براساس گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، محمدرضا محسنیثانی نماینده مردم سبزوار، جوین و جغتای در مجلس شورای اسلامی و عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی قوه مقننه در بیانیهای تاکید کرد که در زمان دفاع از ایران هیچ جایی برای خلط مبحث و سفسطهگری وجود ندارد.
به نقل از خانه ملت، متن بیانیه محسنیثانی به این صورت است؛
در زمان دفاع از ایران جایی برای خلط مبحث و سفسطهگری نیست. ایران نام یک ملت، یک تاریخ و یک تمدن است؛ سرزمینی که قرنها با رنج، خون و اراده نسلهای مختلف حفاظت شده و بارها برای استقلال و تمامیت آن بهای بالایی پرداختهاند. ایرانیان البته در مورد حکومتها، دولتها و جریانهای سیاسی نظرات متفاوتی دارند و داشتند؛ اما در یک حقیقت تاریخی تردیدی وجود ندارد: این ملت بارها طعم دخالت و تحمیل اراده قدرتهای بیگانه را تجربه کرده است. کودتاها، اشغالها، مداخلات در امور داخلی، غارت منابع، تحمیل اراده سیاسی و حتی قحطیهای ناشی از جنگ و حضور قدرتهای خارجی بخشی از تاریخ تلخ معاصر ایران را تشکیل میدهند.
در برخی از مقاطع، ایالات متحده به گونهای با ایرانیان و سرنوشتشان رفتار کرده که کرامت انسان ایرانی در مقابل منافع قدرتهای بزرگ به گونهای ناچیز و حتی پایینتر از حیوانات آنها به حساب میآمد. قحطی بزرگ در سالهای جنگ جهانی اول که توسط انگلیس رقم خورد، یکی از تلخترین نمونههای این دوران محسوب میشود؛ فاجعه انسانیای که درباره تعداد قربانیان آن نظرات مختلفی وجود دارد، اما دامنه مرگ و میر و رنجهای مردم ایران در آن تردیدی ندارد. این وقایع فقط خاطراتی از گذشته نیستند؛ بلکه بخشی از حافظه تاریخی ملتی هستند که خواستهاند دیگر کسی از بیرون این سرزمین برایشان تعیین تکلیف نکند.
مفهوم استقلال برای ایرانیان از همین نقطه به وجود میآید. اینکه ایرانی باید خود برای آینده خود تصمیم بگیرد. به همین دلیل، باید میان دو موضوع تفکیک قائل شد؛ تفکیکی که نادیده گرفتن آن میتواند ما را به سفسطهای جدی دچار کند.
مردم حق دارند درباره سیاست خارجی کشور، رابطه با قدرتهای جهانی، مسائل جنگ و صلح، هزینهها و مسیر آینده کشور پرسش کنند و نظرات خود را ابراز دارند؛ که بهواقع هم این کار را کردهاند و با رای خود، ریاستجمهوریهایی با دیدگاههای متفاوت را انتخاب کردهاند. لیکن این حق با مسئله دفاع از کشور در زمان تهدید مستقیم تفاوت دارد. زمانی که دشمن به سرزمین یا امنیت و منافع حیاتی یک ملت تعرض میکند، نخستین وظیفه دفاع است؛ و پس از آن میتوان در مورد چرایی بحران، نحوه عملکرد مسئولان، سیاستهای پیشین و راهحلهای آینده بحث کرد. نمیتوان اصل دفاع از کشور را به یکی مناقشه سیاسی تبدیل کرده و سپس آن را به نام «رجوع به نظر مردم» معرفی کرد. در خانهای که در آتش میسوزد، ابتدا باید آتش را خاموش کرد؛ و سپس در مورد علل آتشسوزی و مسئولیتها گفتوگو کرد.
امروز که ایران در یک تقابل راهبردی با دشمنان قرار دارد و جبهه مقاومت و منافع آن تحت فشار و حملات شدیدند، جامعه بیش از هر چیز به وحدت ملی و وضوح در اراده دفاعی نیاز دارد.
نقد سیاستها و پرسش از مسئولان حق مردم است؛ حتی ابراز مخالفت با یک راهبرد سیاسی نیز حق مردم به شمار میآید، اما تردید در اصل دفاع، به ویژه در زمانی که کشور در معرض تهدید است، موضوعی است متفاوت. رزمندهای که در خط مقدم ایستاده، باید بداند که پشت سر او مردمی هستند که ممکن است در بسیاری از مسائل سیاسی نظر متفاوتی داشته باشند، اما در دفاع از سرزمین خود هرگز تنها نخواهند ماند.
وحدت ملی به معنای همفکری نیست؛ بلکه به معنای ایستادن در کنار منافع حیاتی است. ایران بزرگتر از هرگونه اختلافی است. بنابراین مردم باید در مورد چگونگی اداره کشور تصمیمگیری کنند؛ اما در زمان تهدید، نباید با خلط میان «تصمیم سیاسی» و «دفاع در زمان بقا»، اراده ملی برای دفاع از ایران را تضعیف کرد.
۳۱۲۱۶