تپۀ پیرزال در فاصله ۶۰ کیلومتری به سمت جنوب زابل در استان سیستان و بلوچستان واقع شده و در سال ۱۳۸۷ به عنوان یک اثر ملی به ثبت رسیده است. این تپه در سال ۱۴۰۲ به قصد آموزش عملی باستان‌شناسی به دانشجویان رشته هنر و معماری در دانشگاه زابل، برای فصل دوم کاوش مورد بررسی قرار گرفت. یکی از مهم‌ترین یافته‌های این کاوش، سازه‌ای معماری مربوط به دورۀ چهارم عصر مفرغ سیستان (حدود ۲۵۰۰ تا ۲۳۰۰ سال پیش از میلاد) بود که شامل بقایای یک خانه در لایۀ اول محوطه به شمار می‌رود.
حسین سرحدی، عضو هیأت علمی دانشگاه زابل و سرپرست فصل دوم کاوش آموزشی در تپۀ پیرزال، بر اساس یافته‌های سطحی، این محوطه را به دورۀ IV شهر سوخته نسبت داد و دربارۀ جزئیات کشف بقایای این معماری توضیح داد: این ساخت و ساز شامل بقایای یک منزل است که در حاشیۀ جنوبی یک حیاط مرکزی قرار دارد و دارای تعدادی اتاق است.
او ادامه داد: نتایج کاوش‌های اخیر نشان‌دهندۀ وجود یک کوچه‌ای است که احتمالاً این ساختمان را به دیگر ساختمان‌ها یا خانه‌های مجاور مرتبط می‌کرده است. بقایای این کوچه در ضلع شمالی کارگاه ۳، بیانگر پیشرفت‌های ساخت و ساز در دورۀ پایانی عصر مفرغ سیستان است.
در این فصل، کارگاه شماره ۳ به ابعاد ۱۰ در ۱۰ متر مورد کاوش قرار گرفت و سفال‌های متعلق به حدود ۴۳۰۰ سال پیش، اشیاء گلی شامل پیکرک‌ها و اشیاء شمارشی نیز در آن کشف شد.
باستان‌شناسان همچنین اشیائی را در رابطه با مدیریت کالا و نظام داد و ستد محلی شناسایی کرده‌اند که فرآیند استقرار در این منطقه را به دیگر محوطه‌های اطراف ارتباط می‌دهد. به گمان باستان‌شناسان، کالاهای مبادله‌ای شامل ظروف سنگی، دام‌هایی چون گاو و گوسفند، گندم و دیگر ملزومات زندگی در آن زمان بوده است. آن‌ها بر این باورند که مبادلۀ اشیاء سنگی مانند پیکَرَک‌ها و ظروف مرمرین در این تپه رونق خوبی داشته است.
سرحدی با اشاره به اهمیت این تپه باستانی، اذعان داشت: بر اساس یافته‌های سطحی، به نظر می‌رسد که تپۀ «پیرزال» یکی از بزرگترین تپه‌ها در فاز انتهایی عصر مفرغ سیستان باشد و تاریخ و کیفیت آن همچنان از موضوعات مورد بحث در باستان‌شناسی نواحی جنوب شرق ایران به شمار می‌رود.