به نقل از خبرگزاری مهر و به گزارش ایندپندنت، گروهی از ستاره‌شناسان و ستاره‌شیمیدان‌ها (astrochemists) به پژوهش‌های چندساله پرداخته و به پرسش بنیادینی در مورد ماهیت غبار کهکشانی پاسخ دادند: آیا این غبار متخلخل است یا خیر؟ این ذرات ریز که در فرآیندهای مربوط به نجوم نقشی کلیدی ایفا می‌کنند، در نواحی‌ای که ستاره‌ها شکل می‌گیرند، یافت می‌شوند.
غبار کهکشانی می‌تواند بر روی چگونگی عبور نور در فضا و همچنین بر شکل‌گیری اجزای اصلی حیات تأثیرگذار باشد. محققان با بهره‌گیری از مشاهدات و مأموریت‌های مختلف، به شواهدی درباره تخلخل این غبار دست یافتند. مأموریت روزتا از سازمان فضایی اتحادیه اروپا، ستاره دنباله‌دار ۶۷P را تحت نظر قرار داد و دریافت که ذرات غبار به شدت شکننده و دارای ساختار اسفنجی هستند و تخلخل آنها در برخی موارد بر ۹۹ درصد می‌رسد.
پروفسور مک کوسترا در این خصوص می‌گوید: این ذرات اسفنجی در حین عبور از فضای بین ستاره‌ای ممکن است تحت تأثیر شوک‌ها و تابش‌ها نابود شوند. باید توجه داشت که ستاره‌شناسان تقریباً ۱۰۰ سال پیش، بر این باور بودند که مولکول‌ها در فضا وجود ندارند، چرا که فضا به عنوان محیطی بسیار خشن در نظر گرفته می‌شد. در حال حاضر، ستاره‌شیمی به عنوان یک علم تخصصی در زمینه مسائل بنیادی مرتبط با شکل‌گیری ستاره‌ها و منشاء حیات شناخته می‌شود.
الکسی پتاپوف، پژوهشگر ارشد از دانشگاه فردریک شیلر، اشاره می‌کند: در صورتی که این دانه‌ها متخلخل باشند، این به معنای آن است که آنها سطحی بسیار وسیع‌تر از آنچه تا کنون تصور می‌کردیم، را پوشش می‌دهند. این مسئله می‌تواند به طرز کلی ادراک بشریت از چگونگی شکل‌گیری مولکول‌ها و تکامل در فضای بیرونی را دگرگون کند.