برنامه حال خوب به‌طور زنده هر روز از شنبه تا چهارشنبه در ساعت ۲۱ از شبکه سلامت سیما به روی آنتن می‌رود.
در برنامه حال خوب که در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۴۰۱ از شبکه سلامت سیما پخش شد، مجری برنامه به گفتگو با دکتر محمدرضا پیرمرادی، روانشناس و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران پرداخت و مباحثی پیرامون تأثیر مغز بر ایجاد احساس خوب را مورد بررسی قرار دادند.
پیرمرادی، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران، در پاسخ به این پرسش مهم که کدام بخش از بدن در وضعیت خوب یا بد ما تأثیرگذار است، اظهار داشت: سلول‌های عصبی از طریق رابط‌هایی با یکدیگر اتصال دارند که به آن‌ها اجازه می‌دهد مواد شیمیایی را آزاد کنند و این فرایند منجر به ایجاد پتانسیل عمل می‌شود. در نتیجه، ما تجربیات و احساساتی را کسب می‌کنیم. وی تصریح کرد: حال خوش یا ناخوش ما به مغز مرتبط است و در واقع ناشی از ارتباطات بین سلول‌های مغزی می‌باشد.
این روانشناس درباره عظمت و اهمیت نقش مغز نیز گفت: اطلاعات ژنی فرزندان از والدین به آن‌ها منتقل می‌شود و جالب است بدانیم که کودکان در لحظه تولد به‌طور طبیعی دارای بخش هیجانی فعال‌تری نسبت به بزرگسالی هستند.
وی به تشریح قسمت پیشانی مغز پرداخت که وظایف اجرایی برعهده دارد و آن را منطقی‌ترین قسمت مغز دانست و افزود که رفتارهای منطقی از این قسمت نشات می‌گیرد. همچنین قسمت لیمبیک که مربوط به غرایز و هیجانات است، نیز فعال است. کودکان زمانی احساس خوب دارند که عملکرد دستگاه لیمبیک آن‌ها به خوبی انجام شود. با گذر زمان از دوران کودکی به سمت بزرگسالی، بخش منطقی مغز فعال‌تر می‌شود و این تغییر به واسطه تعامل با والدین رخ می‌دهد. اگر حال ما خوش نیست، ممکن است این امر به دلیل تأثیرات ژنتیکی است که از والدین به ما منتقل شده یا ناشی از تأثیرات محیطی باشد، که نمایانگر ضعف نقش خانواده در هدایت احساسات به سمت منطق است.
استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران، مغز را به دو بخش تقسیم کرد: یکی مربوط به منطق و دیگری به هیجان. وی ادامه داد: هرچه به سمت منطق پیش برویم، به سمت حال خوب نزدیک‌تر می‌شویم و هرچه به سمت هیجان حرکت کنیم، حال بدتری خواهیم داشت.
این روانشناس منطق را به صفحه‌ای از نقاشی تشبیه کرد که رنگ‌آمیزی آن با هیجان انجام می‌شود و تأکید کرد که با ورود به سنین بزرگسالی، منطق به طور فزاینده‌ای بر هیجان غالب می‌شود.
دکتر پیرمرادی همچنین از اپی‌ژنتیک به‌عنوان یک علم نوین نام برد و بیان کرد که اگر ژن معیوبی به اشتباه به کودک انتقال یابد، می‌توان با درمان مناسب از انتشار این ژن به نسل‌های بعدی جلوگیری کرد. به عنوان مثال، اگر کودک مبتلا به بیش‌فعالی در سنین کودکی تحت درمان قرار بگیرد، می‌توان از انتقال این ژن به نسلی دیگر ممانعت به عمل‌آورد.