تقریباً هشت کیلومتر از مرکز شهر تِرنی در منطقه اومبریا، ایتالیا، آبشاری وجود دارد که یکی از بلندترین آبشارهای قاره اروپا محسوب می‌شود: آبشار مارمور. جالب است که این آبشار یک پدیده طبیعی نیست، بلکه یادگاری از مهندسی باستان روم است! در واقع، این آبشار به‌عنوان بلندترین آبشار مصنوعی جهان با ارتفاع ۱۶۵ متر شناخته می‌شود و وجود آن نشان از مهارت‌های مهندسی بشر در طول ۲۰۰۰ سال گذشته دارد.
به نقل از فرادید، رومی‌ها برای نخستین بار در سال ۲۷۱ قبل از میلاد اقدام به ایجاد سیستم هیدرولیکی و شکل‌دهی به این آبشار کردند. در آن زمان، رودخانه وِلینو به شدت طغیانی شده بود و موجب به‌وجود آمدن منطقه‌ای آبرفتی و راکد شده بود که به تندرستی ساکنان آسیب می‌زد و تهدیدی برای شهر رِیتی به حساب می‌آمد.
مانلیوس کاریوس دنتاتوس، کنسول روم، برای حل این معضل، دستور ساخت کانالی را صادر کرد که بتواند آب را از بالای صخره‌ای نزدیک پایین بریزد و به رودخانه نِرا که در میان دره روان بود انتقال دهد.
این آب راکد و ساکن به رودخانه نِرا هدایت شد، اما متأسفانه مشکل تازه‌ای بروز پیدا کرد. زمانی که رودخانه وِلینو پر شد، آب آن به سمت نِرا و سپس به شهر تِرنی سرازیر شد و این امر امنیت ساکنان را به مخاطره انداخت.
در سال ۵۴ قبل از میلاد، سناي روم ناگزیر شد تا به دلیل تنش‌های فزاینده در مدیریت منابع آبی میان ساکنان مناطق پست و مرتفع، دخالت کند، اما این مداخله در نهایت نتیجه‌ای در پی نداشت.
سال‌ها برای حل این معضل کم‌کاری صورت گرفت و این بی‌توجهی اختلافات بیشتری را به‌دنبال داشت تا این‌که در سال ۱۷۸۷، پاپ پیوس ششم به آندریا ویچی، معمار و مهندسی با ریشه فرانسوی-ایتالیایی، دستور داد تا کانال را اصلاح کند و وی توانست ظاهری جدید و چشم‌نواز به این آبشار بیفزاید و در نهایت مشکل را برطرف کند.
در پایان، در اواخر قرن هجدهم، آبشارها به شکل امروزی خود درآمدند و در اواخر قرن نوزدهم، با انقلاب صنعتی، از آن‌ها برای تأمین برق کارخانه‌های فولاد در تِرنی بهره‌برداری شد.
از نیمه دوم قرن نوزدهم، این منطقه دستخوش تغییرات اساسی گردید، که شامل استفاده از انرژی هیدرولیک به عنوان منبع قدرت کارخانه‌ها و شکل‌گیری یک مرکز صنعتی عظیم در تِرنی بود: این تحول به‌خاطر زیرساخت‌های بینظیر، به شهر اعتبار زیادی بخشید.
امروزه آبشارهای مارمور علاوه بر تأمین نیروی برق‌آبی، به‌عنوان یک جاذبه گردشگری شناخته می‌شوند. در زمان‌های معین، این آبشار به‌طرز شگفت‌انگیزی از ارتفاع ۱۶۵ متر فرو می‌افتد و بازدیدکنندگان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بهترین زمان برای دیدن این آبشارها فصل تابستان است زیرا در این زمان شب‌ها باز هستند و یک نمایش نور LED جذاب به همراه صدای آبشار در شب، تجربه‌ای خاص آفریده است.
خود پارک نیز جذابیت‌های خاص خود را دارد و شامل مسیرهای پیاده‌روی، باغ‌های گیاه‌شناسی و یک دریاچه است. به‌علاوه، شهر ترنی نیز بدون شک ارزش یک بازدید را دارد.