به نقل از بیبیسی: یک کیفدستی ساخته شده از پوست تمساح و چند شیشه کوچک عطر که پس از این همه سال هنوز هم عطر قوی از آنها به مشام میرسد، تنها نمونههایی از اشیاء با ارزشی هستند که از مشهورترین کشتی غرق شده جهان، تایتانیک، بهدست آمدهاند.
محل دقیق نگهداری این اشیاء ارزشمند بهشدت محرمانه و محفوظ است. آنچه قابل ذکر است، این است که این مکان در آتلانتا، ایالت جورجیا در ایالاتمتحده آمریکا قرار دارد.
قفسههای این انبار مملو از هزاران شیء مختلف است؛ از وان حمام و پنجره دایرهای فرو رفته کشتی تا فریم عینکی با کندهکاریهای بسیار ظریف و دکمههای کوچک.
بیبیسی فرصتی نادر برای بازدید از این انبار سری پیدا کرده است تا به بررسی اشیاء درون آن بپردازد و داستان برخی از آنها را کشف کند.
داستان غمانگیز کیفدستی دوختهشده با پوست تمساح
توماسینا ری، مدیر شرکت مسئول برعهدهگیری اشیاء مربوط به کشتی سلطنتی تایتانیک است. این شرکت با موفقیت این اشیا را کشف کرده و اکنون حق عملیات اکتشافی بیشتری در کشتی را دارد و تاکنون توانسته است ۵۵۰۰ شیء را از کشتی مرمت کند که مجموعهای از آنها در نقاط مختلف جهان به نمایش گذاشته شدهاند. توماسینا در مورد کیف پوست تمساح میگوید: «این واقعاً کیفی زیبا و مد روز است».
این کیف از پوست تمساح ساخته شده و توانسته است دهها سال در عمق اقیانوس اطلس شمالی باقی بماند. اشیاء ظریف داخل آن نیز بهخوبی در طول این سالها حفظ شدهاند و جزئیاتی از زندگی صاحب کیف را به ما ارائه میدهند. ماریان مینول، مسافر درجه سه کشتی، صاحب این کیفدستی بوده است.
توماسینا ادامه میدهد: «او ۶۳ ساله بود و به کار ساخت و دوخت کلاه مشغول بود. او به آمریکا میرفت تا نزد دخترش که به تازگی همسرش را از دست داده بود، زندگی کند».
در میان اشیاء داخل کیف، عکسی رنگ و رو رفته وجود داشت که گمان میرود مادر خانم مینول باشد.
در بین اشیاء، مدارکی نیز پیدا شد که ماریان برای آغاز زندگی جدیدش در آمریکا به آنها نیاز داشت، از جمله یک توصیهنامه از صاحبخانهاش در لندن که در آن اشاره شده: «خانم مینول همیشه مستأجر خوبی برای ما بود و اجارهبها را بهموقع پرداخت میکرد».
برگه سلامت او نیز همچنان در کیف باقی مانده بود. این برگهای بود که همه مسافران درجه سه باید به همراه خود داشته باشند تا نشان دهند سلامت هستند و بیماری را به ایالاتمتحده آمریکا نخواهند آورد. اما این مدرک شناسایی که رد لکههای آب روی آن واضح است، حقیقت تلخی را برملا میکند.
ماریان مینول برای کشتی مجستیک بلیط رزرو کرده بود. مجستیک یکی دیگر از کشتیهای خطوط کشتیرانی وایت استار لاین بود که در روز مقرر حرکت نکرد. روی کارت سلامت او، اسم کشتی مجستیک خط خورده و نشان میدهد که او به کشتی تایتانیک منتقل شده است. بدین ترتیب، او یکی از ۱۵۰۰ نفری شد که جانشان را از دست دادند.
توماسینا میگوید: «اینکه بتوانیم داستان او را با کمک این اشیاء بهجامانده روایت کنیم، واقعاً با اهمیت است. در غیر این صورت او تنها نامی در یک فهرست طولانی از نامهای دیگر میشد».
شیشه عطری که همچنان بوی تندی دارد
اشیائی که متعلق به کسانی است که پس از حادثه تایتانیک نجات یافتهاند نیز از اعماق دریا بیرون آورده شدهاند.
توماسینا یک ظرف پلاستیکی را باز میکند و به ناگاه بوی شیرین و تندی فضای اطراف را پر میکند. او میگوید: «بوی آن بسیار تند است».
