علی نظمی، که در دنیای شعر به عنوان نظمی تبریزی شناخته می‌شود، در تاریخ یکم مهر ۱۳۰۶ متولد و در ۲۵ آذرماه از میان ما رفت.
پدر او، حسین پاشا، یکی از فعالان مشروطه و میرشکار مظفرالدین شاه قاجار در تبریز به شمار می‌رفت. نظمی سرودن شعر را از سن ۱۶ سالگی شروع کرد و در این رهگذر شاگردی ملک‌الشعرای بهار، محمدامین ادیب طوسی و عباسقلی خان وقایعی را بر عهده داشت.
علی نظمی نزدیک به ۳۰ سال با شهریار دوستی عمیق و صمیمی داشت و همین دوستی سبب شد تا در سال ۱۳۶۷، پیکر محمدحسین شهریار را به دست وی در مقبره الشعرای تبریز به خاک بسپارند.
علاوه بر اشعار، او آثار تحقیقی ادبی نیز تألیف کرد. از آثار برجسته‌اش می‌توان به «هفت شهر»، «تصحیح و تدوین دیوان امینی سرابی»، «فریادهای عاشقانه (مجموعه‌ای از غزلیات)»، «دیوان اشعار نظمی تبریزی جلد اول»، «دویست سخنور (تذکره الشعرای منظوم و منثور)»،«گلشن معانی (توضیح برخی ابیات دشوار فارسی)»، «گلبانگ (مجموعه‌ای از اشعار)»، «فروغ عمر (گزیده‌ای از غزلیات)»، «دیوان اشعار نظمی تبریزی جلد دوم»، «نیایش و ستایش (مجموعه‌ای از اشعار به همراه تعدادی از سروده‌های چاپ‌نشده)» و «سیمرغ غزل (ارج‌نامه استاد علی نظمی تبریزی)» اشاره کرد.
سیدمحمدحسین بلاغی، مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی آذربایجان‌شرقی، در پیامی درگذشت این شاعران پیشگام را به جامعه ادبی تسلیت گفت.
در این پیام آمده است: «خبر درگذشت استاد علی نظمی تبریزی، یکی از شاعران و ادیبان بارز کشور، موجب اندوه و تألم عمیقی شد.
بدون شک غزل‌های عمیق و دل‌انگیز زنده‌یاد نظمی تبریزی، مقام والایی در ادبیات معاصر دارند و مضامین خاص و ذوق بی‌نظیر او ابیاتی زیبا و ماندگار را در صحیفه ادبی ایران و آذربایجان به جا گذاشته است.
زنده‌یاد استاد نظمی، عشق را در جان و دل خود زنده نگه داشت و در طول حیات خود، جواهرات ناب عشق و معرفت را به تحریر درآورد. نغمه‌های شگفت‌انگیز و عمیق این شاعران esteemed همواره در یادها باقی خواهد ماند.
او در دوران پربار زندگی‌اش با سرودن اشعاری نغز به یکی از شاعران تاثیرگذار در غنابخشی به فرهنگ و ادب این سرزمین بدل شد.
این‌جانب، فقدان این شاعر بزرگ و صاحب سبک را به خانواده داغدار ایشان و به خانواده بزرگ فرهنگ، هنر و ادب ایران اسلامی تسلیت می‌گویم و از خداوند متعال علوّ درجات را برای آن مرحوم و صبر و اجر جزیل را برای بازماندگان و دوستدارانشان مسألت می‌کنم.»