به نقل از خبرآنلاین و با استناد به گزارش رویترز، کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، در روز جمعه عزم خود را برای اجرای وعده «تغییر» ابراز کرد؛ این اظهارات به دنبال شکستهای جدی حزب کارگر در انتخابات محلی مطرح شد که به شدت تردیدها درباره ظرفیت او برای حکمرانی را افزایش داده است.
تنها دو سال پس از پیروزی قاطع حزب کارگر در انتخابات عمومی، مردم بریتانیا به شدت این دولت را مجازات کردند. حزب کارگر در برخی از پایگاههای سنتیاش در نواحی صنعتی قدیمی مرکز و شمال انگلستان آسیبهای جدی را متحمل شد.
حزب «اصلاح بریتانیا» (Reform UK) به رهبری نایجل فاراژ به عنوان برنده اصلی این انتخابات شناخته شد. این حزب موفق به کسب بیش از ۳۵۰ کرسی در شوراهای محلی انگلستان گشت و بعید نیست در نتایج نهایی اسکاتلند و ولز تبدیل به رقیب اصلی احزاب ملیگرا شود.
به نظر میرسد که نتایج اولیه از تلاش برای فروپاشی سیستم سیاسی دوحزبی بریتانیا و ایجاد یک دموکراسی چندحزبی حکایت دارد؛ تحولی که تحلیلگران آن را یکی از بزرگترین دگرگونیهای سیاسی انگلستان در قرن اخیر نامگذاری میکنند. احزاب کارگر و محافظهکار که زمانی در اوج قدرت بودند، حالا آرایشان را به رقیبانی چون حزب اصلاح در سمت راست، حزب سبز در سمت چپ و ملیگرایان در اسکاتلند و ولز واگذار کردهاند.
استارمر: اراده من به سستی نمیگراید
با وجود این ناکامیها و کاهش محبوبیت استارمر به حدی که در میان بدترین آمار رهبران بریتانیا قرار گرفته، حامیان او هنوز هم از وی حمایت میکنند. نخستوزیر در حین بازدید از یکی از معدود حوزههای انتخابی که حزبش در آن پیروز شده بود، گفت که از میدان کنار نخواهد رفت.
او در «ایلینگ»، واقع در غرب لندن، به خبرنگاران اشاره کرد: «من از این میدان خارج نمیشوم.» استارمر ابراز کرد که نگرانی اصلی مردم، نه رهبری او بلکه کندی در تحولاتی است که باید در کشور شکل گیرد. او وعده داد که اقداماتی برای دگرگونی بریتانیا به انجام خواهد رساند؛ پیامی که بیانگر تلاش دوباره دولتی است که در جلب نظر مردم و پاسخ به بحران هزینههای زندگی (که به واسطه تنشها در اوکراین و ایران تشدید شده) ناکام مانده است.
اما دامنه شکست حزب کارگر در ۱۳۶ شورای محلی انگلستان و پارلمانهای نواحی اسکاتلند و ولز غیرقابل انکار است. این انتخابات دلیل اصلی آزمون عمومی مهمی قبل از انتخابات سراسری سال ۲۰۲۹ محسوب میشود. «جان کرتیس»، یکی از معتبرترین نظرسنجان بریتانیایی، بر این باور است که شرایط برای حزب کارگر به همان اندازه بد و حتی بدتر از انتظارات است.
برخی از نمایندگان حزب کارگر هشدار دادهاند که اگر حزب نتواند قدرت را در اسکاتلند و ولز حفظ کند و کرسیهای خود در انگلستان را نیز از دست بدهد، استارمر با فشارهای جدیدی برای استعفا یا حداقل تعیین زمان بندی برای کنارهگیریاش مواجه خواهد شد. در عین حال، وزرای کابینه همچون وزیر دفاع، جان هیلی، بر این باورند که بریتانیا به «هرجومرج ناشی از انتخابات رهبری جدید» احتیاج ندارد.
ظهور احزاب معترض و متلاشی شدن نظام سنتی
نایجل فاراژ، رهبر حزب اصلاح، نتایج بدست آمده را به عنوان یک «تغییر واقعی تاریخی در سیاست بریتانیا» تلقی کرد. در برخی از نواحی، حزب کارگر به طور کامل محو شد؛ به عنوان مثال، در «تیمساید» منچستر، این حزب پس از ۵۰ سال کنترل، شورا را از دست داد و تمامی ۱۴ کرسیاش را به حزب اصلاح واگذار کرد. رویداد مشابهی در «ویگان» رخ داد و در منطقه «هیورینگ» واقع در لندن نیز حزب اصلاح برای نخستین بار کنترل یک منطقه پایتختی را به دست آورد.
گرچه دولتهای مستقر، معمولاً در زمان انتخابات میاندورهای با چالشهای بزرگی مواجه میشوند، اما پیشبینیها نشان میدهد که حزب کارگر ممکن است بیشترین کرسیها را از زمان شکست تاریخی جان میجر در سال ۱۹۹۵ از دست بدهد. بر اساس آمار اولیه، حزب اصلاح ۳۶۷ کرسی جدید را به دست آورده، در حالی که حزب کارگر ۲۵۴ کرسی و حزب محافظهکار ۱۴۶ کرسی خود را از دست دادهاند.
چرخشهای سیاسی و رسواییها؛ تضعیف جایگاه استارمر
استارمر، حقوقدان سابق، در سال ۲۰۲۴ با یکی از بزرگترین اکثریتهای پارلمانی تاریخ مدرن بریتانیا و با وعده ایجاد ثبات پس از سالها نقیصههای سیاسی به قدرت رسید. اما دوران صدارت او با تغییرات مداوم در سیاستگذاریها، جابجایی مکرر مشاوران و انتصابات جنجالی همراه بوده است.
یکی از جدیترین لطمهها به اعتبار او، انتصاب پیتر مندلسون به عنوان سفیر بریتانیا در ایالات متحده بود که تنها ۹ ماه پس از این انتصاب به دلیل ارتباطهایش با جفری اپستین (مجرم جنسی درگذشته آمریکایی) از سمت خود برکنار شد.
در حال حاضر، به نظر نمیرسد که اقدامی فوری برای برکناری استارمر در دستور کار قرار گیرد. گزینههای اصلی جانشینی او، مانند اندی برنم، شهردار منچستر بزرگ و آنجلا رینر، معاون سابق نخستوزیر، هنوز در موضعی نیستند که بتوانند کارزاری برای رهبری آغاز کنند و سایر رقبای بالقوه نیز در حال حاضر تمایلی برای اقدام در برابر او نشان ندادهاند.
۴۲/۴۲