درون ظرف پلاستیکی، شیشههای کوچک عطر قرار دارند. با اینکه همگی بسته هستند، اما پس از گذشت دهها سال زیر دریا، بوی تند آنها هنوز در فضا قابل لمس است.
توماسینا توضیح میدهد: «یک فروشنده عطر یکی از مسافران کشتی بود و حدود ۹۰ شیشه کوچک عطر مانند اینها را به همراه داشت».
نام او آدولف سالفلد بود و او از مسافران درجهدو تایتانیک بهشمار میرفت.
آقای سالفلد یکی از ۷۰۰ مسافری بود که از حادثه کشتی تایتانیک جان سالم به در بردند. هنگامی که کشتی در حال تخلیه بود، اولویت با زنان و کودکان بود. برخی از مردانی که توانستند از کشتی خارج شوند، بعدها با مشکلات روحی مواجه شدند».
توماسینا میگوید: «زمانی که ما این اشیاء را پیدا کردیم، او از دنیا رفته بود. اما آنچه متوجه شدم این است که زندگی او با احساسی از گناه همراه بوده است. احساس گناهی که نجاتیافتگان غالباً با خود حمل میکنند».
سبک زندگی با شامپاین
از دیگر اشیاء موجود در مجموعه، یک بطری شامپاین است که بهطور کامل حفظ شده، هم محتویات و هم در چوبیاش.
توماسینا میگوید: «احتمالاً کمی آب از سوراخهای چوبپنبه به درون شیشه نفوذ کرده و فشار درون بطری را تنظیم کرده و این بطری بهمدت دهها سال در کف اقیانوس سالم باقیمانده است.»
زمانی که تایتانیک در سال ۱۹۱۲ به دنبال برخورد با یک کوه یخ، غرق شد، کشتی به دو نیم تقسیم شد و تمام اشیاء داخل آن به آب ریخت و مقدار زیادی از آنها در دریا پخش شدند.
توماسینا میگوید: «در کف اقیانوس تعداد زیادی بطری، قابلمه و ظروف آشپزخانه مختلف وجود دارد. چرا که تایتانیک در موقعیتی قرار داشت که یکی از آشپزخانههای کشتی نیز واقع شده بود و در آنجا دچار ترک خوردگی شد».
هزاران بطری شامپاین در کشتی وجود داشت. صاحب خطوط کشتیرانی هدف داشت تا مسافران درجهیک تجربهای بسیار مجلل را داشته باشند و بهترین غذاها و نوشیدنیها برای آنها فراهم باشد.
توماسینا میگوید: «تایتانیک شبیه یک قصر شناور بود. قرار بود لوکسترین کشتی مسافرتی در جهان شود».
«از این رو، وجود شامپاین، سالن ورزشی و تمامی امکانات رفاهی برای مسافران از اهمیت بالایی برخوردار بود».
کشتی تایتانیک دارای یک سالن ورزشی بود
پرچهای کشتی در معرض نمایش
تایتانیک در نخستین سفر خود از ساوتهمتون به سمت ایالاتمتحده آمریکا حرکت میکرد که با یک کوه یخ برخورد کرد.
این کشتی از ویژگیها و طراحیهای پیچیدهای را برای زمان خود بهره میبرد و بههمین دلیل به عنوان یک کشتی غرقنشدنی شناخته میشد.
توماسینا برخی از پرچهای استفادهشده در ساخت کشتی را به ما نشان میدهد. پرچهای بزرگ و سنگین که قطعات فولادی ضخیم بدنه کشتی را به هم متصل میکرد. احتمالاً بیش از سه میلیون از این پرچها در ساخت کشتی به کار رفته بود.
توماسینا میگوید: «زمانی که تایتانیک غرق شد، یکی از فرضیهها در مورد علت آن، کیفیت نامناسب مواد بهکاررفته در ساخت آن بود».
برخی از این پرچها مورد آزمایش قرار گرفتند تا مشخص شود آیا در مواد آنها ناخالصیهایی وجود داشته است.
توماسینا توضیح میدهد: «درصد بالایی از ماده سرباره در ساخت این پرچها به کار رفته بود. سرباره مادهای شبیه شیشه است که میتواند در برابر سرما شکننده شود».
«اگر فرض کنیم که این پرچها در سرمای شدید شکنندهاند، ممکن است یکی از آنها بهراحتی از محل خود خارج شده و به همین دلیل درز بزرگتری از آنچه انتظار میرفت در جایی که با کوه یخ برخورد کرده، ایجاد شود».
