگ آموزش و پرورش پیوست و با مدرک لیسانس آموزش ابتدایی در مهر ماه ۱۳۸۷ بازنشسته شد؛ اما با وجود بازنشستگی، همچنان بدون هیچ شغل و چشم‌داشتی، به تدریس ادامه می‌دهد.
او نگاهی به گذشته‌اش می‌اندازد و از آنجا که در یک خانواده پرجمعیت متولد شده و با توجه به وضعیت مالی پدرش، تحصیل برایش کاری دشوار بوده است، می‌گوید: «پدرم کشاورز و دامدار بود. در یک خانواده نه نفره با شش برادر و یک خواهر بزرگ شدم. والدینم کوچ‌رو بودند و به خاطر تحصیل، شش ماه از سال را به دور از خانواده در خانه اقوام درس می‌خواندم».
شکری همچنان قدردان زحمات خانواده‌اش است: «اگر به این مرحله از زندگی رسیده‌ام، نتیجه اعتماد و حمایت والدین و تدابیر آنهاست که من را به موقعیت فعلی سوق داده‌اند».
وقتی به اینجا می‌رسد، از فرزند ۱۰ ساله‌اش یاد می‌کند و آرزویش برای تربیت فرزندی مفید و انسانی اثرگذار در جامعه را به زبان می‌آورد.
او دوباره به گذشته برمی‌گردد و از اینکه علاقه‌مند است هیچ بخشی را از یاد نبرد، این‌گونه می‌گوید: «از همرزمان دوران جنگم، تا دیدارهایی که با رهبر داشتم و دلیل انتخاب معلمی: «در سال ۱۳۵۶ با دیپلم فنی به عنوان مسئول آزمایشگاه خاک بتن در استانداری مشغول به کار شدم. به جبهه رفتم و در آنجا دوستانم را از دست دادم؛ دو بار هم با رهبر دیدار داشتم و سپس تصمیم گرفتم معلم شوم تا نسل‌هایی فداکار و غیور تربیت کنم».
تدریس با روش قدیمی، روح دانش‌آموز را خاموش می‌کند
دوست دارم رایگان به نوآموزان آموزش دهم
امین معلمی را از مقطع دبستان آغاز می‌کند و در اولین سال‌های تدریس تلاش کرده با بهره‌مندی از کتاب‌ها، مطالعه گسترده و طراحی‌های آموزشی، فرزندان این سرزمین را به بهترین نحو تربیت کند. او پس از بازنشستگی نیز در خانه و برای دانش‌آموزانی که ممکن است به دلایل مختلف از تحصیل جا مانده‌اند و یا نخبگانی که قصد پیشرفت بیشتری دارند، کلاس‌های رایگان برگزار می‌کند.
در چندین جشنواره به خاطر تدوین الگوهایی در خواندن و نوشتن، روش‌های تربیت بدنی در کردستان و ارزشیابی توصیفی در کرمانشاه، موفق به کسب رتبه‌های برتر شده است اما از یادآوری جزئیات این موفقیت‌ها خودداری می‌کند و با نگاهی گذرا به آنها می‌گذرد: «من اعتقاد دارم که شیوه‌های تدریس باید بر اساس درک دانش‌آموزان و ایجاد فرصت برای آنها شکل گیرد تا کلاس به فضایی خلاق و دانش‌آموزان به فردی مستقل منجر شود و از سرخوردگی و عقده در امان بمانند. اگر معلم فقط سخن بگوید، تأثیر آموزشی بسیار ناچیز خواهد بود، در حالی که اگر کارهای گروهی و تعاملی در گروه‌های غیرهمگن (ضعیف و قوی) انجام شود، آموزش به مراتب اثربخش‌تر خواهد بود؛ اما تدریس به روش‌های قدیمی روح دانش‌آموز را از بین می‌برد».
مسیر رفت و آمد او به محل کار مسیری خطرناک است، اما او با عشق و اشتیاق و بدون دریافت هیچ‌گونه هزینه‌ای این مسیر را هر روز طی می‌کند. او تا زمانی که خدا قوتی به او دهد، مصمم است که به دانش‌آموزان خدمت کند، و امیدوار است که بتواند به مرکز استان رفته و به صورت رایگان به تربیت نوآموزان بپردازد.
باید به معیشت معلمان توجه شود
معلمی برای او شغلی سرشار از عشق است: «اگر با علاقه و اشتیاق و با شناخت شخصیت‌های مختلف دانش‌آموزان، در کلاس بمانیم، زمان به طرز شگفت‌انگیزی سریع می‌گذرد و نتیجه کار نیز بهتر خواهد بود، چون مانند باغبانی است که میوه‌های باغش را می‌چیند؛ در غیر اینصورت، در زمان پیری از کار خود لذتی نخواهیم برد و در زمان بازنشستگی احساس می‌کنیم که نسبت به فرزندان مدرسه کوتاهی کرده‌ایم».
او در ادامه از مشکلات معیشتی معلمان سخن گفته و از وزیر آموزش و پرورش درخواست می‌کند که در نظر داشته باشد که ایلام جزو استان‌های محروم و مرزی است و بسیاری از افراد به دلیل کمبود فرصت‌های شغلی دوم، در فقر به سر می‌برند؛ به همین دلیل باید به بهبود معیشت معلمان توجه ویژه‌ای شود: «از وزیر آموزش و پرورش تقاضا داریم به این قشر فداکار نگاه ویژه‌ای داشته باشد».
امین شکری در نهایت کلامش را با تبریک روز معلم به بزرگان عرصه تعلیم و تربیت پایان می‌بخشد.