پس از کسب پیروزی ارزشمند تیم ملی کشورمان در برابر ژاپن در پنجم فروردین سال ۸۴، امیدها برای حضور در جام جهانی ۲۰۰۶ به طرز چشم‌گیری افزایش یافت. ملی‌پوشان ایران راهی پیونگ‌یانگ شدند تا در دهم فروردین همان سال یک دیدار بسیار مهم و خارج از خانه را برابر میزبان خود برگزار کنند.
به نقل از خبر ورزشی، این مسابقه اگر با پیروزی به پایان می‌رسید، شرایط صعود برای ما به طرز محسوسی بهبود می‌یافت و دقیقاً همین طور هم شد. مهدی مهدوی‌کیا و جواد نکونام، دو چهره سرشناس از پرسپولیس و استقلال، با به ثمر رساندن گل‌های ایران موجب افتخارآفرینی برای کشورمان در شرق آسیا شدند.
اما پس از پایان این رقابت، میان بازیکنان تیم ملی ایران و ملی‌پوشان کره شمالی، به‌علاوه تعدادی از اعضای محلی که در برگزاری مسابقه مشارکت داشتند، درگیری به وجود آمد. بازیکنان ما در حالت دفاعی قرار گرفتند زیرا احساس می‌کردند که ممکن است به سمتشان با میز و صندلی حمله شود! جو حاکم بر رختکن تیم ملی ایران بسیار تنش‌آلود بود، اما محمد دادکان، رئیس وقت فدراسیون فوتبال به هر نحوی که بود خود را به جمع بازیکنان رساند و با برانکو ایوانکوویچ، سرمربی آن زمان تیم ملی تلاش کردند تا فضا را آرام کنند.
دادکان با صدا و لحن بلندی به بازیکنان گوشزد می‌کرد: اشتباه نکنید! رقیب اصلی ما ژاپن است و با این رفتارها به‌طور ناخواسته به آن‌ها کمک می‌کنید. هر چه فضای اینجا متشنج‌تر باشد، گزارشی که ناظر کنفدراسیون ارائه می‌دهد هم تندتر می‌شود و احتمال محرومیت کره شمالی بیشتر می‌گردد. اگر کره از مسابقه محروم شود، بازی با ژاپن در کشوری بی‌طرف برگزار خواهد شد و این موضوع به نفع ژاپنی‌ها خواهد بود!
در نهایت، اوضاع آرام شد و حدود بیست روز بعد، دقیقاً طبق پیش‌بینی محمد دادکان، ای‌اف‌سی کره شمالی را از برگزاری مسابقه خانگی‌اش مقابل ژاپن محروم کرد و این بازی به جای پیونگ‌یانگ در پکن برگزار شد.