این جسم آسمانی می‌تواند نقشی همچون پیوند گمشده در فهم ارتباط میان توده‌های ستاره‌ای و ابرسیاهچاله‌ها ایفا کند. به نظر می‌رسد این سیاهچاله دارای حجمی معادل ۸۲۰۰ خورشید باشد که از سیاهچاله‌های با توده ستاره‌ای بین ۵ تا ۱۰۰ برابر خورشید به مراتب بزرگ‌تر و همچنین از سیاهچاله‌های دیگری که توده‌هایی در حد چند میلیون یا میلیارد برابر خورشید دارند، به مراتب کوچک‌تر است.
براساس گزارشی که مهر به نقل از اسپیس منتشر کرده، نزدیک‌ترین سیاهچاله عظیم که تا کنون شناسایی شده, Gaia-BH۱ نام داشته و تنها ۱۵۶۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. این سیاهچاله در یک گروه درخشان متشکل از ۱۰ میلیون ستاره به نام Omega Centauri قرار گرفته که در فاصله ۱۸ هزار سال نوری از زمین واقع شده‌اند.
جالب اینجاست که به نظر می‌رسد این سیاهچاله یخ‌زده، رشد خود را متوقف کرده و این مطلب از نظریه‌ای حمایت می‌کند که می‌گوید Omega Centauri بقایای یک کهکشان باستانی است که به وسیله کهکشان راه شیری بلعیده شده است.
این موضوع نشان می‌دهد که Omega Centauri در واقع هسته یک کهکشان کوچک و مستقل بوده که روند تکامل آن به دلیل بلعیده شدن توسط کهکشان راه شیری ناتمام مانده است. اگر این واقعه رخ نمی‌داد، احتمالاً حجم این سیاهچاله به اندازه ابرسیاهچاله‌ای می‌رسید که در مرکز کهکشان راه شیری واقع شده و ۴.۳ میلیون برابر خورشید حجم دارد و در فاصله ۲۷ هزار سال نوری از ما قرار دارد.