بی‌حس‌شدن انگشتان هنگام تایپ، دشواری در دست گرفتن خودکار یا بیدارشدن با درد دست، از مشکلاتی است که افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال تجربه می‌کنند و می‌تواند زندگی روزمره آن‌ها را مختل کند.
به گزارش انتخاب و به نقل از ساینس الرت؛ این عارضه زمانی ایجاد می‌شود که عصب اصلی دست در مسیر باریکی در ناحیه مچ تحت فشار قرار بگیرد. این فشار می‌تواند باعث درد، گزگز، بی‌حسی و ضعف دست شود.
اکنون، نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد تزریق محلول نمکی استریل در اطراف این عصب ممکن است علائم بیماری را برای مدت طولانی‌تری نسبت به تزریق کورتون کاهش دهد.
تزریق سرم نمکی چگونه به کاهش درد کمک می‌کند؟
در این روش که «هیدرودیسکشن» نام دارد، پزشک با کمک سونوگرافی، سوزن ظریفی را در کنار عصب قرار می‌دهد و محلول نمکی استریل را به اطراف آن تزریق می‌کند. این محلول با جداکردن عصب از بافت‌های اطراف، فضای بیشتری برای حرکت آن ایجاد می‌کند و به کاهش فشار کمک می‌کند.
در مقابل، تزریق کورتون بیشتر از طریق کاهش التهاب و تورم، علائم بیماری را تسکین می‌دهد.
پژوهشگران می‌خواستند مشخص کنند که آیا جداکردن عصب از بافت‌های اطراف، به‌تنهایی می‌تواند در کاهش علائم مؤثر باشد یا خیر.
نتایج مطالعه چه بود؟
در این مطالعه، ۳۹ بزرگسال مبتلا به سندرم تونل کارپال بررسی شدند که علائم آن‌ها با درمان‌هایی مانند مصرف دارو یا استفاده از مچ‌بند بهبود نیافته بود. در مجموع، ۶۳ مچ دست تحت بررسی قرار گرفت.
شرکت‌کنندگان به سه گروه تقسیم شدند:
- گروه اول، تزریق محلول نمکی همراه با روش هیدرودیسکشن را دریافت کردند
- گروه دوم، فقط تزریق کورتون انجام دادند.
- گروه سوم، محلول نمکی و کورتون را همراه با روش هیدرودیسکشن دریافت کردند.
هر سه روش در ابتدا باعث بهبود علائم شدند؛ اما در ماه‌های بعد تفاوت‌ها مشخص شد. در گروهی که فقط کورتون دریافت کرده بودند، درد دوباره بازگشت، درحالی‌که بهبود علائم در گروه دریافت‌کننده محلول نمکی همراه با هیدرودیسکشن تا شش ماه ادامه داشت.
همچنین، اضافه‌کردن کورتون به روش هیدرودیسکشن، بهبود بیشتری نسبت به استفاده از محلول نمکی به‌تنهایی ایجاد نکرد.
تصاویر سونوگرافی نیز نشان دادند که تورم عصب در دو گروهی که هیدرودیسکشن انجام داده بودند، بیشتر از گروه دریافت‌کننده تزریق کورتون به‌تنهایی کاهش یافته است.
آیا این روش ایمن است؟
این درمان حدود ۱۵ دقیقه طول می‌کشد و نیازی به بستری‌شدن ندارد. در این مطالعه عارضه جدی مشاهده نشد، اما برخی شرکت‌کنندگان برای چند روز درد و تورم خفیف داشتند.
بااین‌حال، این پژوهش محدودیت‌هایی دارد: تعداد شرکت‌کنندگان کم بود، مطالعه فقط در یک مرکز انجام شد و پیگیری بیماران به شش ماه محدود ماند. همچنین، این روش مستقیماً با جراحی مقایسه نشده است.
به گفته پژوهشگران، هیدرودیسکشن می‌تواند گزینه‌ای برای افراد مبتلا به موارد خفیف تا متوسط سندرم تونل کارپال باشد؛ اما در موارد شدید، ممکن است جراحی ضروری باشد.
پژوهشگران اکنون در حال انجام مطالعه‌ای طولانی‌تر هستند تا تأثیر محلول نمکی را با محلول دکستروز، نوعی قند، مقایسه کنند و مشخص شود کدام روش تسکین ماندگارتری ایجاد می‌کند.
نتایج این پژوهش در مجله علمی Radiology منتشر شده است.