به نقل از یافته‌های جدید دانشگاه کلمبیا، کمبود خواب می‌تواند به طور چشمگیری باعث افزایش مقاومت به انسولین در زنانی شود که به طور معمول خواب کافی دارند.
این مشکل به ویژه در زنان یائسه بیشتر مشهود است. سلامت خواب به اندازه تغذیه سالم از اهمیت بالایی برخوردار است.
محققان بیان کردند که زنان در طول زندگی خود تغییرات قابل توجهی در عادات خواب خود در اثر فرزندآوری، پرورش فرزند و یائسگی تجربه می‌کنند و احتمال کمتری دارند که نسبت به مردان احساس کنند خواب کافی دارند.
شایان ذکر است که با وجود افزایش مقاومت به انسولین، میانگین قند خون در تمامی شرکت‌کنندگان یکسان باقی ماند. جالب است بدانید که افزایش مقاومت به انسولین ناشی از افزایش چربی بدن نیست. این موضوع نشان‌دهنده تأثیر مستقیم کاهش خواب بر روی سلول‌های ترشح‌کننده انسولین و متابولیسم آن‌ها است.
این پژوهش از این جهت حائز اهمیت است که تاکید بر اثرات کمبود خواب خفیف، که در جامعه معاصر بسیار رایج است، دارد. این یافته‌ها به ویژه با توجه به این نکته مهم است که تقریباً یک سوم از آمریکایی‌ها کمتر از حداقل هفت تا نه ساعت خواب توصیه‌شده در شب می‌خوابند.
این تحقیق شامل ۳۸ زن سالم بود که از این تعداد، ۱۱ نفر یائسه بودند و به طور معمول حداقل هفت ساعت در شب استراحت می‌کردند. در این مطالعه، شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی در دو مرحله مختلف قرار گرفتند. در مرحله اول، از آنان خواسته شد تا الگوی خواب عادی خود را حفظ کنند. در مرحله دوم، از آن‌ها خواسته شد که خواب خود را برای یک ساعت و نیم به تأخیر بیندازند و در نتیجه زمان کل خواب خود را به حدود ۶ ساعت کاهش دهند. هر یک از این مراحل به مدت شش هفته به طول انجامید.
تمام شرکت‌کنندگان به‌طرزی محسوس توانستند مدت خواب شبانه خود را در دوره محدودیت خواب ۶ هفته‌ای کاهش دهند. پایش آن‌ها با استفاده از دستگاه‌های پوشیدنی انجام شد. در ادامه، دانشمندان انسولین، قند خون و چربی بدن را مورد بررسی قرار دادند.
این تحقیق شامل دو مرحله ۶ هفته‌ای به‌طور تصادفی انجام شد. نتایج نشان داد که کاهش ۹۰ دقیقه خواب در دوره ۶ هفته‌ای منجر به افزایش سطح انسولین ناشتا تا بیش از ۱۲ درصد به‌طور کلی و بیش از ۱۵ درصد در میان زنان یائسه شد. به‌طور میانگین، مقاومت به انسولین در کل گروه نزدیک به ۱۵ درصد و در زنان یائسه بیش از ۲۰ درصد افزایش یافت، در حالی که میانگین قند خون در طول دوره مطالعه ثابت باقی ماند.
چربی شکمی یکی از عوامل اصلی در افزایش مقاومت به انسولین است، با این حال محققان به این نتیجه رسیدند که تأثیر کم خوابی بر مقاومت به انسولین به علت افزایش چربی بدن نیست.
یافته‌های این تحقیق برای درک عوامل خطر دیابت نوع ۲، به‌ویژه در میان زنان، بسیار حیاتی همچون می‌باشد.
محققان اعلام کردند که تحقیقات را بیشتر روی زنان متمرکز کرده‌اند چرا که نتایج مطالعات قبلی نشان می‌دهد که خواب ناکافی تأثیر بیشتری بر سلامت متابولیک قلب زنان نسبت به مردان دارد.
