سیاهچاله‌های اولیه تأثیراتی بر مسیر مدار زمین دارند

گروهی از پژوهشگران دانشگاه MIT موفق به کشف این نکته شده‌اند که برخی از سیاهچاله‌های قدیمی توانایی تغییر مدار زمین را حداقل هر ۱۰ سال یکبار دارند.

این دانشمندان معتقدند که توده‌های چرخان ماده که به سیاه‌چاله‌های اولیه (PBH) معروف‌اند، ممکن است هر دهه از کنار منظومه شمسی ما بگذرند و اثراتی بر سیارات و قمرهای آن بگذارند.

طبق اظهارات این تیم پژوهشی، سیاهچاله‌های اولیه که به فاصله کمی پس از انفجار بزرگ، نزدیک به ۱۲.۸ میلیارد سال پیش شکل گرفته‌اند، چگالی معادل یک سیارک را دارا بوده و می‌توانند باعث نوساناتی در مدار سیارات شوند.

این یافته‌ها اشاره دارند که فاصله سیارات از خورشید یا زمین ممکن است در گذر زمان دچار تغییراتی گردد.

نظریه مربوط به سیاهچاله‌ها در سال ۱۹۴۷ توسط استیون هاوکینگ، اخترفیزیکدان مشهور، و دانشجوی دکتری‌اش برنارد کار ارائه شده است. آن‌ها بر این باور بودند که در دقایق اولیه پس از انفجار بزرگ، مناطق متمایز با جرم اضافی ممکن است ایجاد شده و به سیاهچاله تبدیل گردند.

با این حال، سیاهچاله‌های باستانی همچنان در فضای کیهانی شناسایی نشده‌اند.

مطالعه اخیر بر مبنای این نظریه قرار دارد که جهان می‌تواند سرشار از سیاهچاله‌های اولیه باشد، به این معنا که اجرام آسمانی باید از نزدیکی مجاورت کیهانی ما عبور کنند.

دانشمندان به محاسباتی پرداخته‌اند که نشان می‌دهند سیاهچاله‌های اولیه چگونه می‌توانند به سیارات یا قمرهای موجود در منظومه شمسی نزدیک شوند تا حرکات آن‌ها را دچار تغییر کنند.

این تحقیق از شبیه‌سازی‌هایی استفاده کرده که شامل هشت سیاره، نزدیک به ۳۰۰ قمر سیاره‌ای، بیش از ۱.۳ میلیون سیارک و حدود ۴۰۰۰ دنباله‌دار می‌شود. این مدل همچنین سیاهچاله‌های ابتدایی طغیانی را در بر می‌گیرد.

این تیم اظهار داشت که اگر یک سیارک تنها در فاصله دو واحد نجومی از خورشید قرار داشته باشد، مدارهای سیارات و قمرها ممکن است تا چندین متر دچار نوسان شوند. با این وجود، دانشمندان همچنین تأکید می‌کنند که این نوسانات به هیچ وجه نمی‌تواند موجب نابودی سیاره ما گردد.

اکنون این تیم مشغول توسعه روش‌هایی است تا نوسانات گرانشی را اندازه‌گیری کنند و نخستین شواهد عینی برای اثبات نظریه‌های قدیمی «ماده تاریک» را جمع‌آوری نمایند.

فیزیکدانان سال‌هاست که محاسبه کرده‌اند که حدود ۸۵ درصد کل ماده موجود در جهان از ماده تاریک تشکیل شده است، اما تاکنون مقدار قابل توجهی از آن شناسایی نشده است.

در اصل، هدف آن‌ها اندازه‌گیری هرگونه “نوسان” در نیروی گرانش است که می‌تواند فاصله زمین از ماه و بسیاری از دیگر مدارهای شناخته شده در منظومه شمسی ما را تغییر دهد، تا مشخص کنند کدام ذرات کوچک، اما متراکم به ماده تاریک مربوط می‌شوند.

منبع: دیلی میل