دارچین به عنوان یک ادویه غنی از ترکیبات با خواص آنتی اکسیدانی شناخته می شود که به مبارزه با رادیکال های آزادی می پردازد که عامل پیری سلول ها محسوب می شوند. این ادویه به تحریک فعالیت مغز کمک کرده و می تواند استرس های عصبی را کاهش دهد. از نظر علمی، ترکیباتی در دارچین شناسایی شده است که از ایجاد زوال عقل و به ویژه آلزایمر جلوگیری می کنند.
این ترکیبات شامل cinnamaldehyde، epicatechins و CEppt (مخلوط استخراج دارچین) هستند. عصاره دارچین به طور موثری از تجمع آمیلوئید بتا و پروتئین تائو، که نمایه هایی از بیماری آلزایمر به شمار می روند، جلوگیری به عمل می آورد. این ادویه همچنین به کاهش سمیت در سلول های سیستم عصبی در مدل های آزمایشی و حیوانات می انجامد. به عبارت دیگر، دارچین ابعادی محافظتی برای سیستم عصبی ارائه می دهد و به پیشگیری و کنترل استرس اکسیداتیو و پروتئین های التهابی یاری می رساند.
ماده فعال دارچین، یعنی “سینامالدئید”، به نظر می رسد که یکی از ترکیبات موثر و ایمن برای درمان و پیشگیری از شروع یا پیشرفت مرض آلزایمر باشد. در پژوهشی که توسط محققان دانشگاه راش ایالات متحده و مرکز پزشکی امور بازنشستگان «جیمز براون» در شیکاگو به انجام رسید، بهبود در عملکرد مغز موش های آزمایشگاهی و ارتقای فرآیند یادگیری آنها پس از بکارگیری درمان های مبتنی بر دارچین به وضوح مشاهده شد. این تیم علمی اثر درمانی مذکور را به وجود ترکیب شیمیایی «بنزوات سدیم» در دارچین نسبت می دهند.
زمانی که دارچین در بدن تجزیه می شود، این ترکیب آزاد می گردد. دکتر پاهان اظهار می دارد: ما هنوز اطلاعات زیادی درباره چرایی و چگونگی تغییرات مغزی در افرادی که در یادگیری ناتوان هستند، نداریم. به طور کلی در مغز افرادی که در یادگیری مشکل دارند، سطح پروتئین GABRA۵ در هیپوکامپوس بالا و در مقابل سطح CREB پایین است، اما پس از یک ماه استفاده از درمان مبتنی بر دارچین، این وضعیت به طور معناداری بهبود می یابد.
علاوه بر این، این ادویه به عنوان کمکی در کاهش پیشرفت بیماری پارکینسون نیز مؤثر شناخته شده است. در یک مطالعه بر روی موش های مبتلا به بیماری پارکینسون، مصرف دارچین به محافظت از نورون ها و بهبود توانایی عضلانی منجر گردید.
براساس اطلاعات ارائه شده توسط پژوهشکده گیاهان دارویی، توصیه می شود از دارچین سریلانکایی استفاده شود و نه نوع چینی، زیرا نوع سریلانکایی دارای مقدار کمتری از ترکیبات سمی کومارینی است که می تواند تبعات منفی بر عملکرد کبد داشته باشد.