با گذشت زمان، استرس مداوم می‌تواند بر روی سلول‌های تولیدکننده انسولین تاثیر منفی بگذارد و در نهایت به دیابت نوع ۲ منجر شود. این گروه تحقیقاتی برنامه دارد تا بررسی کند که آیا ثبات در الگوهای خواب در افرادی که الگوی خواب ناپایداری دارند می‌تواند کنترل قند خون را بهبود بخشد یا نه. هدف آن‌ها همچنین این است که بدانند آیا بازگرداندن خواب در افرادی که به طور مرتب خواب کافی ندارند می‌تواند متابولیسم گلوکز را افزایش دهد یا خیر.
این تحقیق تأکید بر اهمیت خواب کافی در حفظ سلامت متابولیک، به ویژه در زنان، دارد و می‌تواند یادآور پیامدهای بالقوه درازمدت کمبود خواب به‌خصوص در شکل خفیف بر توانایی بدن برای مدیریت انسولین باشد.
نکته کلیدی این است که خواب کافی در هر شب به احتمال زیاد منجر به بهبود کنترل قند خون و کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲، به ویژه در میان زنان یائسه می‌شود.
مسئله خواب ناکافی در دنیای مدرن یک نگرانی رایج است و با مجموعه‌ای از مسائل سلامتی فراتر از احساس خستگی در ارتباط است. کمبود خواب مزمن می‌تواند تأثیرات معناداری بر روی سطح سلامت جسمی و روانی داشته باشد.
مطالعه تأثیر کم خوابی مزمن بر روی سلامت فرد کار سختی است و نتایج تحقیقات قبلی در آزمایشگاه نشان داده است که دوره‌های کوتاه کم خوابی می‌توانند موجب اختلال در متابولیسم گلوکز شوند، اما کارشناسان می‌گویند این مطالعات نمایانگر تجربه واقعی از کم‌خوابی نیستند.
یکی از آثار بارز خواب ناکافی بر سلامت متابولیک شامل چاقی، دیابت نوع ۲ و بیماری‌های قلبی عروقی می‌باشد، چراکه کمبود خواب قادر است بر روی توانایی بدن در تنظیم قند تأثیر گذاشته و مقاومت به انسولین را بالا ببرد، همچنین هورمون‌های مرتبط با اشتها را مختل کرده و سبب افزایش گرسنگی و دریافت کالری بیشتر گردد.
در صورت عدم استراحت کافی، سیستم ایمنی بدن نیز دچار آسیب می‌شود. خواب خود به تقویت پاسخ ایمنی بدن کمک می‌کند و در غیاب آن، بدن بیشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت‌ها و بیماری‌ها قرار می‌گیرد. همچنین، خواب ناکافی می‌تواند بر هورمون‌های رشد، استرس، باروری و حتی ریسک بروز برخی سرطان‌ها تأثیر گذارد. به عنوان مثال، ملاتونین، هورمونی که به تنظیم خواب کمک می‌کند، دارای خواص ضد سرطانی است و تولید آن می‌تواند تحت تأثیر کمبود خواب کاهش یابد.
این یافته‌ها اولین شواهدی را ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد که کمبود خواب خفیف به مدت ۶ هفته تغییراتی ایجاد می‌کند که خطر ابتلا به دیابت را در زنان افزایش می‌دهد. کارآزمایی‌های پیشین بیشتر بر روی مردان تمرکز داشت و به اثرات نامطلوب محدودیت خواب در کوتاه‌مدت پرداخته‌اند.
کارشناسان توصیه می‌کنند برای دست یافتن به بهترین خواب ممکن، زمان خواب را ثابت نگه‌دارند و همچنین اتاق خواب را ساکت، تاریک و در دمای متعادل نگه دارند و در عین حال از مصرف کافئین و الکل و همچنین استفاده از وسایل الکترونیکی و وعده‌های غذایی سنگین در نزدیکی زمان خواب پرهیز نمایند.