براساس گزارشی از خبرآنلاین، یک تحقیق بین‌المللی که به مدت ده سال ادامه داشته، نشان می‌دهد که انجام فعالیت ورزشی منظم ۲ تا ۳ بار در هفته به طور طولانی‌مدت می‌تواند با کاهش خطر ابتلا به بی‌خوابی و همچنین بهبود توانایی خوابیدن در بازه زمانی ۶ تا ۹ ساعت در هر شب مرتبط باشد.
، محققان بیان کردند که ورزش منظم به افزایش کیفیت سلامت کلی مرتبط است و یافته‌های متعدد نشان می‌دهد که فعالیت بدنی منجر به بهبود کیفیت خواب می‌شود و حتی امکان دارد علائم بی‌خوابی مزمن را بهبود بخشد. با این حال، به طور دقیق مشخص نیست که عوامل مختلفی مانند جنسیت، سن، وزن (شاخص توده بدن)، آمادگی جسمانی، وضعیت سلامت عمومی و نوع ورزشی که انجام می‌شود، چقدر در این رابطه نقش دارند.
ارتباط ورزش و خواب
فعالیت بدنی منظم به بهبود شرایط سلامتی کمک می‌کند و شواهد متعدد همچنین نشانگر این هستند که ورزش به خواب بهتر کمک کرده و ممکن است به بهبود علائم بی‌خوابی مزمن بینجامد. رابطه مثبت میان فعالیت بدنی و خواب تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل مانند جنسیت، سن، شاخص توده بدنی، سطح آمادگی جسمانی، وضعیت عمومی سلامت و نوع ورزش مورد نظر قرار داشته و به نظر می‌رسد خواب و فعالیت بدنی از طریق تعاملات پیچیده فیزیولوژیکی و روانی بر یکدیگر تأثیر گذاشته باشند.
برای بررسی عمیق‌تر این مسئله، تعدادی از محققان مدت زمان و شدت فعالیت بدنی هفتگی و علائم بی‌خوابی و همچنین مدت خواب شبانه و خواب‌آلودگی روزانه را در میان بزرگسالانی میانسال از ۲۱ مرکز در ۹ کشور اروپایی مورد بررسی قرار دادند.
شامل ۴۳۹۹ شرکت‌کننده در این پژوهش (۲۰۸۵ مرد و ۲۲۵۴ زن) از نتایج نظرسنجی سلامتی تنفسی در جامعه اروپا بودند.
شرکت‌کنندگان در ابتدا به سوالاتی در مورد فراوانی و مدت فعالیت بدنی پاسخ داده و بعد از گذشت ۱۰ سال، مجدداً در مورد فعالیت بدنی، علائم بی‌خوابی (با استفاده از پرسشنامه پایه خواب نوردیک، مقیاس یک تا پنج)، مدت خواب و خواب‌آلودگی روزانه (مقیاس خواب‌آلودگی اپورث) به سوالات پاسخ دادند.
ویژگی‌های مطالعه
شرکت‌کنندگانی که اعلام کردند حداقل دو بار در هفته به مدت یک ساعت یا بیشتر ورزش می‌کنند، به عنوان افرادی که فعال از نظر جسمانی محسوب می‌شدند، دسته‌بندی شدند.
در طول ده سال گذشته، ۳۷ درصد (۱۶۰۱ نفر) از شرکت‌کنندگان به طور مداوم غیر فعال باقی ماندند. همچنین ۱۸ درصد (۷۷۵ نفر) از نظر بدنی فعال شدند، ۲۰ درصد (۸۸۱ نفر) فعالیت خود را کاهش دادند و ۲۵ درصد (۱۰۸۲ نفر) به طور پیوسته فعال بودند.
شرکت‌کنندگانی که در نروژ به ثبت رسیدند، به احتمال خیلی بیشتری به فعالیت‌های بدنی پیوسته ادامه دادند، در حالی که شرکت‌کنندگانی از اسپانیا و بعد از آن در استونی به احتمال زیاد به حالت غیر فعال درآمدند. افرادی که به طور مداوم فعال بودند، بیشتر مردان جوان بودند و جثه لاغرتری داشتند. آنها همچنین کمتر سیگار می‌کشیدند و اشتغال بیشتری داشتند.
یافته‌های مطالعه
بعد از توجه به سن، جنسیت، وزن (شاخص توده بدنی)، سابقه سیگار کشیدن و محل تحقیق، افرادی که به طور دائم فعال بودند، به‌طور قابل توجهی ۴۲ درصد کمتر دچار مشکل در به خواب رفتن شدند، ۲۲ درصد کمتر احتمال داشت که علائم بی‌خوابی را تجربه کنند و ۴۰ درصد کمتر احتمال داشتند که ۲ یا ۳ علامت بی‌خوابی را گزارش کنند (کاهش ۳۷ درصدی).
علائم بی‌خوابی، به‌طور مستقل با فاکتورهایی از جمله سن، جنسیت و وزن ارتباط داشت. در خصوص کل ساعات خواب شبانه و خواب‌آلودگی در طول روز، پس از تطبیق با سن، جنسیت، وزن و سابقه سیگار کشیدن و مرکز تحقیق، مشاهده شد که شرکت‌کنندگان دائماً فعال بیشتر به خواب طبیعی دست یافته و به احتمال کم‌تری در مقایسه با افراد غیرفعال قرار داشتند.
شرکت‌کنندگانی که به طور دائم فعال بودند، به‌طور قابل توجهی احتمال بیشتری برای داشتن خواب منظم (۵۵ درصد) داشتند و همچنین ۲۹ درصد کمتر احتمال داشت که مدت خوابشان کمتر از ۶ ساعت باشد و ۵۲ درصد کمتر احتمال داشت که مدت خوابشان ۹ ساعت یا بیشتر باشد. افرادی که در دوره‌ای فعال شده بودند، ۲۱ درصد بیشتر از کسانی که به‌طور پیوسته بی‌تحرک بودند، خواب طبیعی داشتند.
محققان اشاره کردند که قادر به ارزیابی عینی تغییرات در سطوح فعالیت بدنی بین دو زمان نبودند و کلیه ارزیابی‌ها تنها بر اساس پرسشنامه‌ها صورت گرفته است.
با این حال، آنها متوجه شدند که: یافته‌های ما با نتایج تحقیقات پیشین که تأثیر مثبت فعالیت بدنی را بر علائم بی‌خوابی تأیید کرده، همخوانی دارد. در متاآنالیز اخیر، اثرات ورزش منظم و شدید بر روی مجموعه‌ای از متغیرهای خواب بررسی شد و نشان داد که ورزش شدید (کمتر از یک هفته فعالیت ورزشی) تأثیر مثبت جزئی بر معیارهای عینی خواب مثل زمان کلی خواب، علائم بی‌خوابی و کیفیت خواب دارد.
علاوه بر این، این متاآنالیز مزایای بیشتری از ورزش منظم برای پارامترهای ذهنی و عینی خواب در طول زمان را شناسایی کرد. ورزش مداوم تأثیرات مثبت کمی بر زمان کلی خواب و کارایی خواب، تأثیرات کم تا متوسطی بر تأخیر در شروع خواب و تأثیرات متوسطی بر کیفیت خواب به همراه داشت.
یافته‌های تحقیق کنونی همچنین اهمیت استمرار ورزش در طول زمان را به تصویر می‌کشد، زیرا این ارتباط برای افرادی که فعال بودند ولی غیرفعال شده‌اند، از بین می‌رود. نتایج این پژوهش در نشریه BMJ Open منتشر گردیده است.
۴۷۲۳۶