عمل جراحی تغییر رنگ چشم؛ آیا چشمان رنگی ارزش هزینه‌هایش را دارند؟

یورو نیوز: به‌نظر می‌رسد افراد هیچ گونه محدودیتی برای رسیدن به ظاهری “ایده‌آل” ندارند، حتی اگر این تلاش‌ها هزینه‌های بالایی را در پی داشته باشد.

این تغییرات می‌تواند از طریق تزریق چربی به ناحیه باسن، اصلاح و شکل‌دهی دندان‌ها و استفاده از ایمپلنت‌های دندانی تا اقدام به برداشت برخی قسمت‌های پوست سر و بازگردانی آن‌ها برای درمان طاسی، صورت گیرد. با وجود خطرات ممکن، همواره افرادی وجود دارند که برای انجام این اقدامات آمادگی پرداخت هزینه را دارند.

عمل‌های زیبایی تنها به این موارد محدود نمی‌شود و امروزه شاهد هستیم که بعضی از افراد به جراحی‌هایی روی می‌آورند تا رنگ چشم‌های خود را به‌طور دائمی تغییر دهند. این تغییرات می‌تواند از طریق روش‌هایی نظیر نصب ایمپلنت‌های رنگی برای تغییر ظاهر عنبیه، تتوی عنبیه، یا لیزر برای کاهش یا حذف ملانین (رنگ‌دانه‌ای که رنگ چشم را تعیین می‌کند) انجام شود.

عنبیه، حلقه رنگی که دور مردمک چشم مشاهده می‌شود، به طرز پیچیده و زیبایی از دو لایه نازک عضلانی تشکیل می‌شود که کنترل آن‌ها در دست ما نیست. این عضلات مسئول تنظیم اندازه مردمک و عنبیه می‌باشند و بدین طریق میزان نوری که به چشم وارد می‌شود را مدیریت می‌کنند. علاوه بر این، آن‌ها از آسیب‌های دائمی به سلول‌های حساس گیرنده درون چشم جلوگیری می‌کنند.

عنبیه همچنین از دو لایه تشکیل یافته که شامل رنگ‌دانه‌ای به نام ملانین هستند که رنگ چشم شما را تعیین می‌کند. شش رنگ پایه شناخته شده برای چشم‌ها شامل قهوه‌ای، کهربایی، فندقی، سبز، آبی و خاکستری است.

اگر در هر دو لایه عنبیه خود مقدار زیادی رنگ‌دانه داشته باشید، چشمان شما تیره‌تر خواهند بود، مانند قهوه‌ای که رایج‌ترین رنگ چشم در دنیا است و حدود ۸۰٪ از جمعیت جهانی دارای این رنگ چشم هستند. در صورت داشتن رنگ‌دانه‌ی کمتر در لایه منظور، ممکن است چشمان شما فندقی یا سبز باشند که نادرترین رنگ‌ها محسوب می‌شوند و تنها ۲٪ از جمعیت را به خود اختصاص می‌دهند. افرادی که در لایه جلویی ملانین ندارند یا مقدار کمی از آن را دارا هستند، معمولاً چشمان آبی یا خاکستری دارند.

قدمت دو هزارساله جراحی چشم

عمل‌های جراحی روی چشم و به ویژه عنبیه از دیرباز انجام می‌شده است. انجام عمل‌های جراحی «کاتاراکت» برای درمان آب مروارید به قرن پنجم پیش از میلاد مربوط می‌شود و رنگ‌آمیزی زخم‌ها در چشم تاریخچه‌ای بیش از ۲هزار سال دارد.

تا سال‌های اخیر، این جراحی‌ها بیشتر به منظور بازسازی عنبیه یا ترمیم نقص‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. اما اکنون، روش‌های زیبایی برای تغییر دائمی رنگ عنبیه به طور فزاینده‌ای رونق یافته‌اند.

کراتوپیگمنتیشن یا تتوی قرنیه نمونه‌ای از این روش‌هاست که در آن، تعدادی برش کوچک با سوزن در قرنیه (لایه شفاف محافظ چشم) ایجاد شده و رنگدانه‌ها به لایه داخلی وارد می‌شوند تا رنگ آن به‌طور دائمی تغییر کند. این تکنیک تاریخی به مدت هزار سال به کار گرفته شده و از انواع مختلف رنگدانه‌ها، شامل دوده، استفاده می‌شده است.

از طرف دیگر، استفاده از لیزر برای حذف رنگدانه از لایه خارجی عنبیه قادر است چشمان قهوه‌ای را به آبی یا خاکستری روشن تبدیل کند. این عمل به این صورت انجام می‌شود که لیزر به رنگدانه و سلول‌های تولید‌کننده آن آسیب می‌زند. این تکنیک تنها برای تغییر رنگ از تیره به روشن قابل استفاده است و برای افرادی که تمایل به تیره‌تر شدن رنگ چشمان خود دارند، مؤثر نیست، چرا که در حال حاضر امکان اضافه کردن ملانین بیشتر به عنبیه وجود ندارد.

کور شدن چشم به قصد ترمیم ابرو!

روش‌های کاهش ملانین (Depigmentation) ابتدا برای درمان بیماری «ملانوئیدوز پوستی» در چشم‌ها توسعه یافته‌اند. در این بیماری سلول‌های رنگ‌دانه به جای ناحیه‌های مورد نیاز، باعث تیرگی سایر بخش‌های چشم، از جمله سفیدی آن می‌شوند. این حالت ممکن است نیاز به چندین دوره درمان داشته باشد، اما معمولاً درمان آن دائمی است، درست مانند تغییرات زیبایی.

هر دو روش کراتوپیگمنتیشن و لیزر ریسک بالای عفونت را به همراه دارند، چرا که لایه‌های خارجی چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

این تکنیک‌ها ممکن است منجر به حساسیت در برابر نور و تغییرات بینایی مانند نابینایی، نازک شدن و پارگی قرنیه، آب مروارید و آب سیاه شوند. تعدادی از بیمارانی که تحت عمل کراتوپیگمنتیشن قرار گرفته‌اند، حتی در حین انجام ام‌آرآی از درد چشم شکایت داشته‌اند.

روش دیگری که برخی افراد برای تغییر رنگ چشمان خود انتخاب می‌کنند، قرار دادن ایمپلنت‌های سیلیکونی در چشم‌هاست. یکی از مدل‌های اینستاگرامی با انجام این جراحی ۵۰٪ از بینایی خود در یک چشم و ۸۰٪ از بینایی چشم دیگرش را از دست داد، به‌طوری‌که وضعیت بینایی‌اش به کیفیت یک فرد ۹۰ ساله کاهش یافت.

این ایمپلنت‌ها همچنین خطر بالای عفونت و دیگر عوارض همچون تغییر شکل چشم و اختلال در فشار مایعات داخل چشم بر روی عصب بینایی را به همراه دارند. با توجه به اینکه این عصب مسئول کنترل بینایی است، در صورت فشاری که به آن اعمال شود، می‌تواند منجر به نابینایی شود.

اگر به فکر انجام یکی از این روش‌ها هستید، بهتر است از خود بپرسید آیا واقعاً ارزش آن را دارد که به خاطر نارضایتی از رنگ چشم‌های خود، بینایی‌تان را از دست بدهید.

یادتان باشد که روشی امن و پایدار برای تغییر رنگ چشم‌ها استفاده از لنزهای رنگی تجویزی است.