مهران مدیری به پایان سفرش با سریال «قهوه پدری» رسید. این مجموعه که انتظار می رفت به موفقیت «هیولا» دست یابد، متأسفانه نتوانست تأثیرگذاری لازم را داشته باشد و بیشتر شبیه «دراکولا» به نظر می رسد.
روایت «قهوه پدری» حول محور خانواده ای متمرکز است که پیگیر درآمدزایی بالا، اقدام به واردات قهوه می کنند و به موفقیت قابل توجهی می رسند، تا حدی که شخصیت اصلی در جامعه به عنوان «پدر قهوه» شناخته می شود. این داستان به خودی خود ممکن است جذاب به نظر برسد، اما در پیاده سازی نتوانست جذب مخاطب کند.
مهران مدیری، کمدینی بااستعداد و محترم، در سال های اخیر وزنه سنگینی بر دوش هنر کشور داشته و آثاری که پیش تر از او دیده ایم، ستایش های زیادی را برانگیخته است. با این حال، به نظر می رسد دوری او از همکاران قدیمی اش نظیر سیامک انصاری، پیمان قاسم خانی، امیرمهدی ژوله و محمدرضا هدایتی، اشتباهی استراتژیک تلقی می شود.
این گروه هنری، در تولید آثار موفقی چون «شب های برره»، «مرد هزارچهره» و «قهوه تلخ» موفقیت های زیادی کسب کرده اند، اما مدیری در پروژه های اخیر به همکاری با تیم های جدیدی روی آورده که نتایج چندان مثبتی نداشته است.
در زمینه بازیگری، مهران مدیری موفق نشده همانگونه که در تلویزیون درخشان بود، در سینما و شبکه نمایش خانگی هم بدرخشد. برای نمونه، عملکرد او در فیلم هایی مانند «خائن کشی» و «درخت گردو» از سوی پاره ای از منتقدان و تماشاگران با واکنش های منفی مواجه شده است. فیلم «خائن کشی» حتی نتوانست به فروش مناسب دست یابد و با انتقادات تندی از جانب مخاطبان روبه رو شد.
یکی از دلایل اصلی ناکامی «قهوه پدری» می تواند مشکل مهران مدیری در جلب توجه تماشاگران شبکه نمایش خانگی باشد. در حالی که او پیشتر با «قهوه تلخ» موفقیت های شگرفی در این فضا به دست آورده بود، در سریال جدیدش قادر به جذب بینندگان نشد. به واقع، در حالی که او در تلویزیون کمدی های جذاب و پربیننده ای خلق کرده، نتوانست در مقابل درام های تلخ در شبکه نمایش خانگی رقابت کند.
اگرچه آثار برجسته ای، مثل نقش آفرینی ژاله صامتی در «قهوه پدری»، وجود دارد، اما در مجموع این اثر نتوانسته آن تأثیر عمیق و جذابیتی که از مدیری و آثاری که پیشتر ارائه داده، انتظار می رفت را برآورده کند. جواد رضویان، که در این پروژه حضور دارد، در برخی مواقع نتوانسته است به درخشش های قبلی خود بازگردد.
یکی از مشکلات عمده «قهوه پدری»، تلاش پیوسته برای ایجاد خنده از طریق شوخی های سطحی و کلامی است. این شوخی ها به شدت تکراری شده اند و نتوانسته اند به عمق و پویایی ای که در سریال های پیشین وجود داشت، دست یابند. نیز، استفاده از شوخی های جنسی در این سریال یکی دیگر از انتقاداتی است که بسیاری از بینندگان بر آن تأکید دارند. کافی است به شبکه های اجتماعی سری بزنید تا عصبانیت کاربران از کیفیت نامطلوب «قهوه پدری» را مشاهده کنید.
یکی از نشانه های یک شوخی خوب، به ویژه در شبکه نمایش خانگی، تازگی آن و غافلگیرکنندگی اش است. متأسفانه، در بسیاری از قسمت های «قهوه پدری» این ویژگی فقدان داشت.
هرچند طراحی صحنه، لباس و دکور برای ایجاد فضایی دلنشین تلاش های قابل توجهی انجام داده، اما «قهوه پدری» از حس خانواده به شدت خالی بود. کمبود فضای گرم و صمیمی در کنار یکدیگر به چشم می خورد و حس غریب وار میان اعضای خانواده ایجاد می کند که مانع از همذات پنداری بیننده با کلیت خانواده می شود.
از سویی دیگر، تغییر رویکرد مدیری به سمت آثار تجاری و کسب وکار نیز یکی دیگر از عوامل مرتبط با افت کیفیت آثار او می باشد. او به نظر می رسد بیشتر به خواست اسپانسرها توجه کرده تا به نیازها و خواسته های تماشاگرانش.
برای نمونه و انتشار نام «پدر قهوه» برای سریال اخیرش موفق به جلب توجه کاربران فضای مجازی شد، اما در نهایت اعلام کردند که نام آن به «قهوه پدری» تغییر یافته است. این موضوع به خودی خود موجی از توجه ها را به اثر مهران مدیری هدايت کرد و یا در مسیر تولید فیلم «خائن کشی» عکسی از گریم مهران مدیری با حرکتی که سیگار کشیدنش را نشان می داد منتشر شد که حاشیه های ویژه ای به دنبال داشت.
از مجموع نکات بالا برمی آید که مهران مدیری توجه ویژه ای به تبلیغات آثار و فیلم های خود دارد، اما متأسفانه آثار اخیرش در محتوا، متن و حتی موضوعات فنی نتوانسته است رضایت مخاطبان را جلب کند.
مهران مدیری ناگزیر است تا به دوران طلایی خود بازگردد؛ به همان کمدی های اجتماعی و مفرحی که در آنها توانسته بود لحظاتی شاد برای تماشاگران بسازد. در این روزها، وقتی که مدیری به جای تمرکز بر نمایش های انتقادی و اجتماعی، به کمدی های تجاری توجه می کند، آثارش نه تنها از حیث محتوا بلکه از لحاظ جذابیت نیز رو به افول می روند.
در خاتمه، شاید زمان آن رسیده باشد که مهران مدیری دوباره به تیم قدیمی اش بازگردد تا کمدی هایی بسازد که هم مخاطبان را به خنده وا دارد و هم به محتوای معنادار و انتقادی توجه کند؛ همانطور که در گذشته در پروژه های بزرگی چون «شب های برره» و «مرد هزارچهره» انجام داده بود.