محمد قوچانی، روزنامه‌نگار، در صفحه اینستاگرام خود به بررسی برنامه‌های تلویزیونی پرداخته و عنوان کرد: در این شب‌های نوروز، تلویزیون سرشار از دلقک‌ها و تلخک‌های بی‌مزه‌ای است که شادی این ایام را با مسخره‌بازی اشتباه گرفته‌اند. نوروز زمانی برای تجلیل از فرهنگ و هنر و نمودار تاریخ و تمدن ایران است و اگر این مناسبت با لحنی شاد و طنزآمیز به همراه فرهنگ عامه سپری شود، بسیار مطلوب است.
موسیقی پاپ و شاد بسیار خوب است؛ اما ای کاش یک قطعه از موسیقی ملی و میهنی پخش می‌شد تا نشان دهد این ملت با قدمت چند هزار ساله‌اش چه غنای فرهنگی دارد. اصولگرایان حاضر در تلویزیون می‌خواهند به شادابی پرداخته و در عین حال به سادگی و سطحی‌نگری مبتلا شوند؛ نظیر تغییر از محمدرضا شجریان به تتلو و حالا به عباس قادری… با رفتن شجریان و حذف آثارش به خصوص ربنای او، چرا نمی‌توانید شهرام ناظری، علیرضا قربانی و همایون شجریان را به صدا و سیما دعوت کنید، و اگر آن‌ها این دعوت را نپذیرفتند، مشکل در شما نیست که این هنرمندان معتبر حاضر به پذیرش دعوت شما نیستند؟ چرا در شب عید مجری کم‌هنر و بی‌فرهنگ شما باید تصنیف ملی “مرغ سحر” را به تمسخر بکشد؟ چرا باید به فردی با صدای ناصحیح که شهرتش را از فضای مجازی کسب کرده، میکروفن (بلندگو) بدهید تا هنر موسیقی ملی را تخریب کند؟ آیا با حذف احسان علیخانی و مهران مدیری و رامبد جوان و عادل فردوسی‌پور و سروش صحت به این نتایج تازه رسیدید که مرغ سحر را نه بر اساس وزن ملودی‌اش، بلکه بر پایه‌ی “اتل، متل، توتوله” و “گاو حسن چه جوره” تحلیل می‌کنند؟ چرا “شب ایران” را به مراسم هالووین تبدیل کرده‌اید؟ در حالی که امسال دیگر خبری از منوتو نیست آیا فرصتی برای آشتی فرهنگی فراهم نبود؟
دعوت از استاد ایرج اقدام خوبی بود، اما بیشتر دوربین به سوی مجری می‌چرخید تا نوازنده چیره‌دست ساز ویلن… آیا این که پس از چهل و پنج سال، ورزشکاران برجسته کشور در سیمای جمهوری اسلامی به معین و هایده اشاره می‌کنند و استودیو فضایی شاد دارد، نشانه‌ای از شکست سیاست‌های هنری شما نیست؟
در این میان، تنها فردی مانند امیرحسین مدرس آنقدر بافرهنگ است که در برنامه شبکه یک، پس از ده‌ها دلقک و ورزشکار و سلبریتی بی‌محتوا، چند نویسنده را به برنامه شب عید دعوت کرده و به یاد ایران می‌آورد، او نام دکتر سید جواد طباطبایی و تفکر ایرانشهری را در تلویزیون و در شب نوروز بر زبان می‌آورد.
این متن را تنها به پاس امیرحسین مدرس نوشتم که در میانه‌ی شب در پخش زنده، به‌خوبی فرصت را غنیمت شمرد و یاد دکتر طباطبایی و تفکر ایرانشهری را از یاد نبرد…