توماسینا میگوید که هنوز سوالات زیادی درباره غرق شدن این کشتی باقی مانده است.
«ما میتوانیم در بررسی این فرضیهها کمک کنیم. خوشحالیم که با کشف شواهد و مدارک، میتوانیم نقش مثبتی در روایت داستان واقعی این حادثه ایفا کنیم».
تنوع طبقاتی
زندگی در تایتانیک برای اقشار مختلف جامعه به شدت متفاوت بود. این تفاوت حتی در نوع فنجان و ظروفی که برای غذا خوردن و نوشیدن از آنها استفاده میکردند نیز مشخص بود.
لیوان یک مسافر درجه سه، ساده و محکم بود و نقش قرمز با ستاره سفیدی بر روی آن داشت. بشقاب یک مسافر درجه دو با طرحهای زیبا و آبیرنگ روح تازهای داشت و کمی ظرافت بیشتری در ساخت آن بهکار رفته بود. اما ظروف غذاخوری مسافران درجه یک از چینی بسیار لطیفتری تشکیل میشد که با نوار طلا و طرحهای ظریف حلقهای گل تزئین شده بود.
توماسینا میگوید: «این حلقههای گل نیز رنگی بودهاند. اما به دلیل اینکه بر روی لعاب نقاشی شده بودند، با گذشت زمان رنگ خود را از دست دادهاند».
مسافران ثروتمند درجه یک با کارد و چنگال نقره غذا میخوردند، در حالی که مسافران درجه سه داستانی کاملاً متفاوت داشتند.
توماسینا میگوید: «مسافران درجه سه احتمالاً باید ظروف چینی خود را جابهجا میکردند و به احتمال زیاد ظروفی ضخیم و مقاومتر به آنها داده میشد و با آنها نیز چندان با احتیاط برخورد نمیشد».
شرکت «آر ام اس تایتانیک»، تنها شرکتی است که بهطور قانونی اجازه دارد اشیاء بهجامانده در محل غرق شدن کشتی را کشف و استخراج کند. این حقوق بر اساس حکم دادگاهی در ایالاتمتحده در سال ۱۹۹۴ به این شرکت اعطا شد. اما این شرکت تحت شرایط و مقررات بسیار دقیقی میتواند به این فعالیت ادامه دهد. اشیاء بهدستآمده باید همیشه یکجا و در کنار هم باقی بمانند تا امکان فروش جداگانه آنها وجود نداشته باشد. همچنین این اشیاء باید بهدرستی و با رعایت استانداردهای لازم نگهداری شوند.
تا کنون، این شرکت تاکنون تنها اشیائی که در اطراف کشتی پراکنده شدهاند را جمعآوری کرده است. اما بهتازگی این شرکت با ابراز تمایل برای موزدگر کردن یک شی خاص از داخل خود کشتی، خبرساز شده است. آنها قصد دارند دستگاه فرستنده رادیویی مارکونی را که پیامهای کمک تایتانیک در شب حادثه از آن ارسال شده بود، بیرون بیاورند.
تعدادی از افراد معتقدند که بقایای این کشتی حکم یک آرامگاه را دارند و باید به حال خود رها شوند.
توماسینا میگوید: «ما میخواهیم در کار خود به تایتانیک احترام بگذاریم».
«هدف ما حفظ یاد و خاطره این کشتی است. همه نمیتوانند به تایتانیک برسند و ما میخواهیم این اطلاعات را در دسترس عموم قرار دهیم».
احتمالاً این انبار سری بهزودی نیاز به قفسههای بیشتری خواهد داشت.
این شرکت در آخرین عملیات اکتشافی خود، میلیونها عکس از باقیمانده کشتی تهیه کرده تا با استفاده از آنها یک اسکن سهبعدی با جزئیات بالا از تایتانیک را ایجاد کند.
آنها به علاوه در حال بررسی شرایط فعلی اتاق فرستنده رادیویی مارکونی هستند و محل دقیق قرارگیری اشیاء پراکنده شده در اطراف کشتی را شناسایی کردهاند تا در عملیات آینده آنها را از اعماق اقیانوس بیرون آورند.
کسی نمیداند چه اشیائی پیدا خواهند شد و هر یک چه داستانهای ناگفتهای در مورد سرنوشت تلخ تایتانیک و مسافران آن بیان خواهند کرد.