در گذشته، مردم درباره بیماری صرع نظریات عجیب و غریبی ابراز می‌کردند، اما امروزه همه آگاهند که این بیماری نه به خاطر جن‌زدگی است و نه نتیجه سحر و جادو. ارتباطی به اختلالات عاطفی و روانی نیز ندارد. نگاهی به لیست تاریخی افراد مبتلا به این عارضه نشان می‌دهد که صرع تاثیری بر کندذهنی یا افت حافظه ندارد.
تعریف صرع
صرع تنها به معنی تشنج نیست؛ بلکه یکی از دلایل وقوع تشنج به شمار می‌آید. اما وقتی نام صرع در میان می‌آید، اکثر افراد به یاد حملات صرعی می‌افتند و تصویری در ذهنشان تداعی می‌شود مبنی بر اینکه «فردی ناگهان کنترلی بر رفتار خود نداشته و بر زمین افتاده و بدنش به‌طور غیرقابل کنترل حرکت می‌کند»، در حالی که این علائم فقط مختص نوع خاصی از صرع می‌باشد. به گفته برخی متخصصان مغز و اعصاب، صرع به‌عنوان یک بیماری تلقی نمی‌شود، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از اختلال در عملکرد بخشی از مغز به شمار می‌آید.
تشنج‌های غیرصرعی
وقتی مغز به‌درستی عمل می‌کند، امواج الکتریکی مانند جریان برق در مسیر اعصاب مغزی حرکت می‌کنند. شکل‌گیری ناگهانی جرقه‌ای در این مسیر می‌تواند به بروز تشنج منجر شود. در واقع محل بروز این جرقه است که نوع تشنج را مشخص می‌کند. به‌این‌ترتیب، هر تشنجی الزاما به معنای وجود صرع نیست و ممکن است به عللی مانند تب، افت قند خون، یا کمبود اکسیژن نیز رخ دهد.
علل بروز صرع
اگرچه نقش وراثت در شکل‌گیری صرع را نمی‌توان نادیده گرفت، اما عوامل مختلف دیگری نیز در ایجاد این بیماری دخالت دارند. آسیب‌های وارده به جنین در دوران بارداری، فشار به سر نوزاد هنگام زایمان و برخی عفونت‌های زایمانی می‌توانند موجب بروز صرع در زمان تولد شوند. همچنین پس از تولد، تصادف‌ها، آسیب‌های مغزی و برخی عفونت‌ها جزو شایع‌ترین علل ابتلا به این عارضه محسوب می‌شوند.
چگونگی درمان صرع
خوشبختانه، این بیماری یکی از قابل کنترل‌ترین اختلالات عصبی است که داروهای مختلفی برای مدیریت و درمان آن در دسترس است. درمان دارویی صرع از سال ۱۸۷۵ با کشف اثر ضد تشنجی برمیدپتاسیم آغاز شد. این دارو تا ۷۰ سال به‌عنوان مؤثرترین درمان برای صرع شناخته می‌شد تا اینکه به تدریج داروهای جدیدتری به بازار آمدند.
بر اساس اعلام گروه آموزش و ارتقای سلامت، معاونت بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران، پس از آغاز درمان دارویی، معمولاً در ۷۰ درصد مواقع حملات صرع به‌طور کامل قابل کنترل هستند، در ۱۰ درصد موارد شدت و فراوانی حملات کاهش می‌یابد و فقط در ۲۰ درصد موارد حملات به هیچ عنوان تحت کنترل قرار نمی‌گیرند. نکته مهم در درمان صرع، طولانی بودن دوره درمان است. انتخاب دارو و نوع برنامه دارویی نیز به شرایط بیمار و نظر پزشک بستگی دارد.