ایسنا/خراسان رضوی پرخوری به یک گروه خاص از نورون‌های مغز مربوط می‌شود.
بر اساس گزارش‌های ارث، پژوهشگران در یک کشف شگفت‌انگیز، نوع خاصی از نورون‌ها را شناسایی کرده‌اند که به نظر می‌رسد حتی در نبود حس گرسنگی، رفتارهای اجباری در خوردن (پرخوری) را به هدایت درمی‌آورند.
این دستاورد می‌تواند به طرز چشمگیری درک ما از اختلالات غذایی را ارتقاء بخشد و به معرفی اهداف جدیدی برای درمان منجر شود.
پرخوری یا خوردن اجباری، اختلالی است که با دوره‌های متناوب مصرف حجم‌های زیاد مواد غذایی، غالباً با سرعت بالا و تا حدی که ناراحتی ایجاد کند، مشخص می‌شود. این اختلال به دلیل میل افراطی به غذا خوردن نامیده می‌شود، حتی زمانی که فرد احساس گرسنگی نمی‌کند. افرادی که به این اختلال مبتلا هستند، معمولاً در این دوره‌ها احساس عدم کنترل دارند و ممکن است به جهت احساس شرم یا گناه، به‌تنهایی غذا مصرف کنند.
این رفتار می‌تواند به بروز مشکلات جسمانی متنوعی مانند چاقی، دیابت و بیماری‌های قلبی منجر گردد. علاوه بر این، بر روی سلامت روان تأثیر قابل توجهی گذاشته و معمولاً با استرس، اضطراب و افسردگی همراه است.
اگرچه هنوز علت دقیق پرخوری به‌طور کامل شناسایی نشده، اما به نظر می‌رسد که عواملی چون ژنتیک، زیست‌شناسی و محیط در آن دخیل‌اند. درمان‌ها غالباً شامل روش‌هایی از قبیل درمان‌های شناختی و رفتاری و گاهی دارو برای پرداختن به مسائل روان‌شناختی است. مداخله به‌موقع برای مدیریت مؤثرتر و بهبود نتایج بسیار حائز اهمیت است.
این نورون‌ها که به عنوان سلول‌های VGAT شناخته می‌شوند، در قشر خاکستری دور قناتی در مغز میانی قرار دارند و به ناحیه‌ای مربوط می‌شوند که با عملکردهای مختلف بدن نظیر تنظیم خلق و خو، خواب و پاسخ به استرس در ارتباط است. این سلول‌ها از انتقال‌دهنده عصبی گابا برای کنترل فعالیت‌های عصبی بهره می‌برند.
با وجود شناسایی عملکردهای معروف سلول‌های VGAT در نقاط مختلف مغز، ارتباط آنها با رفتارهای غذایی پیش از این ناچیز بود و این پیوند به‌طور غیرمنتظره‌ای توسط محققانی کشف شد که بر روی اضطراب تمرکز داشتند.
فرضیه اولیه بر روی سلول‌های VGAT متمرکز بود که به کاهش ترس و نگرانی کمک می‌کنند. با این حال، فعال‌سازی این سلول‌ها موجب شد که موش‌ها به‌طور افراطی به دنبال غذا بروند.
آزمایش‌های اضافی نشان‌دهنده نتایج جالبی در ارتباط با پرخوری بود؛ به‌طوری که موش‌های تغذیه شده با فعال‌سازی این سلول‌ها جنب و جوش شدیدی برای جستجوی غذا از خود نشان دادند و بیش از حد معمول غذا تناول کردند. در مقابل، زمانی که نورون‌های VGAT مهار شدند، حتی موش‌های محروم از غذا نیز رفتارهای غذایی کمتری از خود نشان دادند.
این کشف به معرفی روش‌های نوین برای درک و درمان شرایطی نظیر پرخوری و بی‌اشتهایی منجر می‌شود.
با شناسایی مدارهای عصبی دخیل در خوراکی‌های اجباری، محققان قادر خواهند بود روش‌های نوآورانه‌ای برای تعدیل این رفتارها پیدا کنند و به بیماران مبتلا به اختلالات غذایی امید بخشند.
این پژوهش نه‌تنها بر تعاملات پیچیده بین نواحی مغز و رفتارهای پرخوری تأکید می‌کند، بلکه بر پتانسیل مداخلات عصبی هدفمند برای پرداختن به رفتارهای غذایی اجباری نیز اشاره دارد.
یافته‌های این تحقیق در مجله Nature Communications منتشر شده است.