داده‌هایی که توسط کاوشگر فضایی BepiColombo از سوی اروپا منتشر شده، نشان‌دهنده این است که گازهای گوناگونی، از جمله کربن و اکسیژن، به طور مداوم از جو سیاره زهره در حال حذف شدن هستند. این اطلاعات در حین پرواز این فضاپیما به مقصد عطارد و در نزدیکی زهره به‌دست آمده و تمرکز بر روی نشت‌های جوی این سیاره است.
بر خلاف زمین که دارای میدان مغناطیسی ذاتی است که ایمنی جو را در برابر فرار به فضا تضمین می‌کند، زهره فاقد میدان مغناطیسی پایداری است، چرا که فضای داخلی سرد آن نمی‌تواند به گردش مواد مذاب منجر شود؛ وضعیتی که برای ایجاد و حفظ میدان مغناطیسی ضرورت دارد.
در عوض، تابش خورشید به این جرم آسمانی و رنگین، اتم‌های جوی آن را بارگذاری می‌کند و در پی آن، جریان‌های الکتریکی ایجاد می‌شود که باعث شکل‌گیری مگنتوسفری ناپایدار و وابسته به نور خورشید می‌شود.
دومینیک دیلکچرت، یکی از دانشمندانی که مشغول تحلیل داده‌های این فضاپیماست، متوجه شده که ذرات باردار یا یون‌های زهره در حال فرار از جو این سیاره هستند. این فرار به دلیل این است که نور خورشید مولکول‌های اتمسفر را به سرعتی بالا تحریک می‌کند و این یون‌ها می‌توانند بر نیروی گرانش غلبه کرده و به فضا ترشح شوند.
دیلکچرت، که یکی از نویسندگان این تحقیق و نیز محقق آزمایشگاه فیزیک پلاسما می‌باشد، تأکید کرد که مطالعه بر روی این فرآیندهای فرار و فقدان ذرات برای درک چگونگی تحول جو سیاره و نیز نحوه از دست رفتن کامل آب آن، اهمیت ویژه‌ای دارد.
این کاوشگر فضایی به پایان سفر هفت ساله خود نزدیک شده و انتظار می‌رود در اواخر سال ۲۰۲۵ به عطارد برسد.
در این بین، گروهی از فضاپیماهای رباتیک گروهی از عملیات‌های فضایی را در دهه پیش رو در زهره برنامه‌ریزی کرده‌اند؛ از جمله فضاپیمای اروپایی انویژن که در سال ۲۰۳۱ قرار است پرتاب شود و همچنین پرتاب ناسا به نام DAVINCI که ابتدا برای سال ۲۰۲۹ در نظر گرفته شده بود، به سال ۲۰۳۱ موکول شده است.
ماموریت احیا شده Veritas نیز پیش‌بینی می‌شود که حداکثر تا سال ۲۰۳۱ به فضا ارسال شود، هرچند که تیم تحقیقاتی هنوز هم بر تقاضای پرتاب زودهنگام در نوامبر ۲۰۲۹ مصمم هستند. این پژوهش در یک مقاله منتشر شده در نشریه Nature Astronomy به تفصیل شرح داده شده است.
منبع: الیوم‌السابع