روزنامه کیهان به این موضوع پرداخته است که مشخص نیست آقازاده رئیسجمهور بر مبنای چه صلاحیت و تجربهای درباره مسائل مختلف اظهارنظر میکند و برای «ملت جانفدا» نسخههای ریاضت اقتصادی تجویز مینماید. این در حالی است که دولت خود همواره بر وحدت و وفاق تاکید دارد!
این اظهارات طلبکارانه به وضوح در شرایطی مطرح میشود که «جانفدا»ها خود نمایندگان واقعی مردمسالاری، تابآوری و قدرت ملی در برابر تهدیدات دشمن هستند. مردمی که بیش از ۲۰۰ روز است با سرفرازی و بدون انتظار از دیگران، با وجود تورم بیحد و حصر، در کنار کشور و انقلاب ایستادهاند و معنای حضور استراتژیکشان در دفاع از تمامیت ارضی ایران قابل توجه است.
موضوع حائز اهمیت این است که این طبقه متعهد و فداکار عمدتاً از اقشار آسیبپذیر جامعه به شمار میآیند؛ افراد دارای خانههای کوچکی، خودروهای اندکی، مصرف حداقلی آب، برق و بنزین و کسانی که سهمشان از منافع انقلاب، یارانه ناچیز حداکثر ۴۰۰ هزار تومان است. این افراد از ابتداییترین مراحل جنگ در میدان حضور داشته و سختیهای معیشتی را با جان و دل تحمل کردهاند و بر خلاف برخی از مدیران و مسئولان، هیچ گلایه و شکایتی از وضعیت موجود نداشتهاند.
سؤال اساسی که باید از مدعیان پرسیده شود این است: چرا تنها این قشر است که زیر بار فشارهای مسئولان قرار دارد؟ چرا یارانههای کلان به ثروتمندانی که دارای چندین خودرو و ویلاهای پرهزینه هستند و هر هفته در سفر به سر میبرند، قطع نمیشود؟ چرا در مورد سرمایههای اصلی کشور که در بانکها و شرکتهای دولتی به هدر میرود، و حقوقهای نجومی و پاداشهای میلیاردی حرفی به میان نمیآید؟
مسئله اصلی به هیچ وجه هزینههای پایین این مردم «جانفدا» نیست، بلکه به مدل مدیریتی، هزینههای غیرضروری، حقمأموریتهای لوکس و سفرهای میلیاردی، بیبرنامگی و ناکارآمدی مربوط میشود. اگر جلوی این اسرافها گرفته شود، نیازی نیست که از مردمی که خود بار سنگین اقتصاد را بر دوش میکشند خواسته شود مانند یمنیها زندگی کنند! ملت ایران، به عنوان الگویی برای سایر ملتها و آزادگان جهان، باید از این حجم توقعات نادرست رهایی یابند؛ چرا که این رویکرد نشاندهنده بیتدبیری و بیشرمی است.
17302